Εκεί που πήγαμε να κλείσουμε ένα ρημαδιασμένο παιχνίδι με ασίστ Γένσεν, "Άγιο" Αθανασιάδη και ψυχωμένο Παναγίδη και να κοιμηθούμε μια μέρα δίχως νεύρα...τσουπ, πάρε την ψυχρολουσία στο φινάλε, να θυμάσαι πως ΟΥΤΕ τώρα μπορείς να χαλαρώσεις. 

Ο Άρης ήταν περισσότερο διαβασμένος, παρά "καλός". Ήταν πιο καλά προετοιμασμένος από τον ΠΑΟΚ για αυτό το παιχνίδι, όχι γιατί ο Δικέφαλος δεν το ήθελε (αυτό άλλωστε φαίνεται από τους πανηγυρισμούς στον πάγκο των φιλοξενούμενων όταν μέτρησε, εν τέλει, το 1-1), αλλά γιατί οι παίκτες του Χιμένεθ παίζουν εδώ και καιρό το "κεφάλι" τους, ψάχνοντας νίκες. 

Από την μία τα "δεύτερα" του ΠΑΟΚ, τα οποία βέβαια είχαν μέσα Ντεσπότοφ, Ζίβκοβιτς, Μπάμπα, Μιχαηλίδη, Καμαρά και Οζντόεφ, + τον υποχρεωτικό Μύθου, στους οποίους μάλιστα προστέθηκαν στο β΄μέρος και οι Τάισον, Ιβανούσετς, Γιακουμάκης. Από την άλλη, τα "πρώτα" του Άρη, χωρίς βέβαια τον Μορόν, χωρίς Διούδη, δίχως Φαμπιάνο, Ράσιτς και Τεχέρο (οι δύο τελευταίοι μπήκαν στο τέλος, ενώ ο Μορόν μπήκε στο 1-0 και δεν έκανε και πολλά.) + τον υποχρεωτικό Παναγίδη. Ε δεν τα λες και "πρώτα" αυτά. Πιο πολύ "όσους περισώσαμε από το κακό" το λες. 

...επομένως, καλό το παραμύθι με τα "δεύτερα" και την "αδιαφορία", αλλά δεν έχει δράκο. Οι γηπεδούχοι είχαν και πάλι την μισή ομάδα να λείπει με τραυματισμό και έπαιζαν δίχως τον βασικό τους φορ και οι φιλοξενούμενοι έκαναν ροτέισον, ομως όταν είδαν πως το ματς πάει για 2-0, έριξαν μέσα την παλιά "φρουρά". Πάντα παίζεις για την νίκη εξάλλου. Ας σταματήσουμε να διασκεδάζουμε τις εντυπώσεις και ας δούμε την ουσία. Εξάλλου δεν ανάγκασε κανείς - κανέναν να παίξει κάπως. Όπως μπορεί και θέλει αγωνίζεται ο κάθε προπονητής. 

Στα του ματς

Ο Άρης ήταν άριστος στο να παγώνει τον ρυθμό, μετά το 1-0, έβρισκε με ευκολία ανοιχτούς διαδρόμους κλέβοντας μπάλες στο κέντρο και του έλειψε το καθαρό μυαλό στο τέλος. THAT'S IT!  Ο Χιμένεθ ίσως, για πρώτη φορά, έφτασε μια ανάσα από το "τέλειο" δικό του στυλ παιχνιδιού, καθώς ξέρει πολύ καλά πως να διαχειριστεί το "μισό-μηδέν" υπέρ του και άγγιξε την νίκη. Στο τέλος όμως μίλησε, για άλλη μια φορά, ο νόμος του ποδοσφαίρου, που ορίζει πως αν όλη την χρονιά είσαι "γιούχου", ε! δεν μπορείς ξαφνικά να τα κάνεις όλα τέλεια. Θα την πάθεις... 

Αναφορικά με τα πρόσωπα του αγώνα, ο Αθανασιάδης έφτασε μια ανάσα από το ονειρικό παιχνίδι και πιστεύω πως είναι ο πιο σκασμένος απόψε, καθώς θα είχε την ευκαιρία να συνδέσει το όνομα του ως του "ήρωα" της αναμέτρησης, κερδίζοντας πόντους στις τάξεις των φίλων των κιτρινόμαυρων και βρίσκοντας ανέλπιστη ψυχολογία ενόψει συνέχειας. 

Ο Ντούντου αυτή τη φορά, εκτός από το γκολ, έκανε τρομερά πράγματα παντού στο γήπεδο, με κούρσες και κοψίματα, τα οποία σας έχουμε τονίσει από πέρσι, από αυτή εδώ την στήλη, όμως ως άλλοι επιλήσμονες που είστε τα αγνοείτε ακόμη... 

Πολύ καλό παιχνίδι και για τον Πέρεθ, ο οποίος συνεχίζει να ψάχνει το γκολ, όμως βρίσκει σίγουρα τον εαυτό του απόψε, όντας ανεβασμένος και αποτελώντας ποιοτικότατη λύση για τη δεξιά πλευρά των εξτρέμ. Ίσως να κρατάει μια μικρή κακία βέβαια στον Γένσεν, ο οποίος... ένας Θεός ξέρει τι δουλειά είχε να χωθεί στην κάθετη, λίγες στιγμές πριν το γκολ, και να χαλάσει το (πρώτο) 1-0 του Άρη. 

