Από sdna.gr
Υπάρχουν βραδιές που η ΑΕΚ θυμίζει τι σημαίνει να κουβαλάς δικέφαλο στο στήθος: βάρος, ιστορία, λαβωματιές. Η επική επικράτηση απέναντι στην Κραϊόβα, μέσα από εκείνη την ασύλληπτη ανατροπή στο τέλος... του τέλους, μοιάζει να έρχεται από τις ίδιες ρίζες που γέννησαν τον σύλλογο. Από την προσφυγιά, από τη φτώχεια, από το ένστικτο της επιβίωσης.
Η Ένωση δεν είχε ρυθμό. Πάλευε περισσότερο με την αμηχανία της, παρά με τον αντίπαλο. Κι όμως, αυτή η αδυναμία λειτούργησε σαν υπενθύμιση ενός παλιού μαθήματος. Όσες φορές αυτός ο οργανισμός λύγισε αγωνιστικά, τόσο περισσότερο αντέδρασε ψυχικά.
Αυτή η ανατροπή στον χρόνο των καθυστερήσεων δεν ανήκει στην ποδοσφαιρική λογική. Ανήκει στην αίσθηση ότι ο Αετός πετά με σπασμένα φτερά εκείνη τη στιγμή, αλλά συνεχίζει τον κύκλο του πάνω από το «θύμα». Στο 90+7’ ο Κούτεσα έστειλε μήνυμα ότι η μάχη συνεχίζεται. Στο 90+15’ ο Γιόβιτς πήρε την ευθύνη και την εκτέλεση πάνω του. Κι εκεί υπήρχε μια σεισμική δόνηση που δεν μετριέται. Ήταν σαν να ξύπνησε μια συλλογική μνήμη, όχι μόνο των ποδοσφαιριστών, αλλά και των παλιών και νέων ΑΕΚτζήδων που κουβαλούν το τραύμα και την υπερηφάνεια μαζί.
Στο χορτάρι, ο Βίντα κρατούσε τα πάντα όρθια, σαν παίκτης που δεν διαπραγματεύεται την αυταπάρνηση. Ο Κούτεσα έτρεχε κάθε μέτρο σαν να κουβαλούσε την τιμή του συλλόγου. Ο Γιόβιτς έδειξε πως η ποιότητα έχει νόημα όταν συνοδεύεται από καρδιά. Και στον πάγκο, ο Νίκολιτς, άνθρωπος χαμηλών τόνων αλλά μεγάλης εσωτερικής έντασης, φρόντισε η ομάδα να μείνει ενωμένη, να μη βιαστεί, να πιέσει με καθαρό μυαλό.
Το αποτέλεσμα δεν μένει στα τρία γκολ. Μένει στο μέταλλο. Γιατί όταν ένα σύνολο παλεύει έτσι, κάτι συμβαίνει στα αποδυτήρια. Τι; Θα μαντέψω: χτίζεται εμπιστοσύνη, δημιουργείται υπόγεια ενέργεια, γεννιέται κοινή συνείδηση. Αυτές οι στιγμές δένουν παίκτες που πριν από λίγες εβδομάδες μπορεί να ήταν ξένοι μεταξύ τους.
Και στην Ευρώπη, τέτοια βράδια αποκτούν τη δική τους συνέχεια. Ο αντίπαλος αρχίζει να σκέφτεται παραπάνω, ο επόμενος γύρος δεν μοιάζει απροσπέλαστος. Δημιουργείται εσωτερικό momentum, αυτό το άυλο που δίνει σε μια ομάδα την ικανότητα να κοιτάξει μπροστά χωρίς φόβο.
Ο Δικέφαλος έχει ακόμη δρόμο. Δεν γίνονται άλματα χωρίς συνέπεια. Όμως, μια ανατροπή σαν τη χθεσινή λειτουργεί σαν θεμέλιο για επόμενες πράξεις. Κάθε βήμα στην Ευρώπη γράφεται σε μικρές λεπτομέρειες, αλλά ζυγίζεται σε μεγάλα συναισθήματα. Ποια είναι αυτά; Ο χαρακτήρας, η πίστη και η διάρκεια.
Η ΑΕΚ, μέσα από αυτό το παιχνίδι, υπενθύμισε ότι δεν παραιτείται όταν όλα δείχνουν να γέρνουν εις βάρος της. Ότι διαθέτει την ψυχή της προσφυγιάς, εκείνης που επιβιώνει και συνεχίζει.
Κι αυτό, για όποιον γνωρίζει την ιστορία της, είναι ίσως η σημαντικότερη νίκη.