Ηταν αναμενόμενο, πως θα συνέβαινε όλο αυτό. Όταν θα ερχόταν η πρώτη φετινή ήττα της ΑΕΚ, ειδικά σε ένα από τα μεγάλα παιχνίδια, το οικοδόμημα θα έτριζε. Είναι πολύ ευαίσθητες οι ισορροπίες με τις «πληγές» που άνοιξε ο περυσινός κατήφορος και δεν μπορείς εύκολα να το διαχειριστείς. Ειδικά, από την στιγμή που πέραν της ήττας, η εικόνα της ομάδας στη μεγαλύτερη διάρκεια της αναμέτρησης με τον ΠΑΟΚ, δεν έβγαζε αυτήν την νοοτροπία νικητή, την πίστη και την θέληση για τη νίκη που έδειξε πως επιχειρούσε να περάσει από το καλοκαίρι ο Νίκολιτς.

Δεν συμφωνώ, πως ήταν το πρώτο μεγάλο παιχνίδι της σεζόν. Ειδικά όταν έχουν προηγηθεί εκείνες οι έξι Πέμπτες που ήταν άκρως ψυχοφθόρες και πιεστικές για την ΑΕΚ και το μέλλον της. Δηλαδή την πίεση και την ένταση, την απαίτηση της νίκης, την έκανε δεύτερη φύση η ΑΕΚ από το ξεκίνημα αυτής της σεζόν. Και όπως σωστά είχε πει ακόμα και ο ίδιος ο Νίκολιτς, όσα πέτυχε η ΑΕΚ ήταν σημαντικά, αλλά ήταν και… τίποτα, όταν αναφερόμαστε σε μια ομάδα αυτού του μεγέθους, που από χέρι οφείλει να διεκδικεί κάθε χρόνο πρωτάθλημα, κύπελλο και πορεία στην Ευρώπη.

Η αλήθεια είναι πως στο πρώτο μεγάλο ραντεβού με ανταγωνιστή για τον τίτλο η ΑΕΚ πήρε κάτω από την βάση. Πιότερο και από το αποτέλεσμα, ήταν προβληματική η εικόνα της ομάδας. Η αδυναμία να υπάρξει οιοδήποτε τύπου αντίδραση όταν στράβωσε το ματς και ο ΠΑΟΚ βρέθηκε από το πουθενά με προβάδισμα δύο τερμάτων. Υπάρχουν πράγματα που αρχίζουν να μαζεύονται και να προβληματίζουν έντονα, γιατί κανείς δεν ξέρει αν μπορεί να είναι δρόμος για την επιτυχία.

Ο ρεαλισμός του Νίκολιτς

Ο Νίκολιτς ήρθε στην ΑΕΚ με την σφραγίδα του προπονητή που ξέρει να παίρνει αποτελέσματα. Πως εκφράζει έναν ποδοσφαιρικό ρεαλισμό, πως προτιμά σαφέστατα το αποτέλεσμα έναντι του θεάματος, πως πιστεύει ακράδαντα πως στο τέλος της ημέρας μετρά αυτό που θα έχεις κερδίσει. Δεν είμαι μακριά, ειδικά όταν έχουν προηγηθεί τρεις σεζόν με την ποδοσφαιρική σκέψη του Αλμέιδα, που υπήρξε τελείως διαφορετική. Ωστόσο, δεν μπορώ να κρύψω πως προβληματίζομαι για καταστάσεις και αξιολογήσεις εντός της ομάδας. Η ΑΕΚ δούλεψε στο μεγαλύτερο μέρος της προετοιμασίας της σε 4-4-2 με διάταξη ρόμβου στην μεσαία γραμμή, στην συνέχεια εφάρμοσε το 4-2-3-1, εσχάτως σε συνθήκες πίεσης προτιμά πολύ το κλασικό 4-4-2. Θα πει κάποιος δικαίως πως τα συστήματα δεν είναι αυτά που καθορίζουν το πώς παίζει μια ομάδα, αλλά η συνολική λογική είναι θέμα.

Η επιλογή και η αντίδραση

Αυτό που εμφάνισε η ΑΕΚ κόντρα στον ΠΑΟΚ προφανώς και δεν αρέσει στο μάτι. Αλλά παραδόξως, όλο αυτό βγήκε. Δηλαδή, η ΑΕΚ επέλεξε να δώσει την μπάλα στον ΠΑΟΚ και να τον περιμένει κατά κύριο λόγο στο μισό γήπεδο, με ελάχιστες στιγμές πίεσης μπροστά, ώστε να χτυπήσει σε αντεπιθέσεις. Ο ΠΑΟΚ είχε την μπάλα και τις περισσότερες φορές φαινόταν να μην ξέρει τι θα την κάνει, η ΑΕΚ έβγαζε γρήγορες κόντρες, κέρδιζε στατικές μπάλες και μέσα από εκεί γινόταν απειλητική.

