Αν ήταν η πρώτη φορά, θα μπορούσε να μας σοκάρει. Όταν σε αυτόν τον χώρο έχουμε περάσει Βαρδινογιαννισμό, την πρώτη σκληρή παράγκα του Κόκκαλη, την δεύτερη αδυσώπητη παράγκα του Ολυμπιακού, όσα απίθανα συνέβησαν για να κριθούν κάποιοι από τους τίτλους του ΠΑΟΚ τα τελευταία χρόνια, δεν μπορεί να πέφτει από τα σύννεφα. Ζούμε μια νέα πραγματικότητα, που φαίνεται ξεκάθαρα πως η ΑΕΚ χαλά την συνταγή στη νέα εποχή και πλέον τα χτυπήματα είναι συνεχόμενα.

Τα πράγματα εξελίσσονται. Κάποτε υπήρχαν λευκά πόλο, επικηρύξεις, τραμπουκισμοί και διαιτητές καμικάζι που έγραφαν ιστορία κι ας εξαφανίζονταν έπειτα από τον χάρτη. Τώρα έχουμε απειλές για ηθικούς αυτουργούς, ποινικοποίηση της αθλητικής ζωής, κανονισμούς διαιτησίας που γίνονται λάστιχο για να εξυπηρετήσουν όσα θέλει να δείξει ο καθένας και βέβαια τεράστιο έλεγχο και παρεμβατικότητα στα ΜΜΕ, ώστε να εμφανίζεται η παράνοια ως κανονικότητα.

Μια από τα ίδια και αυτήν την εβδομάδα. Ερχεται το δίδυμο Παπαδόπουλου, Δημητριάδη στη Νέα Φιλαδέλφεια, ο Ευαγγέλου είναι πανέτοιμος στο VAR, το ματς τινάζεται στον αέρα. Και ακούω, διαβάζω, πως όλα αυτά είναι δικαιολογίες για να μην γίνουν μεταγραφές, για να καλυφθούν οι αδυναμίες της ΑΕΚ. Τόσο προβλέψιμα που τα περιμένεις πριν καν προκύψουν. Να κάνετε ομάδα να νικάτε και τους διαιτητές που έλεγε και μια ψυχούλα. Ζούμε το μεγάλο μας τσίρκο. Με αρκούδες, με ακροβάτες, με θηριοδαμαστές και βέβαια (μπόλικους κιόλας), κλόουν.

Τεντωμένο σχοινί

Θέλετε να μιλήσουμε για τα αγωνιστικά της ΑΕΚ; Δεν νομίζω, πως κρύφτηκα ποτέ. Είναι ξεκάθαρο, πως ειδικά αυτήν την εποχή η ΑΕΚ έχει πολλά αγωνιστικά θέματα. Το έλλειμμα έντασης, η απουσία φρεσκάδας, το ντεφορμάρισμα πολλών κομβικών για την λειτουργία της παικτών και τα ζητήματα με απουσίες λόγω τραυματισμών και καρτών, είναι μέρος της εξήγησης για όσα συμβαίνουν. Και πλέον κάθε ματς, είναι ένας μικρός «πόλεμος», όπου η ΑΕΚ δεν μπορεί να βρίσκεται σε διαδικασία χαλάρωσης, όπως μπορεί να συμβαίνει σε άλλα γήπεδα της χώρας.

Είναι φανερό επίσης αυτό το διάστημα πως η ΑΕΚ έχει στερέψει από ιδέες. Σαφέστατα στην εποχή Νίκολιτς υπάρχει μια ισχυρή δόση ρεαλισμού στο παιχνίδι, ο στόχος είναι να υπάρχει αποτελεσματικότητα, αλλά οι φάσεις που δημιουργούνται πλέον είναι λίγες. Τα γκολ μπαίνουν με το σταγονόμετρο, με εξαίρεση το ματς κόντρα στην Αμπερντίν, οι νίκες έρχονται στο όριο. Δεν είναι κακό αυτό (ίσως για την υγεία των… καρδιακών), αλλά κάποιες φορές σε φέρνει να κινείσαι σε τεντωμένο σχοινί.

