Τα άσχημα τα λέμε με ευκολία. Ας πούμε και ένα θετικό αυτής της ομάδας με τις ανορθογραφίες και τα τόσα προβλήματα: Έχει δώσει έξι εκτός έδρας ευρωπαϊκά ματς με καλές ομάδες και μετρά ήδη δύο νίκες, ενώ οι δύο ήττες είναι καθαρά απ’ το δικό της… κεφάλι. Ειδικά στη Σκωτία όπως πήγε το ματς με τη Ρέιντζερς, αλλά και στην Ολλανδία απέναντι στη Φέγενορντ. 

Στο μυαλό των περισσότερων μόλις ολοκληρώθηκε το ματς με τη Μάλμε, ήταν αυτό το «αχ». Για το τι θα συνέβαινε τώρα αν το Τριφύλλι δεν είχε δεχτεί αυτή την τόσο αστεία ανατροπή από την Γκόου Αχέντ Ιγκλς. Με αν δε γίνεται βαθμολογική σούμα όμως. Οπότε μένουμε σε αυτό το 6, έχοντας τρία στα τέσσερα παιχνίδια εκτός έδρας. Άρα ακολουθούν τρία εντός και ένα εκτός που μπορεί να το παίξει στα ίσα η ομάδα (Φερεντσβάρος). 

Μπαλάρα δεν παίχτηκε στη Σουηδία. Ειδικά στο πρώτο μέρος οι Πράσινοι δεν φανέρωσαν κάτι ξεχωριστό ποδοσφαιρικά. Ακόμη κι έτσι όμως, βελτίωσαν τα πράγματα στο δεύτερο μέρος και ειδικά στο δεύτερο μισό εκείνου του διαστήματος. 

Ψυχολογικά και μόνο μπορεί να γίνει ένα καλό μάθημα το παιχνίδι στη Σουηδία. Γιατί ξανά όλες οι… δυνάμεις, ήταν απέναντι στον Παναθηναϊκό. Κερδίζει πέναλτι και το χάνει. Κάνει εκπληκτικό πλασέ ο Τετέ και παίζεται γαλλικό μπιλιάρδο στα δοκάρια. Εκεί κάπου φοβηθήκαμε πως η νοοτροπία θα εμφανιστεί ξανά, την ομάδα θα την πάρει από κάτω και μην κινδυνεύσει να χάσει. 

Αυτή τη φορά δεν έγινε. Μάλιστα δικαιώθηκε το πείσμα και η σωστή αντιμετώπιση του ματς. Ενός συνόλου που και πάλι εμφάνισε τις ελλείψεις του, έδειξε πως απουσιάζουν κομβικοί παίκτες είτε γιατί δεν είναι ακόμη σε θέση να παίξουν, είτε επειδή δεν αποκτήθηκαν. 

Εδώ είναι και το… χεράκι του Μπενίτεθ φυσικά. Με το υλικό που είχε στη διάθεσή του, έκανε το σωστό κοουτσάρισμα και για να ηρεμήσει την ομάδα ανασταλτικά και για να τη βοηθήσει να βρει φάσεις. Αυτό μπορεί να κάνει ο προπονητής, το αν τη φάση θα την κάνουν γκολ, δεν το ελέγχει. 

Αποτέλεσμα ώθηση για τον Παναθηναϊκό για τη συνέχεια. Κυρίως επειδή του βάζει στο… πετσί του η ίδια η μοίρα, το ποιος είναι ο βασικός και πιο εφικτός του στόχος: Η Ευρώπη. Εκεί όπου και τα διαπιστευτήρια του προπονητή δεν αμφισβητούνται και η φανέλα του κλαμπ, αλλά και η παρουσία του ως τώρα ακόμη και σε αυτή τη σεζόν. 

Παράλληλα μπορεί να του δίνει έξτρα αυτοπεποίθηση και κίνητρο. Ο καθένας πρέπει να δουλεύει και κυρίως να βλέπει τη δουλειά του να αποδίδει. Διαφορετικά ή θα τον πάρει από κάτω, ή θα δώσει σε όλους να καταλάβουν πως δεν αξίζει να την κάνει. Στο πρωτάθλημα για παράδειγμα, ο Παναθηναϊκός δείχνει δύσκολο να βρει μια σταθερότητα κι ένα εντυπωσιακό σερί νικών. Παράλληλα, ακόμη και να βρει τα αποτελέσματα, μπορεί να μη βλέπει την απόσταση απ’ τους πιο πάνω να μειώνεται. Σα να κυνηγάς κάτι που δεν μπορείς να πιάσεις, νομοτελειακά θα κόψεις ταχύτητα ξενερωμένος και κουρασμένος. 

Η Ευρώπη είναι η «τροφή» τόσο σε επίπεδο ελπίδας για μια διάκριση, όσο και για την αυτοπεποίθηση που μπορεί να βρει η ομάδα. Μέσω της οποίας θα γίνει ευκολότερη η καθημερινή δουλειά του Ράφα Μπενίτεθ, ο οποίος ακόμη είναι υπερβολικά νωρίς για να απαιτούμε να περάσει την φιλοσοφία του και να βάλει τη… σφραγίδα του. Το έχει κάνει λόγω βεληνεκούς, όμως σε μικρό βαθμό μπροστά σε αυτό που δεδομένα μπορεί. 

Αυτό το γκολ του Τζούρισιτς ήταν σα να ανοίγουν οι ουρανοί. Όχι λόγω του μεγέθους του αποτελέσματος, έχει πετύχει επικές νίκες εκτός έδρας αυτή η ομάδα για να συγκρίνεται με το διπλό στη Μάλμε. Ακόμη κι έτσι όμως, αποτελεί ένα λιθαράκι που μπαίνει σε ένα οικοδόμημα που χτίζεται ξανά απ’ την αρχή. Γιατί ως τώρα είναι ένας πύργος από τραπουλόχαρτα και γκρεμιζόταν εύκολα. 

Ο… μάστορας βρέθηκε και είναι καλός. Τα υλικά θα βελτιωθούν σε λίγο καιρό. Ως τότε πρέπει το οικοδόμημα να είναι όσο το δυνατόν ισχυρότερο. Το Europa League είναι ο ξεκάθαρος και μεγάλος Πράσινος στόχος. Για το όνομα του Παναθηναϊκού, τη φιλοδοξία του κάθε παίκτη και φυσικά την ανάγκη του κόσμου να γευτεί χαρές. Όπως αυτές που ήξερε απ’ την ομάδα του.   

Πρωτότυπο άρθρο