Οταν ο ίδιος ο ιδιοκτήτης ενός συλλόγου με το μέγεθος του Παναθηναϊκού τιτλοφορεί, δίκην αυτοκριτικής, ως «απόλυτη επιχειρηματική αποτυχία» τα 13 χρόνια ενασχόλησής του με το ποδόσφαιρο, ακόμη κι ένα αμούστακο παιδάκι μπορεί να καταλάβει ότι είναι πάρα πολύ δύσκολο να πείσει τον φίλαθλο κόσμο. Πολύ περισσότερο να τον εμπνεύσει, από τη στιγμή που ο απολογισμός των τίτλων της έως τώρα θητείας του είναι μόλις δύο Κύπελλα. 

Πόσω μάλλον όταν ο ίδιος ανέφερε έως κυριότερο επίτευγμα του το γεγονός ότι δεν έριξε τον Παναθηναϊκό στα Τάρταρα, δυο-τρεις κατηγορίες, όταν τον ανέλαβε εν μέσω υπέρογκων χρεών. Για να τον ξεχρεώσει χωρίς να πληρώσει ούτε ευρώ, να τον πάρει «καθαρό» και να ρίξει μετά τα χρήματα επένδυσης που είχε στο μυαλό του. Πρακτικές που έχουμε ξαναδεί, με πιο πρόσφατο παράδειγμα την ΑΕΚ.  Ο Αλαφούζος περπάτησε το δύσκολο μονοπάτι, το έκανε με τον «καθαρό» τρόπο, έτσι όπως ο ίδιος τον είχε στο μυαλό του, αλλά κι έτσι όπως η ηθική -όσο σχετική κι αν είναι στις μέρες μας- το επιτάσσει. Οσο θετικό κι αν είναι το πρόσημο αυτό όμως, δεν μπορεί το γεγονός, αυτό καθεαυτό, να το προτάσεις ως το μεγαλύτερο επίτευγμα της μέχρι τώρα θητείας σου σε κοτζάμ Παναθηναϊκό.  Επειδή πρέπει να είμαστε δίκαιοι στις κρίσεις μας και όχι εμπαθείς, υπάρχουν και θετικά πράγματα εκτός από τα αρνητικά που είναι αυτονόητα περισσότερα από τη στιγμή που μιλάμε για την «απόλυτη επιχειρηματική αποτυχία», όπως άλλωστε παραδέχτηκε.  Στα θετικά το πρώτο και κύριο είναι ότι, επιτέλους, παραδέχτηκε πως ήταν μεγάλο του λάθος ότι δεν είχε επικοινωνία με τους οπαδούς της ομάδας. Και είναι ευτύχημα το ότι μπήκε σε μία διαδικασία να ξεκινήσει επαφές με τους οργανωμένους οπαδούς του συλλόγου, καθώς, όπως αποκάλυψε ο ίδιος, είχε ήδη μία πρώτη συνάντηση μαζί τους και σκοπεύει να κάνει κι άλλες στο άμεσο μέλλον. Διότι είτε μας αρέσει είτε όχι, ο ρεαλισμός επιβάλλει την άρτια σχέση μεταξύ ομάδας και κόσμου. Να αισθάνονται σημαντικοί και μέρος της ομάδας οι οπαδοί της, να ενημερώνονται και να μην βρίσκονται στο σκοτάδι, έρμαια της προπαγάνδας και της ημιμάθειας εχθρών και «φίλων».  Αποτελεί μία πραγματικότητα στην Ελλάδα, ασχέτως του πόσα χρήματα βάζει κατά καιρούς κάποιος ιδιοκτήτης, ότι μόνο όταν υπάρχει συνεννόηση και το μίνιμουμ της συσπείρωσης μεταξύ οπαδών και ομάδας, μπορείς να πετύχεις πράγματα. Ομάδα και κόσμος ενωμένοι. Οσο περισσότερο, τόσο το καλύτερο.  Το δεύτερο θετικό, με βάση τη σειρά των λεγομένων του, είναι και το ουσιαστικότερο. Το κυριότερο. Αυτό από το οποίο θα έπρεπε, όχι απλώς να ξεκινήσει αλλά να προτάξει εμφατικά.  