Αυτός ήταν Ολυμπιακός. Ο Ευρωπαίος Ολυμπιακός που χρόνια περιμέναμε να ξαναδούμε, με πνεύμα, με σχέδιο, με πάθος που ξεχείλιζε. Απέναντι σε μια ομάδα όπως η Αϊντχόφεν που είναι επιθετική, γρήγορη, γεμάτη ποιότητα, οι «ερυθρόλευκοι» έπαιξαν με θάρρος και αυτοπεποίθηση, χωρίς να κάνουν πίσω ούτε δευτερόλεπτο. Από το πρώτο λεπτό μέχρι το τελευταίο, δεν άφησαν ούτε μέτρο γηπέδου που να μη το τρέξουν, ούτε μπάλα που να μη τη διεκδικήσουν.

Αυτό είναι το στίγμα του Μεντιλίμπαρ. Έφτιαξε μια ομάδα που παλεύει, που δεν κοιτάζει το όνομα του αντιπάλου, που δεν κρύβεται όταν προηγείται. Μετέδωσε στους παίκτες του την παλιά ευρωπαϊκή ψυχή του Ολυμπιακού, τη φλόγα εκείνη που κάνει τη φανέλα να ζυγίζει, που δεν επιτρέπει στον παίκτη να αφήσει τη φάση να περάσει. Από αυτή τη νοοτροπία γεννήθηκε και το γκολ.

Στη φάση του 1-0, ο Τσικίνιο έτρεξε να διεκδικήσει μια χαμένη μπαλιά που άλλος θα άφηνε να χαθεί. Πίεσε, κέρδισε, πάλεψε με το κορμί του, και εκεί ξεκίνησαν όλα. Ο Ζέλσον Μαρτίνς βγήκε τετ α τετ και «πυροβόλησε» με ψυχραιμία, με ποιότητα, με την αυτοπεποίθηση ενός παίκτη που ξέρει ποιος είναι. Ήταν γκολ-ποίημα, από αυτά που μένουν. Ο Ποντένσε έχει το χάρισμα, ο Μαρτίνς έχει τη σπίθα. Αν δεν τον είχαν ταλαιπωρήσει οι τραυματισμοί, θα μιλούσαμε για έναν ποδοσφαιριστή με το ποδοσφαιρικό βάρος του κοντορεβυθούλη.

Ο Ολυμπιακός δεν κλείστηκε μετά το προβάδισμα. Αντίθετα, πίεζε, δημιουργούσε, έφτιαχνε φάσεις μέχρι το 90'. Ήταν μια ομάδα με ταυτότητα, με ρυθμό, με πίστη σε αυτό που έκανε. Οι οπαδοί του τον χάρηκαν, γιατί είδαν κάτι που είχαν καιρό να δουν, έναν Θρύλο Ευρωπαίο, μαχητικό, με πάθος και μπέσα. Μια ομάδα που έδειχνε πως μπορεί να σταθεί παντού, έναν Θρυλέων!

Και ύστερα ήρθε το ποδόσφαιρο να θυμίσει πως η μπάλα είναι π@ρνη. Στις καθυστερήσεις, στο φινάλε που πονάει πιο πολύ, ήρθε το σοκ. Ένα λάθος, μια στιγμή απροσεξίας κι όλα γκρεμίστηκαν. Ο Τζολάκης φέρει ευθύνη για το γκολ της Αϊντχόφεν και όσο κι αν έχει γράψει ωραίες σελίδες στο πρόσφατο παρελθόν, οι φετινές του εμφανίσεις δείχνουν πως η καλύτερή του χρονιά στην καριέρα του είναι μέχρι στιγμής η περσινή.

Κρίμα, γιατί αυτός ο Ολυμπιακός άξιζε τη νίκη όσο ποτέ. Αν είχε πάρει το τρίποντο με την Πάφο στην πρεμιέρα, όλα τώρα θα ήταν διαφορετικά. Τώρα χρειάζεται 9 βαθμούς σε 4 ματς, απέναντι σε Ρεάλ, Καϊράτ, Άγιαξ και Λεβερκούζεν, με βάση τα περσινά στάνταρντς της League Phase στην κορυφαία διοργάνωση. Δύσκολο, σχεδόν ακατόρθωτο. Όμως με αυτή την εικόνα, με αυτό το πνεύμα, τίποτα δεν είναι τελειωμένο.

Γιατί τέτοια ματς δεν σου δίνουν μόνο τους βαθμούς, σου δίνουν πίστη. Κι αυτός ο Ολυμπιακός, ο χθεσινός, ήταν πίστη ζωντανή. Ήταν εκείνος ο Θρύλος που κάνει τον οπαδό να ουρλιάζει από περηφάνια και από οργή μαζί, να χειροκροτεί και να βρίζει τη μοίρα μέσα στην ίδια ανάσα.

Κρίμα ρε γαμώτο… Κρίμα για τον Ολυμπιακό, κρίμα για τη χώρα.

Πρωτότυπο άρθρο