Από sdna.gr
Η ψυχολογία στον Παναθηναϊκό είναι μόνιμα στο ναδίρ. Η απουσία διεκδίκησης στόχου στο πρωτάθλημα, έχει «γονατίσει» τον κόσμο και είναι λογικό. Όπως φυσικά και το συνεχές κρύο-ζέστη με τα αποτελέσματα, το οποίο δεν οδηγεί πουθενά πέρα απ’ την απογοήτευση και τα πισωγυρίσματα.
Το πρωτάθλημα και τη φετινή σεζόν, είναι μια αποτυχία για τους Πράσινους. Δεν το αμφισβητεί κανείς, ούτε μπαίνει ζάχαρη σε κάτι τόσο πικρό μπας και το νοστιμίσει λιγάκι. Η πίκρα μένει πίκρα. Μια σεζόν που εξελίσσεται ως φιάσκο, όντας ακόμη στον Δεκέμβρη μήνα.
Με έναν αστερίσκο όμως: Η αποτυχία αφορά το πρωτάθλημα. Όχι το σύνολο της σεζόν. Ειδικά στον Παναθηναϊκό θα έπρεπε να ξέρουμε καλά πως μπορεί να υπάρξει διαχωρισμός στόχων. Κοινώς, μπορεί στον έναν να αποτύχεις παταγωδώς, αλλά στον άλλον να πετύχεις. Κάτι σημαντικό, κάτι που μετρά.
Επειδή μας λείπει τόσο πολύ το πρωτάθλημα, δεν σημαίνει πως η Ευρώπη έγινε ξαφνικά… αγγαρεία ή κάτι ασήμαντο. Όποιος πραγματικά αγαπά τον Παναθηναϊκό, γνωρίζει καλά πως αυτό είναι τουλάχιστον ασέβεια προς την ιστορία του συλλόγου. Η οποία έχει γραφτεί όχι λόγω των πρωταθλημάτων που έχουν κατακτηθεί, αλλά κυρίως λόγω των επιτευγμάτων εκτός συνόρων.
Το ίδιο το dna του Παναθηναϊκού, η ταυτότητα που έχει η ομάδα, είναι γραμμένη με λατινικούς χαρακτήρες. Καθόλου τυχαία. Άρα αν ισοπεδώνουμε την πιθανότητα επιτυχίας στην Ευρώπη, είναι σα να ακυρώνεται η ίδια η ιστορία του Παναθηναϊκού. Εκτός αν για παράδειγμα δεν μετρά η παρουσία στους «8» του UEFA τη χρονιά που χάθηκε το πρωτάθλημα στη Ριζούπολη. Αν δεν μετρούν τα προημιτελικά του Champions League, επειδή κρίθηκε το πρωτάθλημα στο ντέρμπι του Ευθυμιάδη. Αν ο αποκλεισμός της Γιουβέντους και οι «16» του Champions League είναι κάτι ασήμαντο, γιατί έμεινες πολλούς βαθμούς πίσω απ’ τον Ολυμπιακό και έχασες 1-4 στη Λεωφόρο για το Κύπελλο.
Υπάρχει πάντα η πιθανότητα να αποτυγχάνεις κάπου, αλλά να πετυχαίνεις κάπου αλλού. Η απαξίωση της Ευρώπης και του ενδεχόμενου καλής παρουσίας εκεί, είναι απρέπεια προς όσα πρεσβεύει διαχρονικά ο Παναθηναϊκός. Τα οποία επίσης έχουμε ξεχάσει εδώ και τόσα χρόνια, όπως συμβαίνει και με το πρωτάθλημα. Απλά η διαφορά είναι πως παρά την διαφαινόμενη αποτυχία στη φετινή Super League, το Europa League είναι κάτι άλλο.
Κανείς δεν λέει πως μπορεί να γυρίσει ένας διακόπτης και να αλλάξει η ψυχολογία. Απλά δεν χρειάζεται να μηδενίζουμε το Europa League, ειδικά πριν από ένα ματς που κρίνει πάρα πολλά, επειδή δεν νίκησε το Τριφύλλι την ΑΕΚ και την ΑΕΛ. Τις οποίες ακόμη και να νικούσε, απλά θα είχε μικρότερη διαφορά από την κορυφή. Δύσκολο έως απίθανο να διεκδικούσε τίτλο ακόμη και σε αυτό το ενδεχόμενο, με τις παρούσες συνθήκες.
Το Europa League είναι κάτι διαφορετικό. Στόχος στον οποίο μπορείς να εστιάσεις, να βελτιώσεις το ranking σου, να πάψεις να είσαι αδύναμος σε κάθε κλήρωση – κάτι που ήδη έχει συμβεί ουσιαστικά – να κάνεις μια σεζόν που θα τη θυμάσαι.
Διαφορετική ανάγνωση του τι σημαίνει το ματς με την Βικτόρια Πλζεν, είναι απλά μια απρέπεια απέναντι στην ιστορία του Παναθηναϊκού. Όπως ήταν το να παίξει η ομάδα με αλλαγές κόντρα στην Σταντάρ Λιέγης το 2010, ή η μη ενίσχυσή της για να διεκδικήσει ευρωπαϊκό τίτλο το 2003.
Μην το ψάχνετε πολύ. Αρκεί να φέρετε στη μνήμη σας τις μεγάλες στιγμές που θυμάστε με τον Παναθηναϊκό. Εκείνες που σας έκαναν υπερήφανους. Αφορούν μια νίκη πρωταθλήματος, ή μια ευρωπαϊκή επικράτηση; Ποιο συναίσθημα σας γέμισε περισσότερο, το να νικάτε 3-0 τον Ολυμπιακό στο Φάληρο το 2014 ενώ είχε χαθεί το πρωτάθλημα, ή το να σφυρίζει το Καμπ Νου να λήξει το ματς το 2002, επίσης σε σεζόν που χάθηκε το πρωτάθλημα;
Η Ευρώπη δεν είναι συμπλήρωμα για το Τριφύλλι. Ποτέ δεν ήταν. Πάντα αποτελούσε βασικότατο στόχο. Ακόμη και τώρα λοιπόν, δεν είναι ο αγώνας κόντρα στην Πλζεν για να διασκεδάσει τις εντυπώσεις από την ΑΕΛ. Κωμική αυτή η ανάγνωση. Μιλάμε για ξεκάθαρο και βασικό στόχο. Προτεραιότητα. Τα υπόλοιπα είναι μια διαφορετική συζήτηση που πρέπει να γίνεται, σωστά γίνεται, αλλά μην μπλέκουμε καταστάσεις τις οποίες ο καθένας έχει βιώσει εδώ και πάρα πολλά χρόνια.
Για να τελειώνουμε, όσο ακραίο κι αν είναι ως παράδειγμα, τη σεζόν του Γουέμπλεϊ ο Παναθηναϊκός τερμάτισε τρίτος στο πρωτάθλημα. Τι λέτε; Να λέμε πως ήταν αποτυχημένη η σεζόν και στην Ευρώπη διασκέδασε τις εντυπώσεις της αποτυχίας;
Σε όποια κατάσταση κι αν είναι ο Παναθηναϊκός, η Ευρώπη επιβάλλεται να είναι προτεραιότητα. Το επιτάσσει η ιστορία του και η ύπαρξή του. Ειδικά σε περιόδους τόσο στενάχωρες όπως η τωρινή.