Ηταν γκέλα για την ΑΕΚ στην Λάρισα. Ηταν ένα παιχνίδι που έπρεπε να το κερδίσει, με βάση την απόδοση και τον τρόπο που το έφερε στα δικά της μέτρα. Παρά το αρχικό μούδιασμα και τον εκνευρισμό που προκάλεσαν, οι αποφάσεις των Μόσχου και Φωτιά ήταν σωστές. Ετσι κι αλλιώς βέβαια, έχει κάνει βήματα προόδου η ανθρωπότητα. Η επιστήμη έχει προοδεύσει, η διαιτησία παίζεται πλέον αλλιώς. Δύσκολα θα εκτεθεί κάποιος.

Βέβαια, έπειτα απ’ όσα είδαμε στην Τούμπα το Σάββατο και στην Λάρισα την Κυριακή (έγραψα πριν δω το ντέρμπι) έχω μια ξεκάθαρη εικόνα για την διαφορά στο πνεύμα του νόμου, από το γράμμα. Ξέρουμε πως η «δουλειά» έτσι κι αλλιώς είναι σε άλλο επίπεδο και πλέον περιλαμβάνει κάρτες, πως σφυρίζει την μία ή την άλλη ομάδα, πως σφυρίζει στο ένα ή στο άλλο γήπεδο, πόσο δίνει φάουλ στην πρώτη επαφή και επιτρέπει να κοπεί ο ρυθμός και βέβαια πόσο παιχνίδι γίνεται με τις καθυστερήσεις.

Το θέμα δεν είναι να χαλάμε το μυαλό μας και να ψάχνουμε σαν μανιασμένοι κάπου για να πιαστούμε. Το ποδόσφαιρο είναι άθλημα που από την φύση του έχει πολλές επαφές, διεκδικήσεις. Αφού έχουμε και ξένο αρχιδιαιτητή που μας… επιμορφώνει, δεν είναι κρίσιμο να μας λέει αυτό που καταλαβαίνουμε έπειτα από 1-2 ριπλέι και μόνοι μας, αλλά να επιβάλει έναν συγκεκριμένο τρόπο αντιμετώπισης των αγώνων προς όλες τις ομάδες και σε όλες τις έδρες. Ειδάλλως, θα συνεχίσουν άλλοι να αναζητούν κάτι για να ακυρώσουν και άλλοι για να δώσουν ένα πέναλτι ή μια αποβολή.

Οι επιστροφές και ο Γιόβιτς

Κλείνω με την διαιτησία, αν και δεν θα κλείσει ποτέ αυτή η κουβέντα με τα φυντάνια που μας περιτριγυρίζουν. Πάμε στο αγωνιστικό. Είναι εντυπωσιακό πως ο Νίκολιτς βρίσκει ακόμα και μέσα στο ίδιο παιχνίδι λύσεις σε προβλήματα και δυσλειτουργίες της ομάδας του. Πως διορθώνει δικές του κακές εκτιμήσεις και πως θα μπορούσε όχι απλά να φύγει νικητής, αλλά θριαμβευτής από την Λάρισα. Αν η ΑΕΚ δεν είχε σε τόσο κακή μέρα τον Γιόβιτς και δεν είχε τόσα ζητήματα με τις στατικές μπάλες αμυντικά, αυτό θα είχε συμβεί.

Ο Γιόβιτς είναι ο βασικός φορ της ΑΕΚ, ένας από τους καλύτερους, αν όχι ο κορυφαίος, όλου του πρωταθλήματος. Είναι λογικό ως ένα σημείο να δυσκολεύεται να βρει χημεία με τους συμπαίκτες του, όταν ειδικά στο πρώτο ημίχρονο έλειπε εκείνος που θα μπορούσε να «γλυκάνει», να κουμαντάρει σωστά το παιχνίδι και να μοιράσει σωστά τις μπάλες. Όταν αυτός βρέθηκε, ο Σέρβος είχε «σκάσει» και δεν είχε δυνάμεις, με αποτέλεσμα τα τελειώματα του να μην καθόλου καλά.

Κοϊτά και Μάνταλος

Συνολικά, μολονότι οι τελευταίες εμφανίσεις του Κοϊτά άξιζαν την παρουσία του στο αρχικό σχήμα, στα δικά μου μάτια δεν βλέπω κατά πόσον μπορεί να συμβεί αυτό σε ρόλο δεύτερου επιθετικού. Δεν έχει τελική πάσα, έχει χαμηλό επίπεδο συνεργασίας με τον Γιόβιτς, όλο το «πεταμένο» 45λεπτο αποτυπώθηκε στην φάση που στερεί από τον Σέρβο έτοιμο γκολ σε κενή εστία. Και τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι χειρότερα για την ΑΕΚ, αν ο Πασσάς είχε στείλει την μπάλα μερικά εκατοστά πιο κάτω.

Η είσοδος του Μάνταλου μεταμόρφωσε την ΑΕΚ. Οσο και εάν κάποιοι τσιτώνουν και μόνο στην αναφορά, το γκολ και οι τελικές πάσες που μοίρασε, ο τρόπος που οργάνωσε το παιχνίδι, ήταν μαεστρικό. Εχοντας δίπλα έναν εκπληκτικό Πινέδα που «πετούσε» και περνούσε από πάνω τους αντιπάλους του, η ΑΕΚ σκόραρε και με στοιχειώδη ευστοχία θα μπορούσε να σκοράρει και άλλες φορές για να σιγουρέψει τη νίκη. 

Τι χρειάζεται η ΑΕΚ

Όπως και να έχει, η ΑΕΚ έχει βγάλει αντίδραση σε όλα τα ματς που δεν εξελίσσονται καλά, το ίδιο έπραξε και όταν στράβωσε στην Λάρισα. Αλλά πήρε περισσότερα πράγματα από τον Καλοσκάμη, παρά από τον Ζοάο Μάριο που ακόμα δεν έχει σύνδεση με την ομάδα, ο Πενράις πέρασε κάποιες καλές σέντρες και νομίζω πως πρέπει να πάρει πλέον θέση βασικού (μολονότι ο Πήλιος έβγαλε την ασίστ στο γκολ με τρομερό γύρισμα) και συνολικά να βρουν ρυθμό παίκτες που είτε έχουν βγάλει κόπωση (Μαρίν), είτε δεν είναι ακόμα μέσα στην ομάδα.

Η ισοπαλία στην Λάρισα, έδρα που δεν ξέρω πόσοι θα περάσουν, δεν είναι μαχαιριά. Φούντωσε η αναγκαιότητα της νίκης από την γκέλα του ΠΑΟΚ με τον Παναιτωλικό, αλλά η δουλειά εξελίσσεται. Η ΑΕΚ συνεχίζει να προχωρά αήττητη. Γεμίζει πίστη και αυτοπεποίθηση, έχει καλό υλικό, δεν έχει να ζηλέψει σχεδόν τίποτα από τον ανταγωνισμό. Ψυχραιμία χρειάζεται και ο χρόνος μπορεί να είναι σύμμαχος για την προσπάθεια του Νίκολιτς.  

Πρωτότυπο άρθρο