Μιας και μιλάμε για Γένσεν, η άποψη μου δεν αλλάζει. Ο παίκτης έχει σοβαρό θέμα προσαρμογής και αποτελεί χάντικαπ σε αυτό το "κάτι" που προσπαθούν να παίξουν οι... λαβωμένοι και χτυπημένοι από τη "μοίρα" γηπεδούχοι. Παρά την ασίστ, συνεχίζει να μην τοποθετείται σωστά στο γήπεδο και πολλές φορές "σκοντάφτει" πάνω σε συμπαίκτες και αντιπάλους. 

Παρένθεση εδώ: Δε θυμάμαι ποιος το κάνει, αλλά, ρε συ (παίκτη του ΠΑΟΚ), εκεί στο φινάλε πας και σπρώχνεις τον Γένσεν, για να ανάψουν τα αίματα; Τον Γένσεν; Παίζει να πέτυχες τον πιο ...ψύχραιμο του γηπέδου και, προφανώς, δεν έλαβες καν βλεμματική επαφή. 

Φάκελος Παναγίδης

Εδώ θέλω να σταθώ λίγο περισσότερο απόψε. Τέτοιες αναμετρήσεις, τέτοιες διοργανώσεις και τέτοιοι...κανονισμοί, περί υποχρεωτικών παικτών, δίνουν μια λαμπρή ευκαιρία σε αυτά τα παιδιά, όπως ο Παναγίδης, να δείξουν όσα δεν είχαν ποτέ τον χρόνο στο πρωτάθλημα. Ο Έλληνας ποδοσφαιριστής θα μπορούσε να το εκμεταλλευτεί περισσότερο. Το ήθελε, έψαχνε την στιγμή του. Αυτή τη φορά ήταν πολύ καλός και, κυρίως, η θέληση του και τα τρεξίματα του σε όλο το γήπεδο, καθώς και η κίνηση να ξεσηκώσει την ατμόσφαιρα του Βικελίδης, ήταν όλα όσα χρειάζονταν η ομάδα. Αυτός ο Παναγίδης έχει μέλλον στον Άρη. Έχει μέλλον στο κύπελλο και στις αναμετρήσεις που ακολουθούν. Μακάρι να συνεχίσει να δουλευέι. 

Κλείνοντας, θέλω να αναφερθώ στην διαιτητική ομάδα, στις ανακοινώσεις και στις αντιδράσεις γηπεδούχων και φιλοξενούμενων. 

Στη φάση του πέναλτι του ΠΑΟΚ, ο ένας δίνει επιθετικό - ο άλλος πέναλτι. 

Στη φάση του πέναλτι που ζήτησε ο Άρης, ο Παπαπέτρου δίνει πέναλτι, ο Μπέμπεκ λέει το φάουλ έγινε εκτός γραμμής (που, όντως, έγινε) 

Στην καρατιά του Χατσίδη, οι γηπεδούχοι διαμαρτύρονται για κόκκινη. 

Στο τέλος πως η μπάλα βγήκε εκτός, ενώ δεν βγήκε. 

Σφυρίγματα συνεχώς, τα οποία διόρθωνε ο VAR. 

...ε βρείτε τα μια φορά, να ξέρουμε ξεκάθαρα ποιος ευνοήθηκε, να κράζουμε με την ησυχία μας. 

Σημείωση: Πλάκα κάνω, προφανώς και δεν ασχολούμαι με διαιτησία σε κανένα blog. Όποιος δεν πιστεύει, μάλλον δεν διαβάζει. Μέχρι VAR και ημιαυτόματα οφσάιντ σας έφερα. Τόσους τηλε-διαιτητές (λες και εμείς μάτια δεν έχουμε) σας έχω. Εδώ μιλάμε για το καθαρά ποδοσφαιρικό κομμάτι. 

Στο ποδοσφαιρικό λοιπόν είδαμε έναν Άρη διαβασμένο, αλλά ανέτοιμο (ακόμη) να πάρει όσα πιστεύει πως δικαιούται από το ματς. Μια ομάδα, την οποία ο Χιμένεθ έστησε για πρώτη φορά με σοβαρότητα και πλάνο στο παιχνίδι της, απέναντι σε έναν ΠΑΟΚ που έχει σοβαρά προβλήματα στο πλάι και όταν του λείπει ο Μειτέ δεν μπορεί να απειλήσει και να δημιουργήσει όπως θέλει. 

Μπορεί ο Άρης να φτάσει μακριά στο κύπελλο, έστω και χωρίς να βρίσκεται στην τετράδα; Μπορεί! Στο χέρι του είναι. Απόψε έδειξε πως λίγο, έστω, τόσο δα να το θελήσει και να το μελετήσει, μπορεί να ανταπεξέλθει, ακόμη και με τόσους τραυματισμούς. 

Η χρονιά είναι μεγάλη. Το παιχνίδι της Τούμπας θα είναι διαφορετικό. Ίσως εκεί δούμε τον Μορόν βασικό...

Η ομάδα συνεχίζει να ψάχνει νίκες για να ανέβει βαθμολογικά. Η γκρίνια και η αγανάκτιση του κόσμου προς άπαντες παραμένει ζωντανή. Όχι άδικα... 

ΥΓ Δεν γνωρίζω για "δεύτερα" ή "τρίτα", πάντως αυτός που πανηγυρίζει με 1-1 σκορ, μάλλον δεν είναι τόσο καλός όσο νομίζει... 

Πρωτότυπο άρθρο