Τις ξέρετε τις κλισεδιές που προκύπτουν σε τέτοιες καταστάσεις. Επιτρέπεται να πέσεις, επιβάλλεται να σηκωθείς. Ο,τι δεν σε σκοτώνει, σε κάνει πιο δυνατό και διάφορα άλλα ακόμα. Τα ξέρετε όλοι αυτά, ξέρετε πως πάει η δουλειά. Ξέραμε καλά, πως όλο αυτό το εντυπωσιακό αήττητο των 13 συνεχόμενων αγώνων που έφτιαξε η ΑΕΚ με πολύ κόπο από το καλοκαίρι, κάποια στιγμή θα έσπαγε. Δεν μπορείς να πας μόνο με επιτυχίες, θα δοκιμαστείς και μέσα από την στραβή.

Η αλήθεια είναι πως πιότερο και από την ήττα, αυτό που με κλόνισε στην Σλοβενία ήταν η απογοητευτική εικόνα της ΑΕΚ. Εμφανίστηκε πλήρως απροετοίμαστη, σίγουρα ψυχολογικά και πιθανότατα και αγωνιστικά. Πλέον θεωρώ πως εκείνα τα καμπανάκια που είχε ρίξει ο Νίκολιτς πριν το ματς στην Κύπρο με τον Αρη Λεμεσού και σε 1-2 περιπτώσεις ακόμα, θα πρέπει να είναι πιο συχνά. Ειδάλλως, χάνεται η συγκέντρωση κι αρχίζει το σορολόπ. 

Οι ψευδαισθήσεις

Ακούω και διαβάζω διάφορες εξυπναδιές για την Τσέλιε. Φαίνεται, πως όσα στραπάτσα και εάν έχει υποστεί αυτός ο οργανισμός από λογιών λογιών Βελέζ Μόσταρ και Νόα, μυαλό δεν βάζει. Λίγο να πάρει τα πάνω του, αρχίζει και ξεφεύγει και προχωρά με τις (ψευδ)αισθήσεις του λαμπρού παρελθόντος. Τι γινόταν στα χρυσά χρόνια του Μπάρλου, πως η ομάδα του Μπάγεβιτς έκανε το απόλυτο αήττητο στο Τσάμπιονς Λιγκ και άλλα ωραία, αλλά παρελθοντικά.

Το παρόν δείχνει πως η Τσέλιε είναι μια ομάδα που έχει βασικές αρχές του σύγχρονου ποδοσφαίρου. Αν και παίζει με αυτό το περίεργο 3-4-3 και δεν φάνηκε κάτι τρομερό στην άμυνα, είναι σύνολο καλοδουλεμένο. Δεν στηρίζεται σε 2-3 αστέρια, αλλά έχει ομάδα που παίζει τακτικά σωστά, έχει καλή τακτική συμπεριφορά, σωστή κυκλοφορία μπάλας και κατεύθυνση μέσα στο γήπεδο, διαθέτει εξαιρετική φυσική κατάσταση και σε όλες τις μεταβάσεις έφερνε γρήγορα παίκτες. 

Η χαμένη συγκέντρωση

Η ΑΕΚ έφτασε να βρίσκεται στην τελική φάση του Κόνφερενς Λιγκ, μπαίνοντας σε όλα τα ματς σε εκείνες τις ζόρικες έξι συνεχόμενες Πέμπτες, παίζοντας μαζεμένα, συγκεντρωμένα, με σχέδιο. Αποκορύφωμα το ματς με την Αντερλεχτ στην Νέα Φιλαδέλφεια, όπου η Ενωση έδωσε τακτικό ρεσιτάλ και έκανε μια χαψιά τους Βέλγους. Αλλά αυτό ήταν σε πλήρη αντίθεση με αυτό που συνέβη χθες, όπου η ΑΕΚ έκανε το χειρότερο παιχνίδι της στην εποχή Νίκολιτς.