Το γηπεδικό. Καλώς ή κακώς, βλέποντας όσο πιο μακριά μπορούμε να δούμε, εάν μπορεί να υπάρξει κάτι για το οποίο θα μπορεί να υπερηφανεύεται στο τέλος της θητείας του, οπότε κι αν αποχωρήσει από τον Παναθηναϊκό, θα είναι η παρακαταθήκη ενός σύγχρονου γηπέδου.  Αυτό το εγχείρημα βρίσκεται σε τελική ευθεία υλοποίησης μετά από ταλαιπωρία πολλών ετών και ο ίδιος έχει αντικειμενικά συμβολή στο ότι επιτέλους φαίνεται να έχει μπει το νερό στο αυλάκι. Και εάν πράγματι καταφέρει ο Παναθηναϊκός να μπει στο νέο γήπεδο το 2027, θα πολλαπλασιάσει τα έσοδα του και θα αλλάξει ριζικά το status που έχει αυτή τη στιγμή και είχε όλα τα προηγούμενα χρόνια. Αυτή η συνθήκη θα είναι πολύ πιο σημαντική από ένα και δύο πρωταθλήματα. Θα είναι μία τεράστια κληρονομιά.  Σημαντική προίκα είναι ήδη το προπονητικό κέντρο στο Κορωπί, του οποίου η εξέλιξη σε σχέση με το… Απήλιον, όταν πρωτοπήγε εκεί η ομάδα, είναι ραγδαία. Αρκεί να μην γίνουν τίποτα «μαγικά» και αποδειχθεί… Παιανία.  Εάν θα υπάρχει κάτι για το οποίο θα μπορεί να υπερηφανεύεται ο Αλαφούζος στο τέλος της θητείας του στον Παναθηναϊκό, οπότε κι αν αποχωρήσει, θα είναι το γηπεδικό. Οι αγαστές σχέσεις του με τα υψηλά κυβερνητικά επίπεδα είναι ξεκάθαρο ότι έχουν παίξει σημαίνοντα ρόλο σε όσα εκτυλίσσονται σήμερα.  Ηταν ξεκάθαρο λάθος το ότι δεν εστίασε σε αυτούς τους τομείς, ειδικά στο νέο γήπεδο, και αντί αυτών επαναλάμβανε διαρκώς, στο όριο της εμμονής, την επωδό της κατάκτησης ενός πρωταθλήματος.  Και ίσως αυτή η εμμονή, αλλά και ο παρορμητικός και αυτοκαταστροφικός τρόπος με τον οποίο προσπαθεί να την πετύχει, να τον έχει οδηγήσει στα τραγικά λάθη που έχουμε βιώσει.  Ειδικότερα δε από τη στιγμή που δεν συμμερίζεται τη ρήση που έχει καταδυναστεύσει/εξευτελίσει κατά καιρούς το ελληνικό ποδόσφαιρο, αλλά και κακοποιήσει βάναυσα την αθλητική παιδεία του τόπου μας, το περίφημο «νίκη με κάθε τίμημα».   Οπως επίσης στα θετικά περνάει και μία αποστροφή του λόγου του, με βάση την οποία δεσμεύτηκε ότι θα κάνει ό,τι μπορεί για να διατηρηθεί η παναθηναϊκή κληρονομιά στην ιστορική έδρα του συλλόγου στη Λεωφόρο, έστω με τη διατήρηση της εξέδρας όπου στεγάζεται η Θύρα 13 , εφόσον υλοποιηθεί η περίφημη Διπλή Ανάπλαση. Δεν θα είναι εύκολο, αλλά αν γίνει πράξη θα είναι πολύ πιο σημαντικό απ’ ό,τι μπορεί να ακούγεται σήμερα. Με αυτές τις κληρονομιές στις επόμενες γενιές των Παναθηναϊκών θα μπορέσει να αποκαταστήσει μελλοντικά (και σε ένα βαθμό ασφαλώς) την υστεροφημία του και να κερδίσει πόντους στην Ιστορία και στη γενικότερη σούμα της θητείας του, όσο κι αν αυτή διαρκέσει.  Τα αρνητικά της συνέντευξης είναι σαφώς περισσότερα. Αν και αυτό το ξέραμε από την αρχή. Ο,τι κι αν έλεγε. Δεν χρειαζόταν να την δούμε. Και πως να μην είναι περισσότερα, όταν μιλάμε για μία συνέντευξη που αναλώθηκε στο παρελθόν και όταν ο ίδιος ο Αλαφούζος έχει χαρακτηρίσει τη θητεία του έως τώρα «απόλυτα αποτυχημένη επιχειρηματικά».  