Με τον Βόλο ήττα γιατί μισή ώρα… φοβήθηκαν να αντιδράσουν. Με την ΑΕΚ ήττα γιατί έγινε φεστιβάλ ατομικών λαθών. Με την ΑΕΛ ισοπαλία γιατί η ανικανότητα να μπει η μπάλα στα δίχτυα σε απλές φάσεις και να μην γίνουν οι γκέλες του αιώνα κάθε φορά που η μπάλα «καίει», είναι σε τραγικό επίπεδο. 

Κάθε ματς ξεγυμνώνει όσα δεν έχει ο Παναθηναϊκός. Ένα σύνολο που δεν διαθέτει την ποιότητα που χρειάζεται, δεν έχει την αθλητικότητα που χρειάζεται, δεν έχει το «δέσιμο» που ίσως να έσωνε κάτι. Οπότε επαναλαμβάνεται σταθερά μια μίζερη ποδοσφαιρική εικόνα, ένα ξενέρωτο σκηνικό που απλά αποδυναμώνει την όποια προσπάθεια βρίσκεται σε εξέλιξη. 

Σωστά γινόταν συζήτηση μετά την Κηφισιά για το αν οι παίκτες δεν αντιλήφθηκαν πως δίνουν εξετάσεις σε ματς. Όμως όπως φαίνεται δεν είναι θέμα αντίληψης, είναι θέμα ικανότητας. Η ΑΕΛ είναι μία απ’ τις χειρότερες ομάδες του πρωταθλήματος. Ο κακός ΟΦΗ της πήρε «διπλό». Ο Λεβαδειακός και ο Βόλος έκαναν… περίπατο εκεί μέσα. Ο Παναθηναϊκός δε νίκησε. Γιατί δεν έχει ούτε τις προσωπικότητες ούτε την ποιότητα για να κρατήσει το υπέρ του αποτέλεσμα. 

Μια ομάδα που δε φοβίζει. Κόντρα σε κάθε αντίπαλο, η ΑΕΛ αν βρισκόταν να δέχεται ανατροπή και να χάνει με 1-2, θα το παρατούσε το ματς, θα αισθανόταν πως δεν έχει ελπίδες και θα «έσβηνε» εκεί. Ο Παναθηναϊκός πλέον, δεν εκπέμπει κανέναν ποδοσφαιρικό σεβασμό και φόβο. Αυτό είναι το χειρότερο. Όχι απλά η δική του νοοτροπία, αλλά και η αίσθηση που δημιουργεί στον αντίπαλο. 

Ο Τετέ θεωρητικά είναι ο πιο ποιοτικός παίκτης του ρόστερ και δεν «κλείδωσε» το ματς σε φάση που απλά δεν γίνεται να μην το κάνει. Ο Μλαντένοβιτς έμεινε στο Τριφύλλι για να δώσει λύσεις και βλέπουμε τι συμβαίνει. Δίνει λύσεις… στον αντίπαλο. 

Μην μπούμε πάλι στη διαδικασία της «στοχοποίησης». Κανείς δεν στοχοποιείται. Μόνο ο Παναθηναϊκός που σταθερά υποχωρεί, κάνει βήματα προς τα πίσω, τη στιγμή που θα έπρεπε να κάνει αλματάκια προς τα εμπρός. Κατάφερε να έχει χειρότερο ρόστερ απ’ την περασμένη σεζόν και την ίδια ώρα πρέπει να λείπει η κριτική από τους παίκτες. Οι οποίοι διαρκώς αποφεύγουν τις ευθύνες, έχουν το άλλοθι των όσων συμβαίνουν στην ομάδα διοικητικά και προπονητικά. Τώρα όμως; Είναι ο απόλυτος καθρέφτης της ποιότητας του καθενός. 

