Από sdna.gr
Ο Ολυμπιακός ζει μέρες ποδοσφαιρικής υπεροπλίας. Οι μεταγραφές σε όλες τις θέσεις, η πληρότητα του ρόστερ και η ποιότητα που ξεχειλίζει σε κάθε γραμμή θυμίζουν εποχές που το αεροδρόμιο γέμιζε από κόσμο για να υποδεχθεί ονόματα που έφερναν δόξα και λάμψη στο Ρέντη. Ο Μεντιλίμπαρ έχει πλέον στα χέρια του μια ομάδα έτοιμη για κάθε ενδεχόμενο, με λύσεις που φαντάζουν πολυτέλεια. Δεν είναι τυχαίο ότι άφησε εκτός λίστας παίκτες όπως ο Γιαζιτσί, ο Καμπελά και ο Μάντσα, δύο ποδοσφαιριστές που υπολογίζονται για όλη τη χρονιά. Αυτό δεν δείχνει έλλειψη, αλλά αφθονία.
Η μεσοεπιθετική γραμμή έχει γίνει το πεδίο όπου ο Ολυμπιακός επιδεικνύει τη δύναμή του. Εκεί προστέθηκε και το κερασάκι που ακούει στο όνομα Ποντένσε. Ο Πορτογάλος είναι μια επιστροφή που σηματοδοτεί επένδυση στο συναίσθημα, ξυπνά μνήμες και δημιουργεί παλμό. Το βουρκωμένο πρόσωπο του «σούπερμαν» στο νέο μουσείο του συλλόγου ήταν το δάκρυ και το χαμόγελο όλων των Ολυμπιακών. Ένα βλέμμα που αποδεικνύει τι σημαίνει να ανήκεις σε μια ομάδα που ξεπερνά τα όρια του γηπέδου.
Πόσες φορές ακούμε τη φράση πως «γυρίζει ο προπονητής στον πάγκο και δεν βλέπει κάποιον να αλλάξει το παιχνίδι, έναν game changer»; Ο Ολυμπιακός κατάφερε να τo ακυρώσει κι αυτό. Ο Μεντιλίμπαρ γυρνάει προς τον πάγκο και το δίλημμά του είναι ποιον να αφήσει απ’ έξω. Αυτό είναι το νέο του... πρόβλημα, να μοιράσει ρόλους και χρόνο συμμετοχής σε ποιοτικούς ποδοσφαιριστές που ήρθαν για να κάνουν τη διαφορά σε Ελλάδα και Ευρώπη, ώστε τα αποδυτήρια να παραμένουν σε οικογενειακό mode.
Στην Ελλάδα η υπεροχή είναι ήδη εμφανής. Από τις δύο πρώτες αγωνιστικές φάνηκε ότι οι ερυθρόλευκοι έχουν πολλά περισσότερα όπλα από τον ανταγωνισμό. Αν δεν σκοράρει ο Ελ Κααμπί, θα σκοράρει ο Γιαζιτσί. Αν όχι ο Τούρκος, θα το κάνει ο Τσικίνιο. Και αν χρειαστεί, θα εμφανιστεί κι ο Ρέτσος. Όλα αυτά ενώ η ΑΕΚ ακόμη ψάχνει φορ και ο ΠΑΟΚ κοιτάζει να φέρει έναν επιθετικό αν βρεθεί κάποιος που «να κάνει».
Η διαφορά φιλοσοφίας από τον ανταγωνισμό είναι ξεκάθαρη. Ο Ολυμπιακός λειτουργεί με τόλμη, με αποφασιστικότητα και με σχέδιο, εκεί που οι αντίπαλοί του μοιάζουν διστακτικοί. Ουσιαστικά ο πιο σκληρός αντίπαλος που έχει να αντιμετωπίσει είναι ο κακός του εαυτός. Ο Μεντιλίμπαρ καλείται να διαχειριστεί ένα πλούσιο ρόστερ και να διατηρήσει το καλό κλίμα που έχει χτίσει. Μέχρι τώρα τα έχει καταφέρει.
Τώρα όμως μπαίνει σε μια νέα διάσταση, με παίκτες που θυμίζουν άλλες εποχές. Ο Ελ Κααμπί, ο Ταρέμι, ο Γιάρεμτσουκ και ο Ποντένσε συνθέτουν ένα καρέ που από μόνο του ελκύει κόσμο στο γήπεδο, ακόμα και «γαύρος» να μην είσαι.
Είναι πολύ πιθανό φέτος, όπως προαναφέρθηκε. να δούμε τον Ολυμπιακό να παίζει απέναντι στον... κακό του εαυτό. Γιατί οι Πειραιώτες δεν είναι μόνο μια ομάδα που αποκτά «βάρος» στην Ευρώπη, είναι η μοναδική που δείχνει πως ξέρει να σηκώνει αυτό το βάρος. Και αν θέλαμε να το πούμε με λίγο χιούμορ και διάθεση καζούρας, ταιριάζει εκείνη η φράση του αξέχαστου και τεράστιου Μητροπάνου στην ΕΡΤ: «Δύο ομάδες υπάρχουν. Ο Ολυμπιακός και τα… δεύτερά του».