Από τη στιγμή που ήταν απόλυτα αποτυχημένη, εξυπακούεται ότι έγιναν ποδοσφαιρικά εγκλήματα, κάποια εκ των οποίων παραδέχτηκε. Οχι όμως στην ολότητα τους. Αλλά λέγοντας μισές αλήθειες.  Κυριότερη εξ αυτών η αναφορά του στην περίοδο που η κυβέρνηση Τσίπρα του πάγωσε τους τραπεζικούς λογαριασμούς. Στο περίφημο «τράβηγμα της πρίζας». Που με την κυριολεκτική έννοια, δεν ήταν τράβηγμα της πρίζας. Ηταν ελεύθερη πτώση προς την καταστροφή. Και απόλυτη ξεφτίλα.  Μάλλον έπαιξε με τις λέξεις, για να μην πούμε για ότι έπαιξε με τη νοημοσύνη μας. Διότι πράγματι δεν σταμάτησε να πληρώνει εντελώς, αλλά αντί για εκατομμύρια έβαζε κάποιες ελάχιστες χιλιάδες ευρώ σε μικρές δόσεις. Την ύστατη στιγμή. Προ του γκρεμού.  Και το έκανε αυτό επειδή οι τότε σύμβουλοί του, με πρώτο και κύριο το δεξί του χέρι εκείνη την περίοδο, κ. Παναγόπουλο, του είχαν πει να αφήσει τον Παναθηναϊκό έρμαιο, τελευταίο στην ιεράρχηση των επιχειρήσεών του, να εκποιήσει τα περιουσιακά στοιχεία που έχει και να πουλήσει όσο-όσο στον πρώτο τυχόντα. Με φυσική συνέπεια να βιώσει ο σύλλογος τον απόλυτο τραγέλαφο. Ισως να έπρεπε να το είχε εξηγήσει λίγο καλύτερα το αφήγημα εκείνης της περιόδου, αλλά άπαντες γνωρίζουν ότι δεν αποτελεί το φόρτε του ο προφορικός λόγος.   Συν την ειδοποιό διαφορά ότι λίγο πριν έρθει η οικονομική κρίση εκείνης της περιόδου και το πάγωμα των λογαριασμών του, είχε φροντίσει να εκτοξεύσει στο θεό το μπάτζετ της ομάδας, την αλησμόνητη περίοδο της λαίλαπας Στραματσόνι.  Η δεύτερη μισή αλήθεια αφορούσε την άγαρμπη απόλυση Γιοβάνοβιτς που ήρθε ως συνέχεια άλλων προηγούμενων (Ουζουνίδης, Δώνης) με διαφορετικά ασφαλώς δεδομένα.  Το αρχικά απόλυτο Unfair προς τον προπονητή που τον επανέφερε στο γήπεδο χωρίς προβλήματα μετά από χρόνια και που τον έφτασε μία ανάσα από το νέκταρ. Ενα Unfair που στη συνέχεια το… ίσιωσε, αναγνωρίζοντάς την απόλυσή του ως ένα από τα μεγαλύτερα λάθη αυτών των 13 ετών.  Προσπαθώντας να εξηγήσει τους λόγους που πήρε αυτήν την απόφαση, η οποία έφερε πισωγύρισμα ολκής στο σύλλογο από ποδοσφαιρικής πλευράς, όπως άλλωστε εξ αρχής φαινόταν σε όσους μπορούσαν να δουν καθαρά και ξάστερα τα μελλούμενα, χρέωσε τον Γιοβάνοβιτς ως τον απόλυτα υπεύθυνο.  Περισσότερο και από τη διοικητική του ανημποριά να προστατέψει την ομάδα από φαινόμενα τύπου Νταμπάνοβιτς, από τα τσίπουρα στο Βόλο και από τα φιλικά ματς των ανταγωνιστών του, που στους αντίστοιχους αγώνες του Παναθηναϊκού μετατρέπονταν σε μάχες «αίμα και άμμος». Αναφέρθηκε μέχρι και σε χειμερινή προετοιμασία… διακοπών σε πεντάστερο ξενοδοχείο στην Κύπρο τη στιγμή που δεν ήταν καλοκαίρι για να πάει μία ομάδα στην Αυστρία π.