Παράπονο δεν έχετε. Το σερβίρισμα του παραμυθιού, το αφήγημα της προπαγάνδας, η μονταζιέρα του συστήματος, είναι στα καλύτερα της. Πέρασαν οι λαμπρές εποχές που οι ψυχές ήταν μέσα στην γραμμή, που ο Ολυμπιακός και το Αιγάλεω να κερδάνε και όλοι οι υπόλοιποι να πάνε…, που έπρεπε να φτιάξεις ομάδα να κερδίζεις και τους διαιτητές και άλλες ομορφιές και φτάσαμε στην χρονιά του… πρωτοκόλλου. Τα πάντα για να σταματήσουν την ΑΕΚ και όποιον άλλον τους ενοχλεί (τα είδαν και στον Παναθηναϊκό με τον Ζαμπαλά, αλλά ας συνεχίζουν όσοι πατάνε σε πολλές βάρκες να κάνουν τα παιχνίδια τους).

Στην Ελλάδα με τα παιδιά που δυστυχώς επέστρεψαν από τα… τρένα, μάθαμε εσχάτως και τα πρωτόκολλα. Κάντε μας μαθήματα διαιτησίας. Κάντε μας σοφότερους στα όσα θα ανακαλύψετε για να δημιουργείται πρόβλημα. Βάλτε κι άλλους πρόθυμους να υποστηρίξουν πως όλα αυτά είναι σωστά. Δεν είναι στραβός ο γιαλός, άλλοι στραβά αρμενίζουν. Σας το έχω πει και σε άλλη περίσταση. Δεν θα τρελάνουν κανέναν. Δεν θα αποδεχθεί κανείς όσα πλασάρουν, αν σκεφτεί λίγο.

Ξεφτίλισμα από την Μαδρίτη

Αυτήν την εβδομάδα είχαμε τον Ζαμπαλά στο Αγρίνιο, ο Φωτιάς πέρασε απαρατήρητος στα Φιλαδέλφεια. Αλλά καθώς κοίταζα ματς του εξωτερικού, είδα όσα συνέβησαν στο ντέρμπι της Μαδρίτης. Ακυρώθηκε γκολ της Ατλέτικο για χέρι, το VAR είδε την προφανή παράβαση, αλλά κάλεσε τον διαιτητή να αποφασίσει. Γιατί εκεί στην Λάρισα, σε μια φάση που κανείς δεν είναι ακόμα βέβαιος εάν υπήρξε χέρι του Πινέδα, ο Βασιλάκης το πήρε πάνω του. Ετσι έπρεπε, έτσι έγινε. Αλλά η αλήθεια δεν μένει για πολύ καιρό στο σκοτάδι.

Τα αφήνω αυτά πίσω. Απλά τα επισημαίνω ξανά και ξανά, για να κατανοήσουν άπαντες πως πρέπει να σκεφτούν κάτι καλύτερο. Ας προσπαθήσουν λίγο περισσότερο μήπως καταφέρουν και ξεγελάσουν περισσότερους από τους θαυμαστές του Σπάθα ή του Τσίκινη. Βέβαια, σε αυτήν την τρελοχώρα που ο καθένας μπορεί να στηρίζεται στην λήθη και να εμφανίζεται σε παρόντα χρόνο ως εξυγιαντής και φορέας της αλήθειας, το ζούμε κι αυτό. Να ξεχάσουμε πως εκείνος που αποφασίζει εν τέλει είναι ο διαιτητής και πως το ρημαδοVAR έχει έρθει για να λύνει και όχι να προσθέτει προβλήματα.

Η ΑΕΚ της Ευρώπης

Πάμε στα ευχάριστα. Η ΑΕΚ κόπιασε πολύ, έκανε σπουδαία πράγματα όλο το καλοκαίρι για να βρεθεί στην φάση να περιμένει την έναρξη της τελικής φάσης ευρωπαϊκής διοργάνωσης. Είναι η επιστροφή στην κανονικότητα, η ευκαιρία που αναζητούσε για να βελτιώσει την ειδική βαθμολογία της ευρωπαϊκής ομοσπονδίας, να χαρίσει όμορφες βραδιές στον κόσμο της. Η ΑΕΚ ήταν μάλιστα η πρώτη ελληνική ομάδα που πήρε πρόκριση σε όμιλο Τσάμπιονς Λιγκ το 1994-95. 