Ειλικρινά δεν κατάλαβα ποτέ ποιο ήταν το σχέδιο. Γιατί αν και γνωρίζουμε πως ο Νίκολιτς επιθυμεί για την ομάδα του να διατηρεί την κατοχή και τον έλεγχο της μπάλας, είδαμε μια ΑΕΚ να περιμένει παθητικά στο μισό γήπεδο. Δεν άσκησε (στο πρώτο ημίχρονο) την παραμικρή πίεση στα στόπερ των Σλοβένων. Αλλά το χειρότερο είναι πως ακόμα και ενώ περίμεναν 11 παίκτες στο μισό γήπεδο, η άμυνα ήταν σουρωτήρι. Μεγάλες αποστάσεις, ελάχιστες βοήθειες στα μπακ, απίθανα κενά.

Τι συνέβη

Αν κάποιος μετρήσει τις περιπτώσεις που οι Σλοβένοι πάτησαν ή έφτασαν με μεγάλη ευκολία στην εστία του Στρακόσια, θα προβληματιστεί περισσότερο από την ήττα. Μηδενικό πρεσάρισμα, άλλα ελάχιστες πιθανότητες να ανακτήσεις την μπάλα. Ασε που ακόμα και εάν την έπαιρναν, φαινόταν πως δεν υπήρχε κάποιο σχέδιο για το πώς θα βγάλουν επίθεση. Μοιραία, το 1-1 του ημιχρόνου μάλλον φάνταζε κολακευτικό για την εικόνα της ΑΕΚ.

Όπως συμβαίνει και άλλες φορές στην διάρκεια των αγώνων (άρα σημαίνει πως κάτι δεν «διαβάζεται» σωστά πριν), ο Νίκολιτς έκανε τις κινήσεις του στο δεύτερο ημίχρονο. Η ΑΕΚ ισορρόπησε, άρχισε να πιέζει στα 2/3 του γηπέδου, να βάζει προβληματισμό στους Σλοβένους. Εκεί φάνηκε βέβαια, πως στο ποδόσφαιρο πάντα υπάρχει μια δικαιοσύνη. Η Τσέλιε επιβραβεύθηκε με ένα δεύτερο γκολ, μετά η ΑΕΚ επέλεξε να πάει σε κλασικό 4-4-2 με Πιερό, Γιόβιτς μπροστά, καληνύχτα Μαργαρίτα και πάλι καλά που δεν ξέφυγε το σκορ.

Η ζημιά και η αντίδραση

Από το βράδυ της Πέμπτης το ανάθεμα πέφτει κυρίως στον Γκρούγιτς (ξεκάθαρα ανέτοιμος και με τακτικά ζητήματα, καθώς άφησε πολλές φορές διάδρομο στην θέση του), Γιόβιτς (εντελώς λανθασμένα, κατά την κρίση μου έκανε εξαιρετικό ματς, αλλά με αποστάσεις στις γραμμές έγινε ακίνδυνος) και βέβαια τα μπακ. Την γνώμη μου την έχω καταθέσει εδώ και μήνες. Ο πιο εύκολος τρόπος να εκθέσεις τα μπακ είναι να τα βγάζεις συνεχώς στο ένας εναντίον ενός. Πριν φτάσουμε στην ποιότητα τους, ας προβληματιστούμε για τις βοήθειες που είχαν και την συνολική αμυντική λειτουργία της ΑΕΚ.

Η ζημιά έγινε. Κάποτε θα γινόταν κι αυτό και έρχεται σε μια διοργάνωση που μόλις άρχισε και βέβαια έχει ακόμα πέντε αγωνιστικές, για να γυρίσει η ΑΕΚ την κατάσταση. Τα πράγματα μπορεί να είναι απλά, αν πάρει μόνο τα παιχνίδια στα Φιλαδέλφεια. Και ίσως το πιο μεγάλο κέρδος απ’ όλο αυτό, να είναι οι δηλώσεις του Νίκολιτς. Η ανάληψη της ευθύνης, η διάθεση να θυμώσει/τσιτώσει την ομάδα του, η αναγνώριση πως κάποια πράγματα δεν λειτουργούν και πρέπει να τα αλλάξει. Αμεσα, γιατί η Κηφισιά δεν αστειεύεται.

Πρωτότυπο άρθρο