Με ρώταγε χθες το πρωί φίλος που προσπαθούσε να ερμηνεύσει όσα συμβαίνουν στην ΑΕΚ. «Τι ποσοστό έδινες στην ομάδα πριν από δύο μήνες, να φτάσει ως εδώ έχοντας πετύχει τρεις διαδοχικές προκρίσεις στην Ευρώπη και έχοντας το απόλυτο νικών στο πρωτάθλημα;». 

Απάντησα γρήγορα 20%, αν και όσο περισσότερο σκεφτόμουν το ερώτημα και έκανα τις σχετικές σκέψεις, τόσο πιο μεγάλος μου φαινόταν ο συγκεκριμένος αριθμός. Αλλά είναι αλήθεια.

Μια πραγματικότητα, με την οποία είναι αναγκασμένη να συμβιώνει η ΑΕΚ εδώ και καιρό και πρέπει να αποτελεί δεύτερη φύση στα στελέχη της και όλους όσοι κινούνται γύρω της στην «κιτρινόμαυρη» κοινωνία. Κάθε επιλογή θα συνοδεύεται από αμφισβήτηση και πεσιμισμό, πάντα θα υπάρχει κάτι άλλο που θα λείπει, για να φτάσει σε αυτό που ο καθένας έχει ως ιδανικό στο κεφάλι του. Ετσι είναι, έτσι θα πορευθεί και με αυτά θα κριθεί στο τέλος της χρονιάς, για όσα θα έχει πετύχει.

Μια άλλη αλήθεια είναι πως πολλές φορές όσοι κινούμαστε εκτός της ομάδας, έχουμε διαφορετικές εκτιμήσεις από τους καθ’ ύλην υπεύθυνους. Υπάρχουν φορές όπως συμβαίνει τώρα, που για παράδειγμα σχεδόν το σύνολο δημοσιογράφων και κόσμου επισημαίνει το κενό στο δεξί άκρο της άμυνας ώστε να υπάρχει μια λύση τουλάχιστον ανταγωνιστική προς τον Ρότα, αλλά την ίδια στιγμή εντός της ομάδας δεν έχει ανοίξει (ακόμα τουλάχιστον) καν το ζήτημα για την απόκτηση μπακ.

Εκείνοι που ξέρουν καλύτερα

Ωστόσο, μια άλλη αλήθεια είναι πως όσοι ζουν εκ των έσω την καθημερινότητα, γνωρίζουν καλύτερα τις δυνατότητες, τις αδυναμίες και όσα μπορεί να δώσει το συγκεκριμένο γκρουπ παικτών. Δεν είναι μακριά η περίοδος, που αποδείχθηκε έμπρακτα πως όσοι ζούσαν την καθημερινότητα και θα έπρεπε να γνωρίζουν καλύτερα, δεν είχαν την δυνατότητα να εκτιμήσουν σωστά την κατάσταση και να διαπιστώσουν για παράδειγμα, πως η ομάδα του νταμπλ είχε τρυπήσει το ταβάνι της.

Εύλογα θα αναρωτηθεί κάποιος: ποιος μπορεί να εγγυηθεί πως αυτό δεν θα συμβεί και τώρα; Ποιος μπορεί να μας πείσει, πως εκείνοι που αποφασίζουν βλέπουν πιο καλά από εμάς που βρισκόμαστε εκτός, ποια είναι η πραγματικότητα; 

Κανείς είναι η απάντηση. Γι’ αυτό εκείνοι είναι εκεί που βρίσκονται και αμείβονται με μυθικά χρήματα για να λαμβάνουν σωστές αποφάσεις, γι’ αυτό εμείς έχουμε το αναφαίρετο δικαίωμα να κρίνουμε, έχοντας ως μοναδικό γνώμονα τα στάνταρ επιτυχίας αυτής της ομάδας: πρωτάθλημα, κύπελλο, ευρωπαϊκή διάκριση.

