Χάνει η ΑΕΚ από την Τσέλιε, τον ΠΑΟΚ και τον Ολυμπιακό. Κάποιοι το απέδωσαν στην άνοδο του επιπέδου των αντιπάλων, στην διαφορά ποιότητας στο ρόστερ. Δεν συμφωνώ, αλλά για την οικονομία της κουβέντας ας δεχθώ πως απηχεί μέρος της αλήθειας. Απέναντι στην Ηλιούπολη, μπορεί να βρεθεί κάποια δικαιολογία για το συνονθύλευμα που εμφάνισε η ΑΕΚ μέσα στο γήπεδο; Προφανώς και όχι. Αυτή η εικόνα της ΑΕΚ σε μια έδρα που έχει και την δική της σημειολογία, ήταν μια ισορροπία στο κενό, ένα βάδισμα πάνω στην κόψη του ξυραφιού.

Στην ΑΕΚ ηχούν καμπάνες εδώ και καιρό. Βλέπεις μια ομάδα που αντί να βελτιώνεται με σταθερά βήματα όπως είχε προαναγγείλει ο προπονητής της, κάνει βήματα προς τα πίσω. Να έχεις ίδιο αριθμό φάσεων με την διαλυμένη Ηλιούπολη; Να μην μπορείς να φτιάξεις μια οργανωμένη φάση επί μιας ομάδας που είναι τελευταία στην δεύτερη κατηγορία, που έχει αλλάξει μισή ντουζίνα προπονητές και βρίσκεται στα όρια της; Απαράδεκτη νοοτροπία, θλιβερή αγωνιστική διάθεση.

Η κρίση και η συνειδητοποίηση

Είναι φανερό, δεν μπορεί να το αρνηθεί ουδείς, πως η ΑΕΚ βρίσκεται εν μέσω της πρώτης σοβαρής αγωνιστικής κρίσης της σεζόν. Πάντα, η διαχείριση μιας κρίσης είναι αυτή που καθορίζει εν τέλει και πόσα θα πετύχει μια ομάδα στην διάρκεια της σεζόν. Αλλά στην προκειμένη περίπτωση, σε ό,τι αφορά την ΑΕΚ, υπάρχει ένα άλλο στάδιο που θα πρέπει να υπερβεί και θα κρίνει κατά πόσον μπορεί να βρει λύσεις στα προβλήματα της.

Κατά την εκτίμηση μου, το μείζον σε αυτήν την φάση είναι η συνειδητοποίηση της κατάστασης. Η αυτοκριτική, η ανάλυση, ο εντοπισμός ενός προβλήματος είναι πάντα κρίσιμο στάδιο, μετά από ήττες, αλλά και μετά από νίκες. Αυτά που άκουσα από τον Νίκολιτς μετά την εμφάνιση της ΑΕΚ στην Ηλιούπολη, με προβλημάτισαν περισσότερο ακόμα και από την εικόνα της ομάδας σε αυτό το αποκρουστικό 90λεπτο. Κι αυτό διότι δεν μου έδειξαν πως υπάρχει απόλυτη συνειδητοποίηση του προβλήματος και άρα αποτελεί ερωτηματικό η εύρεση του σωστού τρόπου για την επίλυση του.

Το πρόβλημα

Δεν μπορεί σε ένα παιχνίδι που οι φάσεις είναι μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού απέναντι στην Ηλιούπολη, ακόμα και για λόγους ψυχολογικής στήριξης της ομάδας, να λέγεται πως υπάρχει ικανοποίηση από την προσπάθεια και πως το πρόβλημα αφορά την τελική προσπάθεια. Δεν μπορεί να είναι δικαιολογία ο αγωνιστικός χώρος ή το… σκοτάδι. Πέραν από τη νίκη, σε κάποια ματς που υπάρχει τεράστια διαφορά ποιότητας, οφείλει να πείθει και με την εικόνα της. Και η ΑΕΚ ψάχνει εδώ και καιρό πειστική εικόνα.