Η ΑΕΚ είναι η μοναδική ομάδα στην ιστορία της διοργάνωσης με έξι ισοπαλίες σε όμιλο με την Ρεάλ Μαδρίτης και την Ρόμα. Είναι η ομάδα που νίκησε την μετέπειτα πρωταθλήτρια Ευρώπης Μίλαν στο ΟΑΚΑ. Εχει λείψει στον κόσμο μια καλή πορεία, εφάμιλλη και καλύτερη από εκείνη στο Γιουρόπα Λιγκ του ‘18, όταν τερμάτισε δεύτερη, πίσω από τη Μίλαν, και πέρασε στη φάση των «32». Στην ΑΕΚ έλειψαν πολύ οι απανωτές προκρίσεις μέσα στην ίδια σεζόν όπως έκανε από το καλοκαίρι.

Εχω μια προσωπική λόξα πάντα με τα εγχώρια, αλλά δεν μπορώ να παραβλέψω την σημασία, την χαρά, την λάμψη μιας ευρωπαϊκής αναμέτρησης. Η ΑΕΚ το είχε ανάγκη όλο αυτό. Όπως βέβαια, είχε και μεγάλη ανάγκη να μάθει πλέον σταθερά να αναγνωρίζει τις αξίες της και να μην τρώει τα παιδιά της. Οσα συνέβησαν με τον Μάνταλο την Κυριακή, η ανανέωση της συνεργασίας με τον Μουκουντί δίχως να γίνει σίριαλ, όλα δείχνουν πως η ΑΕΚ αντιμετωπίζει πλέον τα πράγματα με άλλη λογική.

Τα λόγια του Στέλιου

Είναι κρίσιμο να εκτιμάς και να επιβραβεύεις τα μέλη του, όχι όταν αποχωρήσουν, αλλά όταν είναι παρόντες. Συνολικά, με την περίπτωση του Μάνταλου και όσα απίστευτα έχουν ειπωθεί και γραφτεί σε αυτό το βάθος των 11 ετών με την «κιτρινόμαυρη» φανέλα, δεν μπορεί παρά να βλέπει κάποιος με ικανοποίηση, πως υπάρχει πλέον αποδοχή και ενθουσιασμός από την πλειοψηφία του κόσμου. Δικαίως θα πω. Γιατί όσα κάνει ο Μάνταλος, τον εντάσσουν στους «μύθους» της «κιτρινόμαυρης» ιστορίας.

Μην τρομάζουν κανέναν οι λέξεις. Το έλεγε ο τεράστιος Στέλιος Μανωλάς πριν από λίγες ημέρες. Την σκυτάλη πήρε ο Μίμης από τον «Νέστορα», ο Μαύρος από τον Μίμη, εκείνος από τον Θωμά. Ακολούθησαν άλλες μεγάλες μορφές και στα νεότερα χρόνια είναι ο Μάνταλος. Δεν συγκρίνεται με άλλους, δεν είναι αναγκαίο. Οι τίτλοι, οι διακρίσεις, η ταυτόχρονη παρουσία στην Εθνική ομάδα, είναι η απάντηση σε όλα. 

Αρκεί να αντιληφθεί κανείς, πως σε αυτά τα 11 χρόνια μέσα από αμφισβήτηση και απαξίωση, ο Μάνταλος φτάνει σε πράγματα που μοιάζουν απίστευτα. Αρκεί να αναλογιστεί κάποιος, πως έχει σκοράρει σε 11 συνεχόμενες σεζόν, κάτι που έχουν πετύχει μετρημένοι στα δάχτυλα παίκτες: ο κορυφαίος Ελληνας ποδοσφαιριστής του 20ου αιώνα, Μίμης Παπαϊωάννου, ο αξεπέραστος Τόνι Σαβέβσκι, η «σημαία» Στέλιος Μανωλάς, ο τεράστιος Χρήστος Αρδίζογλου, ο σπουδαίος Τάκης Καραγκιοζόπουλος. Δηλαδή, επίτευγμα που δεν πέτυχε ούτε ο μεγαλύτερος σκόρερ που πάτησε σε ελληνικό γήπεδο, ο Θωμάς Μαύρος. 

Πρωτότυπο άρθρο