Από sdna.gr
Υπάρχουν ήττες που πονούν και ταυτόχρονα δοκιμάζουν. Η χθεσινή στη Λεωφόρο πονάει διπλά: γιατί είναι ντέρμπι, γιατί η ΑΕΚ έπαιξε με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα, γιατί ο Παναθηναϊκός δεν παρουσίασε την ορμή και την καθαρότητα των τεσσάρων προηγούμενων εμφανίσεών του. Πονάει γιατί η Λεωφόρος περίμενε ανάταση, αλλά πήρε μια βραδιά αμήχανης αυτοκριτικής.
Κι όμως, όσο άραχλα κι αν έμοιαζαν όλα στο 0-2, με χαμένο πέναλτι και μια αποβολή στην πλάτη πάνω που άλλαξε ο σχηματισμός, η ομάδα βρήκε τον τρόπο να σηκωθεί.
Έκανε το 2-2 παλικαρίσια, πήγε να φτιάξει τη μεγαλύτερη ανατροπή της χρονιάς και για ένα λεπτό πίστεψες ότι το 3-2 ήταν γραφτό. Μέχρι που ήρθε σαν παγωμένος κουβάς νερό το πιο αχρείαστο πέναλτι του πρωταθλήματος. Τα τερτίπια της μοίρας.
Μέσα σε αυτό το κλίμα ξενερώματος, η φράση του Ράφα Μπενίτεθ έπεσε σαν αντίβαρο λογικής στο θυμικό: «We win together, we lose together».
Δεν ήταν απλώς μια δήλωση. Ήταν κατεύθυνση.
Κι αυτή τη στιγμή αυτό έχει ανάγκη ο Παναθηναϊκός περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.
Να μην παρεκκλίνει από την πορεία και την επανεκκίνησή του.
Αντί να δείξει με το δάχτυλο παίκτες, ο Ισπανός τεχνικός επέλεξε να δείξει το δρόμο. Να θυμίσει ότι ομάδα δεν χτίζεις με δημόσιες κρεμάλες. Ομάδα χτίζεις με ενότητα, δουλειά και συνέπεια. Αυτός είναι ο άνθρωπος που κλήθηκε να φτιάξει από την αρχή τον Παναθηναϊκό του 2027, όχι να γίνει πυροσβέστης μιας νύχτας.
Η εύκολη αντίδραση μετά από μια εντός έδρας ήττα σε ντέρμπι είναι η αμφισβήτηση. Η υπερβολή. Μόνο που εδώ υπάρχει μια ειδοποιός διαφορά: ο Μπενίτεθ δεν ήρθε για να κερδίζει «ένα» ντέρμπι· ήρθε για να φτιάξει έναν μονίμως διεκδικητικό Παναθηναϊκό.
Στο ματς με την ΑΕΚ φάνηκαν οι αδυναμίες. Ξεγυμνώθηκε το πρόβλημα μπροστά μας. Το ξέρει ο κόσμος, το ξέρει πρώτος από όλους ο ίδιος ο προπονητής.
Δεν ωραιοποίησε τίποτα. Ξέρει ότι η ομάδα πλήρωσε τραγικά προσωπικά λάθη, ξέρει ότι πήγε να ολοκληρώσει την ανατροπή και την «πέταξε» στο τέλος στα σκουπίδια. Ξέρει ότι μια ομάδα υπό ανακατασκευή, με ελλείμματα προσωπικοτήτων, τρεις αλλαγές προπονητών στη σεζόν και ευμετάβλητη ψυχολογία, δυσκολεύεται σε παιχνίδια που απαιτούν χαρακτήρα.
Όσοι περιμένουν μια ομάδα αψεγάδιαστη και απαγκιστρωμένη από τα βαρίδια που κουβαλάει στις πλάτες της τόσο καιρό, στον πρώτο μήνα ενός νέου προπονητή, ακόμη κι αν αυτός είναι ο πιο καταξιωμένος που έχει περάσει ποτέ από την Ελλάδα, απλώς δυσκολεύονται να διαχωρίσουν το συναίσθημα από τη λογική της μεγάλης εικόνας.
Η ήττα από την ΑΕΚ είναι ένα βήμα πίσω.Αλλά τα βήματα πίσω είναι μέρος της διαδρομής προς τα μπροστά. Από τα λάθη μαθαίνεις. Από τις ελλείψεις διορθώνεσαι. Από τις πληγές χτίζεις χαρακτήρα.
«We win together, we lose together».
Αυτό είναι το αντίδοτο. Αυτή είναι η πυξίδα.
Γιατί για πρώτη φορά μετά από χρόνια ο Παναθηναϊκός έχει έναν προπονητή που δουλεύει ένα πολυεπίπεδο πρότζεκτ, με στόχο να μπει στο νέο του γήπεδο το 2027 ως η καλύτερη ομάδα στην Ελλάδα.
Για να συμβεί αυτό, πρέπει να πορευτεί ενωμένος. Με κοινή καρδιά. Με σταθερή πορεία. Συσπειρωμένος, όπως είπε πρόσφατα κι ο Στέφανος Κοτσόλης.
Οι νίκες θα ξαναέρθουν.
Αρκεί όλοι, παίκτες, τεχνικό τιμ, κόσμος, να μείνουν στην ίδια πλευρά του δρόμου. Και να αντέξουν στους κλυδωνισμούς.
Μαζί στις χαρές. Μαζί και στις λύπες.
Μόνο έτσι μπορεί να γραφτεί μια μεγάλη επιστροφή.