Μεγάλη υπόθεση να μιλούν οι πρωταγωνιστές. Οι ιδιοκτήτες των ομάδων, ειδικά στην ιδιομορφία που έχει το ελληνικό ποδόσφαιρο, έχουν κεντρικό ρόλο και είναι εκείνοι που με τις αποφάσεις, την στρατηγική και τα… λεφτά τους, καθορίζουν πολλά σε αυτό που βλέπουμε εμείς. Αρα, η συνέντευξη του κ. Αλαφούζου είναι άκρως σημαντική. Για το παρόν και το μέλλον του Παναθηναϊκού και κατά πόσον έδωσε όραμα, είναι εσωτερικό θέμα της ομάδας. Από την δική μου σκοπιά, με κέντρισαν περισσότερο οι ατάκες για το παρελθόν και ειδικά οι αναφορές σε ΑΕΚ και Ολυμπιακό.

Ετσι κι αλλιώς, για να πω την μαύρη αλήθεια, όλο αυτό μου φάνηκε περισσότερο ως ένα κλείσιμο εκκρεμοτήτων. Σαν μια απολογιστική κατάθεση, που ήθελε να κλείσει, να σβήσει, να διαμορφώσει σκέψεις και πεποιθήσεις για όσα συνέβησαν σε κρίσιμα σημεία της 13χρονης παρουσίας του κ. Αλαφούζου στην ηγεσία του Παναθηναϊκού και να φύγει μπροστά. Κατανοώ επίσης, πως απευθυνόμενος κυρίως στο εσωτερικό του, πολλά πράγματα δόθηκαν με διάσταση που απέχει πολύ από την πραγματικότητα.

Σέβομαι απόλυτα όποιον δίνει χρήματα εν έτει 2025, τον φίλαθλο που ξοδεύει έστω και ένα λεπτό του ευρώ, πολλώ δε μάλλον από την στιγμή που έχει διαθέσει εκατομμύρια για να σώσει ένα καράβι που πήγαινε ντουγρού για την ολική καταστροφή. Αλλά μην τρελαθούμε. Δεν μπορεί ο Παναθηναϊκός να παρουσιάζεται ως ο άμωμος, εκείνος που δεν έχει την παραμικρή επαφή με το γύρω γύρω και ασχολείται μόνο με όσα συμβαίνουν εντός των γραμμών. 

Δεν θα σας πάω πίσω. Εχουμε γνώση τι συνέβαινε στην εποχή του Μαντζαβελάκη και πόσα πράγματα πήραν άλλη τροπή από εκείνη που έπρεπε. Δεν θα καταπιαστώ ούτε καν με την εποχή του Βαρδινογιαννισμού, που έχουμε βιώσει στο πετσί μας. Τότε μάθαμε για πρώτη φορά τις ομάδες δορυφόρους, τις πολυϊδιοκτησίες, την επιβολή του νόμου του ισχυρού. Δεν είχε τον φαταουλισμό και την σκληρότητα όσων ακολούθησαν, αλλά δεν ήταν και… ψάλτες στον Επιτάφιο.

Δεν μπορεί να λησμονήσει κανείς πως για εκείνο το τελευταίο πρωτάθλημα του Παναθηναϊκού ξοδεύτηκαν αμύθητα ποσά και δεν ήταν όλα μόνο για την μεταγραφική ενίσχυση της ομάδας. Ηταν μια κατάσταση που έχει επαναληφθεί σε κάποιες περιόδους, που πρέπει όλοι και όλα να αποδεχθούν πως τα πράγματα είναι έτσι τακτοποιημένα, ώστε να οδηγήσουν σε ένα αποτέλεσμα. Και σε αυτήν την διαδικασία χρησιμοποιήθηκαν πρόσωπα που μας απασχολούν ακόμα, κάποιοι είναι και τηλεκριτικοί διαιτησίας.

Ας πάμε στα φρέσκα κουλούρια. Να μιλήσουμε για το πρωτάθλημα του 2023, που κατά την αρχική τοποθέτηση του κ. Αλαφούζου, εκλάπη. Πως και γιατί, δεν εξηγείται. Μάλλον γι’ αυτό υπήρξε στη συνέχεια και το εχάθη. Και καλό είναι να δημιουργούμε μύθους και δράκους για να καλύψουμε αδυναμίες, αλλά κάποια πράγματα είναι πολύ νωπά για να τα λησμονήσει κάποιος. Σε αυτήν την χώρα ζούσαμε και εμείς, εδώ τα βιώσαμε όλα.