Γιατί το επέλεξε αυτό; Γιατί τα χαρακτηριστικά παικτών της (Γκρούγιτς) και η κατάσταση στην οποία βρέθηκαν την ώρα του αγώνα (Μουκουντί), δεν επέτρεπαν πιθανότατα κάτι διαφορετικό. Αλλά ακόμα κι έτσι, η ΑΕΚ θα μπορούσε στο πρώτο ημίχρονο να βάλει ένα ή και δύο γκολ. Αλλά δεν τα πέτυχε και σα να μην έφτανε αυτό, βρέθηκε πίσω στην εξέλιξη μιας στατικής μπάλας από τον ΠΑΟΚ, σε μια συνεχή αδυναμία που δείχνει η άμυνα της στο μαρκάρισμα στην τελευταία γραμμή άμυνας.  Και βέβαια, δεν υπήρξε καμία αντίδραση, καμία διαφορετική ιδέα που να δούμε στα τρία λεπτά που παίχτηκε μπάλα στο δεύτερο ημίχρονο. Διότι, μετά το λάθος του Μουκουντί, ήρθε θάλασσα. Είναι ζήτημα κατά πόσον η ΑΕΚ δεν μπορεί να αντιδράσει, αν και έχει σχεδόν ένα ημίχρονο. Η λογική να φορτωθεί η επίθεση με τον Πιερό, να πηγαίνει η μπάλα ψηλά και να χάνεις το κέντρο, στα δικά μου μάτια είναι παρωχημένη και δίχως ουσία. Και είναι η πολλοστή φορά που η ΑΕΚ ψάχνει δίχως λογική και ποδοσφαιρικό σχέδιο την αντίδραση. Το ίδιο συνέβη στο Τσέλιε, το ματς χάθηκε. Το ίδιο συνέβη με την Κηφισιά, χάρη στις προσωπικότητες ήρθε η ανατροπή.

Το ρόστερ και ο Γκρούγιτς

Το θέμα είναι τι γίνεται τώρα, έχοντας μπροστά ευρωπαϊκό ματς όπου η νίκη είναι αναγκαία για να μπορεί να συζητά η ΑΕΚ για πρόκριση και ακολουθεί η κάθοδος στον Ολυμπιακό. Το θέμα είναι πως ο Νίκολιτς πρέπει να δει καθαρά το ρόστερ του. Κατά την εκτίμηση μου, αποτελεί μια τεράστια ήττα για όλο το σχεδιαστικό τμήμα της ΑΕΚ η χρησιμοποίηση του Μουκουντί. Διότι, όσο παικταράς και εάν είναι ο Καμερουνέζος (που είναι), ήταν εμφανώς ανέτοιμος και αυτό επηρέασε τις κινήσεις και το μυαλό του.

Ο Χρυσόπουλος ήταν η επιλογή που είχε απομείνει. Αν δεν τον πιστεύουν, αν δεν θεωρούν πως μπορεί να μπει στην φωτιά, κακώς βρίσκεται στο ρόστερ της ΑΕΚ και δεν αποκτήθηκε το καλοκαίρι ένας στόπερ ακόμα. Το τελευταίο ήταν στα δικά μου μάτια απαραίτητο, αλλά άκουγα και την πίστη στον νεαρό. Αλλά ξέρετε, πέραν από τα όσα λέγονται και συζητιούνται, το κρίσιμο είναι αυτά που φαίνεται. Και αυτό δεν δείχνει πίστη.

Σε ό,τι αφορά τον Γκρούγιτς και την επιλογή του αντί του Γιόνσον, είναι μια κουβέντα που πλέον δεν έχει κανένα νόημα. Είναι ξεκάθαρο, πως ο Νίκολιτς δεν θεωρεί πως ο Δανός είναι παίκτης για τα πλάνα του. Μπορεί ο καθένας να διαφωνεί με αυτό, αλλά σας έχω πει κι άλλη φορά πως αποδέχεσαι τις επιλογές ενός προπονητή/στελέχους συνολικά και όχι αλά καρτ. Κατά την άποψη μου είναι λάθος όλο αυτό, αλλά κρίνεται συνεχώς γι’ αυτό.

Kατά την εκτίμηση μου είναι φανερό πως αυτό το παιδί μπορεί να βοηθήσει κυρίως εάν παίζει σε τρίγωνο ως καθαρός κόφτης. Με παίκτη δίπλα του, είτε λεγόταν Πινέδα στην Σλοβενία, είτε Μαρίν κόντρα στον ΠΑΟΚ, δεν έχει τα τρεξίματα και τις δυνάμεις για να κάνει όσα απαιτούνται. Αλλά ένας παίκτης δεν μπορεί να είναι η αιτία για καμία ήττα, όσο κακός κι αν είναι. Το θέμα είναι η ομάδα. Η ομάδα έκανε την διαφορά στην Ευρώπη, η ομάδα έχασε χθες. Και τώρα, η ομάδα καλείται να σηκώσει κεφάλι.

Πρωτότυπο άρθρο