Από sdna.gr
Η Πέμπτη εξελίχθηκε σε βραδιά που ξεγύμνωσε τις αδυναμίες του ελληνικού ποδοσφαίρου. Παναθηναϊκός, ΠΑΟΚ και ΑΕΚ έζησαν το ίδιο σενάριο: προηγήθηκαν, δημιούργησαν προσδοκίες και τελικά κατέρρευσαν. Όταν τρεις ομάδες του ίδιου επιπέδου επαναλαμβάνουν το ίδιο λάθος, η σύμπτωση παύει να υπάρχει.
Ο Παναθηναϊκός είχε κάθε προϋπόθεση να τελειώσει το παιχνίδι από νωρίς. Οι 33 τελικές προσπάθειες έναντι 6 των Ολλανδών δείχνουν καθαρά την κυριαρχία του, όμως ήρθε μόλις ένα γκολ και στο τέλος το ματς γύρισε μέσα στο ΟΑΚΑ από τη δέκατη της Eredivisie, Γκόου Αχέντ Ιγκλς, μια ομάδα που λίγες μέρες πριν είχε δεχθεί τεσσάρα σε ένα πρωτάθλημα όπου οι άμυνες συχνά μοιάζουν με παιδικές χαρές. Εκεί ξεχωρίζει και κάτι ακόμα, πιο υπόγειο αλλά καθοριστικό. Η αβεβαιότητα στον πάγκο. Με υπηρεσιακό τεχνικό και με το θέμα του μόνιμου προπονητή να παραμένει θολό, η ομάδα κουβαλά μια αστάθεια που περνά στο γήπεδο, ειδικά στα τελευταία λεπτά όπου απαιτείται καθαρό μυαλό και ψυχραιμία. Ο Χρήστος Κόντης το είπε ευθέως άλλωστε, η κούραση και η απώλεια διαύγειας έγειραν τις κρίσιμες φάσεις, κι όταν το κεφάλι θολώνει, ό,τι έχτισες με κόπο γκρεμίζεται σε δευτερόλεπτα.
Ο ΠΑΟΚ στην Ισπανία απέναντι στη Θέλτα, προηγήθηκε με τον Γιακουμάκη, όμως το γκολ της ισοφάρισης στο 45+2’ έδωσε ώθηση στους Ισπανούς και στο δεύτερο ημίχρονο ήρθε η ανατροπή. Ο Ραζβάν Λουτσέσκου παραδέχτηκε ότι η Θέλτα «ήταν σε άλλο επίπεδο» και πως το ψυχολογικό χτύπημα της ισοφάρισης κόστισε, αλλά η εικόνα γίνεται ακόμη πιο σκληρή αν τη βάλεις στο πλαίσιο. Ο ΠΑΟΚ μετρά πέντε διαδοχικά παιχνίδια χωρίς νίκη, ενώ η Θέλτα ερχόταν από οκτώ ματς χωρίς νίκη στη La Liga. Κι όμως, η 17η της Ισπανίας, ομάδα στη ζώνη του υποβιβασμού, πέτυχε τρία γκολ απέναντι στον τρίτο της ελληνικής βαθμολογίας και απείλησε για περισσότερα. Αυτό από μόνο του περιγράφει τη διαφορά επιπέδου ανάμεσα στα δύο πρωταθλήματα και φανερώνει μια αδυναμία διαχείρισης που επαναλαμβάνεται. Όταν το παιχνίδι γέρνει υπέρ του, ο ΠΑΟΚ δυσκολεύεται να το «κλειδώσει».
Η ΑΕΚ, παρότι δείχνει φέτος ισχυρή στην Ελλάδα, έπεσε στην ίδια παγίδα. Ο Κουτέσα άνοιξε το σκορ μόλις στο 7’, μετά όμως παίχτηκε το ίδιο σενάριο, λες και υπήρχε ο ίδιος... σκηνοθέτης με τους αγώνες σε ΟΑΚΑ και Μπαλαϊδος. Η Τσέλιε ισοφάρισε, πήρε τον έλεγχο και έφτασε στο 3-1, στην πρώτη φετινή ήττα της Ενωσης έπειτα από13 αγώνες, ήττα που λειτουργεί σαν υπενθύμιση πως η Ευρώπη κρίνει αδυσώπητα τη συγκέντρωση, τη φυσική κατάσταση και τη διαχείριση συναισθημάτων. Όσο γερά κι αν στέκεσαι εντός συνόρων, εκτός οι αδυναμίες εκτίθενται αμέσως.
Κι απέναντι σε όλα αυτά, στέκεται ο Ολυμπιακός. Ο μοναδικός που ακόμη και στην ήττα απέσπασε σεβασμό από μεγάλες προσωπικότητες του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, γιατί έδειξε σθένος, ποιότητα και εικόνα συλλόγου που παίζει σε διαφορετικό επίπεδο. Η διαφορά του με τους υπόλοιπους δεν αποτυπώνεται μόνο σε ένα σκορ, αλλά στην αγωνιστική του υπόσταση. Ας το παραδεχθούμε, ο Ολυμπιακός παίζει αλλού, ενώ οι άλλοι τρεις ψάχνονται μέσα στα ίδια τους τα λάθη.
Και το πιο ανησυχητικό; Παρά την παρουσία τεσσάρων συλλόγων στην Ευρώπη, η Ελλάδα παραμένει κολλημένη στην 11η θέση της βαθμολογίας της UEFA, με την Τσεχία να μεγαλώνει συνεχώς τη διαφορά και να ξεφεύγει. Όχι κάποια υπερδύναμη, η Τσεχία. Το μήνυμα είναι ηχηρό και καλά θα κάνουμε να το ακούσουμε. Δεν μας προσπερνούν μόνο οι μεγάλοι, μας αφήνουν πίσω χώρες που μέχρι χθες θεωρούσαμε βέβαιο ότι είναι κάτω από εμάς.
Η Ευρώπη δεν συγχωρεί. Και τρεις από τους μεγάλους μας δεν μαθαίνουν. Ο Ολυμπιακός, ακόμη και στις ήττες του, δείχνει τι σημαίνει κλάση. Οι άλλοι τρεις δείχνουν τι σημαίνει κατάρρευση. Και η βαθμολογία της UEFA απλώς σφραγίζει το χάος.