Τι θα έκανα αν…

Αν υπάρχει κάτι που δίνει την ελπίδα πως όσα γίνονται και όσα δεν γίνονται βρίσκονται στην σωστή κατεύθυνση, είναι αυτό που βλέπουμε να εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας από τα τέλη Ιουλίου, είναι άκρως εντυπωσιακό.

Στηρίζεται στην δημιουργία ενός ισχυρού γκρουπ, που «μακιγιάρει» τις αδυναμίες που έχει κάθε ομάδα και προσπαθεί να αναδείξει τις ικανότητες της. Δεν σημαίνει πως δεν θα έρθουν δύσκολες στιγμές, αλλά το θέμα είναι να ακόμα κι αν πέσεις, να βρεις τρόπο να σηκωθείς.

Για τις μεταγραφές υπάρχει μεγάλη κουβέντα. Για την σύγκριση με τον ανταγωνισμό, για τα χρήματα που ξοδεύτηκαν, για τις θέσεις που θα «έπρεπε» να ενισχυθεί κι άλλο η ΑΕΚ. Αν ήμουν εγώ… Πρωθυπουργός για μια ημέρα, αν είχα εγώ την δυνατότητα να αλλάξω πράγματα, σας έχω πει και άλλες φορές πως θα προκαλούσα τις εξελίξεις: αντικατάσταση του Οντουμπάτζο με άλλο δεξί μπακ, πιθανώς ένα στόπερ ακόμα, φορ και ακραίο επιθετικό. Ισως να λειτουργούσα και λίγο συνθετικά. Να έβρισκα δηλαδή έναν φορ που να μπορεί να παίξει και στα άκρα, έναν στόπερ που να παίζει και στο δεξί άκρο.

Εμπιστοσύνη 

Δεν είμαι εκείνος που αποφασίζει. Διαβάζω και ακούω πολλά, μαθαίνω διαφορετικά από την ομάδα. Μαθαίνω πως υπάρχει βαθιά πίστη στον Χρυσόπουλο, πως φέτος θα βγει και θα κάνει σημαντικό αριθμό συμμετοχών. Πως ο Ρότα καλύπτει απόλυτα (και) αυτόν τον προπονητή. Πως υπάρχει ικανοποίηση από την προσφορά του Πιερό και δεν τίθεται θέμα παραχώρησης του. 

Διαφορετικά πράγματα δηλαδή απ’ όσα πιστεύουμε πολλοί που βρισκόμαστε εκτός. Αλλά και ανάμεσα στον κόσμο, άντε βγάλε άκρη. Ο Βίντα αναδεικνύεται από κάποιους σε παλαίμαχο και βαρίδι και την ίδια στιγμή παίζει σταθερά στην Ελλάδα και αποθεώνεται όσο κανείς άλλος από τον κόσμο στο γήπεδο. Ο Περέιρα είναι παίκτης με προφανείς αδυναμίες, αλλά ο Νίκολιτς τον πιστεύει τόσο που «έκοψε» για πάρτη του τον Λιούμπισιτς από την ευρωπαϊκή λίστα. Ο Γιόνσον θεωρούνταν από πολλούς στους κορυφαίους χαφ του πρωταθλήματος, είναι… αόρατος για τους υπεύθυνους. 

Για να το κλείσω. Τον προπονητή, τον διευθυντή ποδοσφαίρου, τον επιλέγεις και τον εμπιστεύεσαι, γιατί είναι κομβικοί για την επιτυχία της ομάδας. Δεν μπορεί αυτή η εμπιστοσύνη να είναι αλά καρτ, δεν μπορεί να συνοδεύεται από ένα μόνιμο αλλά. Στο τέλος της ημέρας, αυτός θα κριθεί από όλους εμάς. Η ΑΕΚ κάνει μια προσπάθεια, καταθέτει ένα ποδοσφαιρικό σχέδιο που έχει ακόμα κενά, αλλά έχει και λογική.

Πρωτότυπο άρθρο