Οι μεταγραφές και η διακοπή

Κόντρα στον Παναιτωλικό, ο Νίκολιτς είχε την ιδέα να φέρει τον Κοϊτά κοντά στον Πιερό και να παίξει ουσιαστικά με δύο δοκάρια (Καλοσκάμη, Ζοάο Μάριο) που θα ξεκινούσαν από τα άκρα. Σχηματισμός που δεν δούλεψε, καθώς η ΑΕΚ δεν μπορούσε – παρά τις προσπάθειες του Ρότα – να δώσει πλάτος στο γήπεδο και να ανοίξει την πολυπρόσωπη άμυνα του Παναιτωλικού. Μοιάζει περίεργο πως αν και έχει τόσους μπαλάτους χαφ, δεν έχει λύσεις στην δημιουργία και ήταν ελάχιστες οι ατομικές εμπνεύσεις στο παιχνίδι.

Αυτό που μετρά πάντα περισσότερο είναι η νίκη. Η ΑΕΚ το έκανε, τώρα της απομένουν τα ματς με την Σάμροκ Ρόβερς και τον ΟΦΗ για να πάει με ηρεμία στην διακοπή. Εκεί, με την επιστροφή τραυματιών, με τον χρόνο να λειτουργεί καταπραϋντικά για κάποια ζητήματα, η ΑΕΚ θα πρέπει να βρει τις λύσεις για να παραμείνει ανταγωνιστική ως τις μεταγραφές του Ιανουαρίου. Εκεί, δεν μπορώ να δω λιγότερες από τρεις κινήσεις ενίσχυσης, ανάλογα με όσα φέρουν οι ανάγκες της ομάδας και η αγορά, μπορεί και πέντε.

Η αντίδραση και η… τραβεστί σύμπραξη

Επιστρέφω στο εξωαγωνιστικό. Είναι φανερό, πως έχουμε πλέον μια σύμπραξη του αίσχους σε απόλυτη εξέλιξη. Αυτό που εισέπραξα σε όλες τις επαφές με την ΑΕΚ τις τελευταίες ώρες, μου φανερώνει μια κατάσταση που βρίσκεται στο μη παρέκει. Είναι έντονα ενοχλημένοι από το νέο χτύπημα, για το σύνολο της διαιτησίας των Παπαδόπουλου, Ευαγγέλου και βέβαια δεν το αποσυνδέουν από την περίφημη υπόθεση Λανουά.

Ολες οι πληροφορίες που συνέλεξα οδηγούν στο συμπέρασμα, πως η ΑΕΚ θα δώσει στίγμα και πολύ σύντομα μάλιστα. Δεν ξέρω ποια μορφή και ένταση θα έχει, αλλά όσοι βιάζονται να το μειώσουν και να ειρωνευτούν, θυμίζω πως πέρυσι ο Ηλιόπουλος έφτασε μέχρι τα γραφεία του προέδρου της ΟΥΕΦΑ. Δεν θα πρόκειται για ανακοινώσεις εσωτερικής κατανάλωσης και περιμένω από την ΑΕΚ να κάνει συγκεκριμένες κινήσεις.

Τι μπορεί να γίνει; Δεν ξέρω. Είναι αλήθεια, πως κόπιασαν πολλοί και σε πολλά επίπεδα για να δημιουργηθεί το στάτους αυτής της τραβεστί σύμπραξης που υπερβαίνει ακόμα και εκείνα που θεωρούσαμε ως ιερά και όσια στο ποδόσφαιρο μας. Για να πέσουν οι χούντες, χρειάζονται αντίδραση, διαμαρτυρία, αλλά και στοχευμένες κινήσεις εκεί που πονούν πραγματικά. Αλλά να ξέρετε, πως η ιστορία μας διδάσκει, πως όλες οι χούντες κάποτε πέφτουν.

Πρωτότυπο άρθρο