Δεν μπορεί για να λύσεις ένα πρόβλημα να ανοίγεις περισσότερα. Δηλαδή, δεν έχει νόημα να συζητάμε στα τέλη Οκτώβρη για την αναγκαιότητα μεταγραφών γιατί είναι πιο κοντά το διάστημα που μπορούσες (και έπρεπε) να κάνεις πρόσθετες κινήσεις, παρά εκείνο που έρχεται για να ανοίξει ξανά το παράθυρο. Δεν μπορεί να συζητείται θέμα ηλικίας κάποιων παικτών, όταν το ρόστερ συμφωνήθηκε από κοινού με τον διευθυντή ποδοσφαίρου. Δεν μπορεί να χωρίζονται οι παίκτες σε παλιούς και νέους, να αναδεικνύεται τώρα πως κάποιοι έχουν (κακώς) έλλειψη κινήτρου.

Δεν μπορεί να συζητάμε ξανά Οκτώβρη μήνα για τους τραυματίες. Ετσι κι αλλιώς η πολιτική που έχει επιλέξει η ΠΑΕ στα θέματα τραυματισμών είναι συζητήσιμη και άκρως αποτυχημένη κατά την προσωπική μου κρίση. Αλλά επειδή η ΑΕΚ από πέρυσι ταλανίζεται συχνά πυκνά με το θέμα, έχουν περάσει ήδη δύο διακοπές πρωταθλήματος όπου θα έπρεπε να ανοίξουν και να κλείσουν οποιοδήποτε εσωτερικό θέμα και δεν μπορεί να μπαίνει τώρα δημόσια στην ατζέντα.

Ενωμένοι να βελτιωθούν και να βρουν λύσεις

Το μόνο σημείο απ’ όσα διάβασα από τον Νίκολιτς και γεννά ελπίδα είναι αυτό που αφορά την ανάγκη να μείνουν ενωμένοι, να βρουν λύσεις μέσα από τα αγωνιστικά προβλήματα και να βελτιωθούν. Ετσι κι αλλιώς, αυτή είναι η δουλειά κάθε προπονητή. Να πάρει ένα σύνολο παικτών, να τους δώσει τις σωστές κατευθύνσεις, την κατάλληλη ψυχολογία, την δέουσα προετοιμασία και να βρει τις λύσεις για να γίνεται μια καλύτερη ομάδα παιχνίδι με παιχνίδι.

Οι παίκτες δεν είναι άμοιροι ευθυνών, αλλά δεν θεωρώ πως είναι οι πρώτοι στην ατζέντα της κρίσης που διέρχεται η ΑΕΚ. Ετσι κι αλλιώς, στη δική μου κρίση τουλάχιστον, υπάρχουν συγκεκριμένοι παίκτες που έχουν κάνει τον κύκλο τους και ξέρω καλά πως δεν έχουν να δώσουν τίποτε άλλο στην ΑΕΚ. Και που έμειναν στο ρόστερ, και που πήραν μια ακόμα ευκαιρία για να δείξουν μπας και καταφέρουν να αλλάξουν την μοίρα τους, πολύ ήταν.

Η ΑΕΚ δεν έχει χάσει τίποτα. Είναι τέσσερις βαθμούς πίσω από την κορυφή του πρωταθλήματος, πρώτη στο κύπελλο με το απόλυτο, έχει μπει καλά στην Ευρώπη. Δεν έχει πετύχει τίποτα, δεν έχει χάσει και τίποτα. Αρκεί, να κατανοήσει τα προβλήματα που αντιμετωπίζει και να βρει τις σωστές λύσεις. Με αυτούς που έχει να πορευθεί για το επόμενο δίμηνο, βρίσκοντας τρόπο να βελτιωθεί και να μείνει ανταγωνιστική, χωρίς να πηγαίνει να παίρνει όλα τα ματς με το στανιό.

Πρωτότυπο άρθρο