Αυτή η στάνη αυτό το τυρί βγάζει. Όσο ο Παναθηναϊκός ζει στην κακομοιριά του πρόσφατου παρελθόντος πως αυτό μπορεί αυτό έχει, τότε απλά ας πάρει απόφαση πως ταβάνι του είναι η περασμένη σεζόν με τη 2η θέση. Αν οι υπόλοιποι είναι κακοί. Αλλιώς θα ζει αυτό που ζει φέτος. Αρχές Δεκέμβρη χωρίς ουσιαστικό στόχο στο πρωτάθλημα. Είναι εξευτελιστικό το λιγότερο. Όποιος δεν το αισθάνεται, δεν χρειάζεται να είναι στον Παναθηναϊκό. 

Ευτυχώς ο Γενάρης είναι κοντά. Δυστυχώς και μόνο που συζητάμε για αλλαγές πολλές που πρέπει να γίνουν άμεσα, αντιλαμβάνεται ο καθένας την ποδοσφαιρική κατάντια. Ακόμη και η τύχη ήρθε να χτυπήσει καμπανάκι στον Παναθηναϊκό. 

Τραυματίστηκαν σημαντικοί παίκτες και έμειναν οι λύσεις που υποτίθεται έπρεπε να υπάρχουν. Με αποτέλεσμα να βλέπουμε ένα ρόστερ που ειδικά από τη μέση και μπροστά, θα άνηκε σε κλαμπ που θα έδινε μάχη για Ευρώπη και μέχρι εκεί. Αυτό δηλαδή που κάνει τώρα ο Παναθηναϊκός, γιατί ποδοσφαιρικά ό,τι έχει παρουσιάσει δεν είναι για πάνω απ’ τον Λεβαδειακό. Άρα δεν είναι για ευρωπαϊκή έξοδο. 

Ναι, χτύπησε ο Ντέσερς. Ναι, έλειψε μήνες ο Πελίστρι. Ναι, ο Ρενάτο βγάζει τραυματισμούς. Ναι, ο Ταμπόρδα δε σου βγήκε. Ε και; Δεν κατεβάζεις ρολά στην ατυχία. Φροντίζεις ως Παναθηναϊκός να έχεις τις αντίστοιχες λύσεις που θα σε οδηγήσουν. 

Έτσι όπως πάει το πράγμα, οι Πράσινοι αυτό που θα κατορθώσουν είναι να «κάψουν» και αυτή την προσπάθεια πριν έρθει ο Ιανουάριος. Γιατί αυτή είναι η ποιότητά τους τη δεδομένη στιγμή. Ο προπονητής δεν μπορεί να κάνει κάτι περισσότερο με τα δεδομένα που υπάρχουν και με το χρόνο που δουλεύει την ομάδα. 

Στην ΑΕΛ ο Παναθηναϊκός δέχτηκε… χαστούκι υπενθύμισης των δυνατοτήτων και των ικανοτήτων του. Μέσα στο χορτάρι. Ο Ιανουάριος πρέπει να είναι μήνας… σκούπας. Όχι απλά 3-4 κινήσεις. Σκούπα. Όσο περισσότερο γίνεται. Η σεζόν δεν έχει «καεί», απλά δεν μπορεί να διορθωθεί με αυτά τα δεδομένα που υπάρχουν. Μοναδική ελπίδα η ποιότητα που θα ξεπερνά κάθε ανταγωνισμό. Αν κι εδώ που τα λέμε, αυτό δεν είναι και δύσκολο όταν ανταγωνίζεται ο Παναθηναϊκός τον Λεβαδειακό και τον Βόλο για να είναι στην τετράδα. 

Υ.Γ.  Άντε τώρα να «ψηθεί» ο κόσμος να είναι εκεί με την Πλζεν για να στηρίξει μπας και έρθει μια νίκη που μπορεί να σώσει τα προσχήματα όλης της σεζόν. 

Υ.Γ.1: Σαφώς και δεν «λερώνεται» η προσπάθεια των Μπενίτεθ, Κοτσόλη, Κορόνα, Μπαλντίνι. Απλά το θέμα είναι να υπάρχει ένα κίνητρο στους μήνες που ακολουθούν γιατί είμαστε υπερβολικά νωρίς για να γίνει ψυχολογικά ανεκτό το αδιάφορο της παρουσίας της ομάδας.   

Πρωτότυπο άρθρο