Στην παγωμένη Αστάνα, σε ένα γήπεδο που περνάει την υγρασία του μέχρι μέσα στα κόκαλα, ο Ολυμπιακός πήρε ένα από τα πιο σκληρά και πιο αντρίκια διπλά της τελευταίας του ευρωπαϊκής πορείας. Όχι για το 0-1 που έπρεπε να είναι 0-3 εύκολα, μα για το φορτίο που κουβαλούσε αυτή η βραδιά πάνω της. Ένα παιχνίδι που θύμιζε τις παλιές εκστρατείες, τότε που ο Θρύλος ζούσε με το ένστικτο της επιβίωσης και τη βεβαιότητα ότι όσο δύσκολη κι αν είναι η νύχτα, πάντα κάπου θα βρεθεί μια χαραμάδα φωτός.

Τη χαραμάδα αυτή την έφτιαξε πρώτος ο Μουζακίτης που «λέει» στη διοίκηση «για πλάκα με δίνετε 45...». Παρών παντού, σχεδόν... πνεύμα πάνω από το χορτάρι, έκοβε, έραβε, έδινε ανάσες, μάζευε μέτρα, αλλά και έπαιρνε μέτρα. Από το δικό του κλέψιμο στη μεσαία γραμμή ξεκίνησε το χρυσό γκολ. Ένα κλέψιμο που ήταν ο ορισμός του χαρακτήρα που χρειάζονται τέτοια παιχνίδια. Η φάση κύλησε σαν να την είχε γράψει η μπάλα μόνη της. Πήρε ο Ταρέμι, σήκωσε το κεφάλι και μοίρασε την πάσα, έστειλε την μπάλα εκεί ακριβώς που έπρεπε να πάει, χωρίς ίχνος βιασύνης και χωρίς καμία διάθεση για φανφάρες.

Κι ύστερα ήρθε το τελείωμα του Ζέλσον Μαρτίνς, αυτό το κομμάτι τεχνικής που θα μείνει σε replay για καιρό. Πέρασε την μπάλα από μια χαραμάδα που χωρούσε μετά βίας το πλάτος της παλάμης, αφού πρώτα «έστειλε» με... τα μάτια τον Αναρμπέκοφ στον Ελ Κααμπί που ερχόταν για την κίνηση μέσα στην περιοχή. Ο Πορτογάλος διάβασε τη στιγμή σαν παίκτης που έχει δει πολλές τέτοιες φάσεις για να χάσει μια ακόμη. Σουτ με ψυχραιμία, με υπολογισμό, με την αίσθηση πως η μπάλα θα υπακούσει. Και υπάκουσε.

Για τον Έσε, τι να πεις. Έναν χαφ που κατακτά κυριολεκτικά το χορτάρι. Δεν άφησε σημείο του γηπέδου, σπόρο του γκαζόν, που να μην το σφράγισε με το τρέξιμό του. Έδινε σταθερότητα, έβαζε τάξη εκεί που οι ρυθμοί άρχιζαν να θολώνουν. Όσο κι αν η Καϊράτ προσπάθησε να χτίσει παιχνίδι, βρήκε μπροστά της έναν παίκτη που έπαιζε με το ένστικτο του ανθρώπου που έχει έρθει να σβήσει τις φωτιές πριν ανάψουν.

Ο Ολυμπιακός είχε ευκαιρίες, δοκάρια, στιγμές στις οποίες το 2-0 έμοιαζε έτοιμο να γραφτεί. Μπορεί να μην γράφτηκε, αλλά στο τέλος λογαριάζει μόνο το αποτέλεσμα. Και το αποτέλεσμα λέει πως οι ερυθρόλευκοι έφυγαν ζωντανοί και ζεστοί από το κρύο με μια εμφάνιση, αν μη τι άλλο, καυτή.

Αυτό το σημαντικό -ίσως και κομβικό για τη συνέχεια- διπλό, έχει... προϊστορία. Αυτή είναι η εμφάνιση με την Άρσεναλ, η τζάμπα χαμένη νίκη με την Αϊντχόφεν, η μάχη με τη μεγάλη Ρεάλ. Αυτά τα ματς έφτιαξαν τη βραδιά στο μακρινό Καζακστάν. Τίποτα δεν χτίζεται μόνο σε ένα ματς και όλοι αναγνωρίζουν ότι το δικαιούταν ο Ολυμπιακός αυτό το διπλό. Το είχε στρώσει το μονοπάτι με την παρουσία του μέχρι εδώ και τώρα το περπάτησε με τη σιγουριά που απαιτούν τα ευρωπαϊκά ταξίδια.

Η ομάδα του μέγα Μεντιλίμπαρ παραμένει ζωντανή. Ορθια. Έτοιμη για δύο τελικούς που θα κρίνουν μια ολόκληρη ευρωπαϊκή σεζόν, με τα ζάρια να μένουν ακόμα στα δικά της χέρια. Θα τα ρίξει με τη Λεβερκούζεν και τον Άγιαξ, γνωρίζοντας πως σε αυτά τα ματς δεν χωράνε φοβίες, ούτε μισές αποφάσεις. Το Καραϊσκάκη «έρχεται» για το ματς με τους Γερμανούς σαν χοάνη που θα ρουφήξει κάθε φωνή, κάθε ανάσα, κάθε παλμό. Ένα γήπεδο που θα ζήσει τις παλιές του νύχτες, με τον κόσμο κρεμασμένο στα κάγκελα, να φωνάζει μέχρι να «σπάσει» ο αέρας πάνω από το Φάληρο.

Σε όλα αυτά, όμως, ξεχωρίζει κάτι ακόμη. Ένα μεγάλο μπράβο στους 700 παλαβούς μάγκες που ταξίδεψαν στην Αστάνα. Όσο κι αν οι χιλιομετρικές αποστάσεις μοιάζουν ατελείωτες, για αυτούς που αγαπούν η Γη μικραίνει, οι δρόμοι στρώνουν, ο κόσμος γίνεται ένας δρόμος που ενώνει. Αυτοί έδωσαν την πρώτη ώθηση, αυτοί κράτησαν την ομάδα όρθια, αυτοί θα διηγούνται ότι είδαν από κοντά μια νίκη που είχε λίγη τρέλα και πολλή πίστη.

Ο Ολυμπιακός είναι εδώ. Πέρασε η μπάλα από εκεί που δεν περνά τίποτα. Άρα μπορεί να περάσει κι εκείνος. Και έχει όλη την Ευρώπη μπροστά του για να το αποδείξει.

Πρωτότυπο άρθρο