Από sdna.gr
Όταν αυτοί, που τόσο καιρό λέμε πως νιώθουν, δεν εμφανίζονται ποτέ στο γήπεδο και η ομάδα "αρμενίζει" απροστάτευτη και γίνεται βορά στους αντιπάλους, πως περιμένει κανείς να "τραβήξουν" κουπί οι νέοι και... άνιωθοι (όχι με την έννοια της κριτικής, αλλά αναφορικά με την προσαρμογή τους) από ελληνική πραγματικότητα;
Ο λόγος για της Ελλάδος τα παιδιά και τους... παλιούς. Για Διούδη, για Γαλανόπουλο, Γιαννιώτα (εδώ θα αναλύσουμε περαιτέρω στη συνέχεια), αλλά και για Μορόν, Μόντσου (και εδώ) και Φαμπιάνο. Ένα γκρουπ παικτών που, προσωπικά, απόψε με απογοήτευσε. Από αυτούς περίμενα και περιμένω να τραβάνε το "καράβι", όταν ο Άρης αγωνίζεται εκτός έδρας, όταν μάχεται σε δύσκολα ματς, απέναντι σε ομάδες που τρέχουν ή κόντρα σε κάθε λογής "νέα" αντιξοότητα για τα νέα παιδιά, που ακόμη δεν έμαθαν τι σημαίνει Superleague.
Όταν λοιπόν ο Σωκράτης Διούδης δέχεται τρία τέρματα στα οποία έχει μεγάλο μερίδιο ευθύνης, αντί να σπρώχνει την ομάδα και να βάζει τις φωνές εκεί που πρέπει, όταν ο Γαλανόπουλος συνεχίζει να δείχνει πως δεν έχει προσαρμοστεί και δεν μπορεί να επικοινωνήσει στον προπονητή του τον κατάλληλο ρόλο του στο χορτάρι, όταν ο Μορόν δεν πολυ-ψήνεται να ξεπεράσει τα στάνταρ του σε τρεξίματα και συμμετοχικότητα, μπας και "ξυπνήσουν" όλοι οι δίπλα του, τότε ο Άρης θα ηττάται με αυτόν τον τρόπο.
Για τον Μόντσου και τον Γιαννιώτα δεν είναι ακριβώς η ίδια κατάσταση. Καθώς δεν μπορώ να τους ψέξω για το ποσοστό διάθεσης τους, όμως μπορούμε να πούμε πολλά για την ευστοχία και την ικανότητα τους να αλλάξουν τα δεδομένα - απέναντι σε ...κόντρα συνθήκες. Ο Γιαννιώτας, πιο συγκεκριμένα, δε θα ακούσετε - διαβάσετε ποτέ από εμένα προσωπικά πως δεν προσπαθεί, δεν τρέχει, δεν ματώνει. Όμως... μια εύστοχη σέντρα ρε παιδιά. Μια ενέργεια που θα αλλάξει το ματς. Κάτι... Τα ίδια και ο Μόντσου! Απόψε χρειάστηκε να τρέξει για τρεις, να παλέψει, να κλείσει μόνος του το κέντρο του ΟΦΗ σε πολλές περιπτώσεις. Όμως είχε τις στιγμές του, είτε έξω - είτε μέσα στην περιοχή. Δεν νοείται όλα να καταλήγουν ψηλά - άουτ! Δεν νοείται να μην μπορεί να καθοδηγήσει τον Βοριαζίδη και να του βρει ρόλο.
Αν όλα τα παραπάνω δεν γίνονται, τότε πως περιμένουμε ο Φαντικά να μπει με σωστή νοοτροπία; Πως να ζητήσω από τον Τεχέρο να μου βγάλει (και εκείνος) έστω μια καλή σέντρα στην περιοχή; Πως να ζητήσω ευστοχία και πείσμα από Καντεβέρε;
Να σας πω την αλήθεια, μόνο τον Μισεουί συνεχίζω και ξεχωρίζω και, παράλληλα, αναθεματίζω την τύχη μας, που είναι τραυματίας ο Μεντίλ. Επιθετικά δεν "υπάρχω" όσο λείπει ο Μαροκινός. +BONUS παράπονο για τον Σίστο, που πλέον έχω εξαντληθεί να αναφέρω μέσω της στήλης πως δεν προσφέρει το παραμικρό δημιουργικά.
Είναι πολλά τα στραβά και τα άσχημα στον Άρη, όμως το χειρότερο όλων είναι οι μαζικές "συγνώμες" από τον Ιούλιο και έπειτα. Ένας αποκλεισμός, μια γκέλα με Παναιτωλικό, μια αλλαγή προπονητή, νέα γκέλα με Πανσερραϊκό. Σε όλα αυτά η κοινή συνισταμένη είναι το "παράπονο" των φίλων του Άρη, πως η ομάδα δείχνει πως μπορεί, αλλά δεν προσπαθεί! Δεν έχει αυτή τη φλόγα. Το αίσθημα της επιβίωσης που έβγαλε σήμερα ο ΟΦΗ (με τις πολλές απουσίες και τον συγκινητικό Νέιρα). Και δώσ'του οι προπονητές του να ζητούν συγνώμες από τον κόσμο. Και δώσ' της οι παίκτες να λένε πως δεν τους αντιπροσωπεύει αυτή η εικόνα.
Και; Το αποτέλεσμα παραμένει το ίδιο. Ο Άρης ξεκινάει από την αρχή κάθε προσπάθεια, με το ημερολόγιο να δείχνει μόλις 4 Οκτώβρη. Πόσο θα συνεχιστεί αυτή η κατάσταση ώσπου κάποιος να κρατήσει τις δηλώσεις για τα αποδυτήρια και να δουλέψει;
Ελπίζω πως η διακοπή θα είναι βάλσαμο (Πω, πάλι κλισέ! που απ' όσο θυμάμαι το έχω γράψει πολλάκις) και η ομάδα θα παρουσιαστεί έτοιμη και πάνοπλη στην επιστροφή.
ΥΓ Τα ίδια παράπονα κάνουμε και όταν η ομάδα κερδίζει αλλά δεν πείθει. Το ζητούμενο είναι να βρεθεί η αγωνιστική ταυτότητα, δεν είναι μόνο το αποτέλεσμα το παν.