χ. για να μην αναφέρουμε το γεγονός ότι στην Κύπρο τότε είχαν πάει κι άλλες ομάδες (ΠΑΟΚ).  Εκανε πράγματι αγωνιστική κοιλιά η ομάδα αλλά για να αποκτήσει το προβάδισμα που σταδιακά απόλεσε, είχε πραγματοποιηθεί ο καλύτερος πρώτος γύρος όλων των εποχών στην ιστορία του Παναθηναϊκού. Και λογικά θα ερχόταν και «κοιλιά» με μαθηματική ακρίβεια. Παρέλειψε να αναφέρει το ανύπαρκτο τμήμα σκάουτινγκ (που έξι χρόνια μετά ο Μπαλντίνι χαρακτήρισε «τρίτης κατηγορίας» και δεν πίστευε ο άνθρωπος στα μάτια του), λησμόνησε ότι προτείνονταν υπερκοστολογημένοι παίκτες από το κάτω ράφι στον Γιοβάνοβιτς και μάλλον δεν έφταιγε αποκλειστικά και μόνο ο προπονητής όταν επέλεγε τον Κλέινχεσλερ και τον Πούχατς από τον… Μόντρις και τον Αλφόνσο Ντέιβις. Μάλλον κάποιοι δεν ήταν τόσο αντικειμενικοί όταν του πιπίλαγαν το μυαλό.  Χώρια που στο περίφημο ντέρμπι του κορωνοϊου που έκρινε οριστικά τον πρωταθλητή τον Μάιο του 2023 απέναντι στον Ολυμπιακό (και παρεμπιπτόντως είχε σημαδευτεί από διαιτητική πιστολιά με το πέναλτι πάνω στον Σπόραρ), ένα ντέρμπι που δεν έπρεπε να διεξαχθεί ποτέ εκείνη τη χρονική στιγμή, το κυριότερο λάθος ήταν της διοίκησης. Εκτός αν κουμάντο εκτός των γραμμών του γηπέδου δεν κάνουν οι διοικήσει αλλά οι προπονητές, όπως κι αν λέγονται.  Δεν πετάς την καυτή πατάτα από πάνω σου όταν έχεις σθένος και εάν έχεις άντερα παίρνεις την ευθύνη πάνω σου ως διοίκηση. Κι όλα αυτά για μία ημέρα έξτρα, είναι από μόνο του κωμικοτραγικό να το συζητάμε. Πολλώ δε μάλλον όταν καθ’ όλη τη διάρκεια της σεζόν πολεμούσες με νεροπίστολα, απέναντι στο σύστημα.  Οταν διοικείς το υπερωκεάνιο που λέγεται Παναθηναϊκός, δεν κρίνεσαι από ομιλίες. Ούτε από υποσχέσεις. Κρίνεσαι από έργα. Μέχρι σήμερα έχει αποτύχει παταγωδώς. Αλλά το μέλλον δεν μπορεί να το προδικάσει κανείς. Και σήμερα, με το γήπεδο να προχωρά, με τις εγκαταστάσεις να αναβαθμίζονται, με την ανάγκη για σταθερότητα πιο επιτακτική από ποτέ, το στοίχημα είναι μπροστά. Αν ο Αλαφούζος ολοκληρώσει αυτά που έχει ξεκινήσει, αν αφήσει πίσω του υποδομές και όχι ερωτηματικά, τότε θα μπορεί να κοιτάξει το μέλλον του συλλόγου και να πει ότι άφησε κάτι ουσιαστικό. Κάτι που δεν μετριέται σε τίτλους, αλλά σε στέρεες βάσεις. Ο δρόμος, όσο δύσβατος κι αν είναι, πρέπει  να περπατηθεί με συνέπεια, με σωστές αποφάσεις και με την επίγνωση ότι ο Παναθηναϊκός δεν ανήκει στους ιδιοκτήτες του, αλλά στην Ιστορία του. Και αυτή την Ιστορία οφείλει κάθε διοίκηση να τη σέβεται, να τη θωρακίζει και, όταν μπορεί, να την εμπλουτίζει. Αλλωστε, η υστεροφημία δεν κρίνεται ούτε στην αρχή, ούτε στο μέσον της διαδρομής. Κρίνεται στη σούμα. Στο τέλος. Οπως τα πάντα στη ζωή.  

Πρωτότυπο άρθρο