Από sdna.gr
Ο Νοέμβρης μόλις μπήκε. Ο Παναθηναϊκός είναι σε… mode καλοκαιριού, σχεδιασμού και πάει λέγοντας. Τίποτα δε θυμίζει στον κόσμο πως μιλάμε για σεζόν που έχει αρχίσει και προχωρήσει, αλλά μπροστά της υπάρχει δρόμος. Πολλοί αγώνες για όλες τις διοργανώσεις. Καλά-καλά δεν έχουμε δει τον Πελίστρι σε πρωτάθλημα ή κύπελλο, δεν έχουμε προλάβει να δούμε τον Ντέσερς. Αναφέρουμε αυτούς επειδή θεωρητικά και πρακτικά, είναι απ’ τα κορυφαία κεφάλαια της ομάδας.
Διαβάζοντας και ακούγοντας αναλύσεις γύρω απ’ το Τριφύλλι, δίνεται η εντύπωση πως η Ευρώπη χάθηκε στο Ρότερνταμ. Κύπελλο δεν υπάρχει και στο πρωτάθλημα η μόνη ανησυχία είναι θα μπει τετράδα. Οπότε ας εστιάσει από τώρα στην επόμενη σεζόν και μην ασχολείται με τις υποχρεώσεις του τις αγωνιστικές, παρά μόνο τις σχεδιαστικές.
Αυτό δεν είναι απλά λάθος, αλλά «έγκλημα». Κανείς δε θα πει τα πάντα είναι ανοιχτά, θα ανατραπεί η κατάσταση και θα έρθει ο τίτλος. Έτσι όπως έχουν εξελιχθεί τα πράγματα, αυτό θα συνιστά θαύμα και ειδικά στον Παναθηναϊκό εδώ και 15 χρόνια έχουμε μάθει πως θαύματα δε γίνονται.
Εκεί όμως εστιάζεται η συνολικά λανθασμένη νοοτροπία. Διαρκώς δείχνουμε με το δάχτυλο τους παίκτες για λάθος νοοτροπία και είναι σωστό, μας το έχουν αποδείξει. Διαρκώς λέμε για τη διοίκηση. Ας δει όμως ο καθένας τον εαυτό του. Πώς γίνεται να απαιτούμε πρωταθλητισμό και ευρωπαϊκές πορείες, όταν ουσιαστικά δημιουργούμε κλίμα… παραίτησης από αρχές Νοεμβρίου;
Ο πρωταθλητισμός ειδικά στην Ελλάδα, δεν είναι κάτι που ακολουθεί η μία πλευρά και οι υπόλοιπες παρακολουθούν. Χρειάζεται συσπείρωση σε έναν στόχο. Παρά τη δυσπιστία, παρά την έλλειψη εμπιστοσύνης αν θέλετε, παρά το ξενέρωμα, τις πίκρες, τη στεναχώρια.
Όσο εμείς είμαστε στη λογική να κρίνουμε αυστηρά αυτούς που τα παράτησαν απ’ το 60’ στο Βόλο – καλά τους κάνουμε αφού το έκαναν – αλλά παράλληλα περιμένουμε τους επόμενους αγώνες λες και δεν έχουν σημασία, τότε απλά είναι σα να κάνουμε το ίδιο.
Αποτελεί απαίτηση ο Παναθηναϊκός να κάνει πρωταθλητισμό, ακόμη και τώρα που φαίνεται να έχει χάσει κάθε επαφή με τις πρώτες θέσεις. Είναι απαίτηση ο Παναθηναϊκός στην Ευρώπη να προκριθεί και να έχει καλή παρουσία στο Europa League, παρά τις ήττες απ’ τους Ολλανδούς. Το Κύπελλο είναι στόχος και δεν μένει κι αυτό στην άκρη. Μην ξεχνάμε άλλωστε πως μπορεί να διορθώσει ένα κακό ευρωπαϊκό εισιτήριο.
Ο Παναθηναϊκός έχει πολλούς στόχους. Επιβάλλεται να διαθέτει όρεξη σε κάθε του υποχρέωση. Να δουλέψει τη νοοτροπία του στην πράξη και όχι στα λόγια. Ειδικά τώρα που οι πάντες κρίνονται μέρα με την ημέρα.
Έχουν παρθεί αποφάσεις που μοιάζουν σωστές. Η ακριβή αναβάθμιση του ρόστερ σε ποιότητα και προσωπικότητα. Ο Μπαλντίνι, ο Μπενίτεθ, ο τεχνικός διευθυντής που έρχεται μαζί με τον Κοτσόλη. Αυτούς σαφώς και τους εμπιστευόμαστε αναφορικά με τις επιλογές και τη δουλειά που θα κάνουν. Το αν αυτή θα φέρει το αποτέλεσμα που θέλουμε ή όχι, θα το δούμε στο μέλλον, δεν είναι ζήτημα ενός μήνα.
Ο καθένας κρίνεται. Από τη στάση και τη νοοτροπία του. Διάθεση παραίτησης δεν είναι ανεκτή. Διάθεση «μάχης» ακόμη κι αν έχει χαθεί κάθε ελπίδα, αποτελεί απαίτηση. Ειδικά τώρα που οι στόχοι υπάρχουν και είναι σημαντικοί.
Δουλειά, ευθύνη και υποχρέωση του καθενός, να βρει το κίνητρο μέσα απ’ αυτή τη διαδικασία. Ανεπίτρεπτο να συζητάμε Νοέμβρη μήνα με τη λογική «άλλο ένα πρωτάθλημα που χάθηκε», να τα βάφουμε μαύρα και να σηκώνουμε τα χέρια ψηλά λες και δεν υπάρχουν επτά μήνες ποδοσφαίρου μπροστά μας.
Η Μάλμε είναι απλά ο πρώτος απ’ τους πολλούς αγώνες αποδείξεων που ακολουθούν. Αποδείξεων όχι για τον Μπενίτεθ ή τον Μπαλντίνι ή τον όποιο «προϊστάμενο» στο ποδοσφαιρικό τμήμα. Αποδείξεις απέναντι στον Παναθηναϊκό. Πως είτε φοράς τη φανέλα, είτε τη φανέλα, είτε το κοστούμι με το έμβλημα, αξίζεις αυτή την τιμή.