Ο εντοπισμός των λαθών, είναι εύκολος. Πολλές φορές και άδικος. Σε κάθε περίπτωση όμως, η «ζωή» μιας ομάδας όπως ο Παναθηναϊκός, δεν έχει περιθώρια χρονικά και αναμονές. Τουλάχιστον όταν έχουμε να κάνουμε με λύσεις που έρχονται να καλύψουν τεράστια κενά και μάλιστα σε κομβικές θέσεις.

Η δημιουργία των Πράσινων και το σκοράρισμα, ήταν εκ των πραγμάτων κάτι που «σήκωνε» τεράστια βελτίωση. Ο εξτρέμ που θα πάρει τη φανέλα βασικού στο σπίτι και θα πετυχαίνει 15 γκολ τη σεζόν βγάζοντας και 10 ασίστ, δεν ήρθε. Αυτό μετατόπισε ευθύνες και απαιτήσεις στους υπόλοιπους. Φαίνεται δηλαδή πως ο Τετέ… δε βλέπεται. Επειδή δεν κάνει τα περυσινά θαύματα, τα οποία και ήταν υπερβολικά (όπως και τα νούμερα του Τζούρισιτς). Φαίνεται πως ο Πελίστρι είναι ένας απλός παίκτης, γιατί δε σκοράρει. Όσο πρόλαβε να παίξει γιατί δύο μήνες δεν τον έχει ο Παναθηναϊκός.

Το βασικότερο ζήτημα όμως, είναι στον άξονα. Εκεί όπου ο Παναθηναϊκός είχε τον Ουναΐ. Έναν παίκτη που όμοιός του δεν υπάρχει στην Ελλάδα. Για τον έναν ή τον άλλο λόγο, το Τριφύλλι δεν τον απέκτησε, παρότι είναι μεγάλη η συζήτηση για το αν μπορούσε να το κάνει. Επειδή παρουσιάστηκε μια απίθανη μεταγραφή, που δεν μπορούσε να πραγματοποιηθεί, αλλά μάλλον δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Όμως μην μένουμε εκεί.

Η επιλογή που έγινε ήταν ο Ταμπόρδα. Ένα παιδί που προερχόταν από καλή σεζόν στην Αργεντινή, αλλά χωρίς να έχει δοκιμαστεί στην Ευρώπη, χωρίς να έχει δοκιμαστεί σε συνθήκες υψηλής πίεσης κλαμπ έστω. Προέρχεται από την Μπόκα, αλλά δεν την «έζησε» ουσιαστικά.

Ως τώρα οι προπονητές του Παναθηναϊκού, δεν τον εμπιστεύονται και τόσο. Ακόμη κι όταν υπάρχει ανάγκη. Μην κοιτάμε τα ματς Κυπέλλου που ήταν ενδεκαδάτος. Στο Ρότερνταμ χωρίς Μπακασέτα, δεν επιλέχτηκε. Με τον Αστέρα προτιμήθηκε ο Τζούρισιτς σε ελεύθερο ρόλο και όχι ο Αργεντινός.

Αυτό δεν τον καθιστά κακό παίκτη. Απλά η πολυτέλεια της αναμονής δεν υπήρχε σε αυτή τη θέση για τον Παναθηναϊκό. Δεν μπορούσε να αντικαταστήσει τον κορυφαίο της περασμένης σεζόν, έναν παίκτη που δημιουργικά αλλάζει επίπεδο το γκρουπ, κάποιος που θα χρειαστεί χρόνο προσαρμογής, πνευματικής και αγωνιστικής.

Ο Ταμπόρδα είναι μια χαρά μεταγραφή, αν υπήρχε μπροστά του ένας «ψημένος» παικταράς που κάνει τη διαφορά. Έτσι ώστε να μειωθεί και η πίεση στον Αργεντινό, γιατί είναι προφανές πως και το παιδί δεν αισθάνεται άνετα διακρίνοντας πως δεν επιλέγεται εύκολα, ή πως δεν είναι στο επίπεδο των υπόλοιπων αυτή τη στιγμή.

Ο Ρενάτο Σάντσες έχει δεχτεί ήδη τεράστια κριτική ως κίνηση. Λόγω της ευπάθειας με τους τραυματισμούς, γιατί ποδοσφαιρικά δεν υπάρχει αμφισβήτηση. Κι εκεί λάθος του Παναθηναϊκού είναι. Ο Πορτογάλος έπρεπε να έχει ρόλο… Πάουλο Σόουζα. Μια έξτρα πολυτέλεια δηλαδή, ενός παίκτη που ξέρεις πως δε θα πάρεις 30-35 90λεπτα απ’ αυτόν. Όμως θα πάρεις ποιότητα που αλλάζει δεδομένα, εκεί που θα το έχεις πραγματικά ανάγκη.

Ο Σάντσες χωρίς πώληση Μαξίμοβιτς, θα ενοχλούσε κανέναν; Ο Σάντσες με ακόμη μια κίνηση στο «8»; Με λίγα λόγια, το φταίξιμο δεν είναι του παίκτη. Το φταίξιμο είναι του σχεδιασμού. Κάτι που δεν το λέμε εμείς, αφού ήδη συζητάμε για μεταγραφή τον Γενάρη, με σίγουρη τη συγκεκριμένη θέση.

Με τον Ταμπόρδα το πρόβλημα είναι μεγαλύτερο. Γιατί εκεί η ομάδα μοιάζει εντελώς γυμνή. Ο Μπακασέτας αναγκαστικά υπερφορτώθηκε παίζοντας μόνος και ασταμάτητα. Ήδη έχει βγάλει δύο τραυματισμούς στη σεζόν. Κατά συνέπεια δημιουργείται ένα ντόμινο που αφήνει τον Παναθηναϊκό δημιουργικά «φτωχό» σε λύσεις. Κι αυτές που υπάρχουν, αναγκαστικά θα μοιάζουν ντεφορμέ λόγω συνεχόμενων αγώνων, κόπωσης, απαιτήσεων που ίσως δεν χρειαζόταν να σηκώσουν.

Το θετικό είναι πως υπήρξε η αλλαγή ανθρώπων και ο νέος άνεμος στον Παναθηναϊκό. Όχι πως αυτό εξασφαλίζει την επιτυχία, αλλά σαφώς θα κάνει ευκολότερη την προσπάθεια να λυθούν τέτοια ζητήματα. Ούτε ο Μπαλντίνι, ούτε ο Μπενίτεθ ακόμη περισσότερο, θα θέλουν να «παίξουν» με τέτοια ζητήματα. Παίρνοντας ρίσκα που πήρε ο προηγούμενος τεχνικός διευθυντής με τα αποτελέσματα που βλέπουμε

Πρωτότυπο άρθρο