Μέχρι να φτάσουμε στις… χειμερινές διακοπές του Παναθηναϊκού στην Κύπρο, είχαν συμβεί πολλά. Πολλά απ’ αυτά, υπήρξαν πριν και μετά το ντέρμπι της 4ης αγωνιστικής στην Λεωφόρο. Με διαδικασίες που πολλοί κατάλαβαν στην πορεία, κυκλοφόρησε και κάηκε άμεσα η σκέψη για Ελληνα διαιτητή σε ντέρμπι, που τώρα εμφανίζεται ως κίνηση εκσυγχρονισμού της διαιτησίας (άλλο πάλι αυτό). Και τότε ήρθε ο γίγας Καμπάκοφ.

Η ΑΕΚ είχε προηγηθεί στο σκορ, ο Καμπάκοφ έδωσε δύο πέναλτι, στο καλύτερο σενάριο αμφισβητούμενα, υπέρ του Παναθηναϊκού σε ελάχιστο χρονικό διάστημα για την ανατροπή. «Το μήνυμα μετά τη σφαγή της ΑΕΚ στο ματς της Λεωφόρου είναι ένα: Η «παράγκα» του Κλάτενμπεργκ συνεχίζει την λειτουργία της με μοναδικό σκοπό την εξυπηρέτηση της ανίερης συμμαχίας. Το οργανωμένο bullying προς την ΚΕΔ την περασμένη εβδομάδα, δυστυχώς απέδωσε. Στόχος ήταν να φτάσουμε στο σκάνδαλο της Λεωφόρου με πρωταγωνιστή τον απίστευτο Καμπάκοφ», ανέφερε σε ανακοίνωση της τότε η ΑΕΚ.

Ο Παναθηναϊκός ήταν η ομάδα με τα περισσότερα κερδισμένα πέναλτι σε εκείνη την σεζόν. Ηταν η ομάδα που απέκτησε, σχεδόν αφύσικα, τεράστια βαθμολογική διαφορά που έχασε στην πορεία. Να πούμε για τον Νταμπάνοβιτς; Να πούμε. Δεν έδωσε κίτρινη στον Αμραμπατ, σε φάση που ήταν μέσα στην περιοχή του Παναθηναϊκού και δεν αφορούσε υποσχόμενη επίθεση. Αλλά ας πούμε πως έπρεπε να αποβληθεί για την οικονομία της κουβέντας. Με τον Παλάσιος δεν έπρεπε να συμβεί το ίδιο;

Και για να το πούμε κι αλλιώς. Σε ματς που έρχεται διαιτητής που θέλει να το καθορίσει, υπάρχει περίπτωση να δώσει πέναλτι στις καθυστερήσεις και να το πάρει πίσω επειδή του εξέφρασε αμφιβολίες το VAR; Αλήθεια το πιστεύει κάποιος αυτό; Ξεχάσαμε τους καμικάζι που έχουν εμφανιστεί κατά καιρούς στα μέρη μας; Λησμονήσαμε πως εκείνη την σεζόν, στο ματς της Τούμπας όπου η ΑΕΚ ήθελε μόνο νίκη, ο άλλος γίγας Κουλμπάκοφ ακύρωσε γκολ του Αμραμπατ χωρίς κανείς να καταλάβει γιατί; Καταλαβαίνω την πίκρα για την απώλεια ενός στόχου.

Φτάσαμε στα πλέι οφ, όπου ο Μπερνάρ έστειλε τον Ρότα με διάσειση στο νοσοκομείο δίχως να δεχθεί ούτε κάρτα. Και φτάνουμε στο περίφημο ματς της Λεωφόρου. Όπου τους κόλλησαν… κορωνοϊό. Η ζωή πάντα φτιάχνει απίθανες ιστορίες. Οι «άρρωστοι» της ΑΕΚ έπαιξαν καλά, οι «άρρωστοι» του Παναθηναϊκού έχασαν στο Φάληρο. Νωρίτερα είχαν αποτύχει και με τον Βόλο με το χαμένο πέναλτι του Σπόραρ. Παίκτες του Παναθηναϊκού στο πέρασμα των χρόνων (Βέρμπιτς, Σπόραρ) αποδέχθηκαν πως η ΑΕΚ ήταν καλύτερη και το ήθελε περισσότερο.

Ολο αυτό δεν αλλάζει τίποτα. Δεν αλλάζει τίποτα αναφορικά με την χούντα που βιώσαμε για τρεις δεκαετίες με τις γκρανκάσες και τους περίεργους. Δεν αλλάζει πως η σύγχρονη εποχή είναι εκ νέου προβληματική, με άλλον τρόπο, πιο… εκσυγχρονιστικό. Αλλά μερικές φορές, είναι καλύτερο να κλείνουμε όλες τις υποθέσεις με το παρελθόν, για να βλέπουμε το μέλλον με καθαρές εξηγήσεις και κουβέντες που θα στηρίζονται στην μπέσα. 

Πρωτότυπο άρθρο