Από sdna.gr
Είναι το αποκορύφωμα ενός φανταστικού διμήνου και βλέποντας αυτό νιώθεις πως μπορείς να κόψεις την χαρά με το… μαχαίρι. Θα ήταν άδικο να χάσει το χθεσινό παιχνίδι η ΑΕΚ βάσει εικόνας και ευκαιριών αλλά και της συνολικής της προσπάθειας από τον Ιούλιο όπως ήταν άδικο που έμεινε μια ομάδα όπως η Κραϊόβα εκτός 24αδας. Άξιζε να είναι εκεί. Όπως είπε κι ο Άκης, αυτοί ήταν πιο ΑΕΚ κι από την… ΑΕΚ σε τύχη. Έτσι όμως είναι το ποδόσφαιρο. Για αυτό μας πήρε αιχμάλωτους από την πρώτη μέρα που χαϊδέψαμε μια μπάλα και θα μας κρατάει μέχρι να φύγουμε από αυτή την ζωή.
Για την ΑΕΚ όμως που είναι αυτή που μας ενδιαφέρει, αποδείχτηκε άλλη μια φορά πως ο Θεός του ποδοσφαίρου την επέτειο που τα παιδιά του του αφιέρωσαν το χρυσό κύπελλο των 6,5 κιλών έδωσε κάτι που το άξιζε μια ομάδα που προσπαθεί με τον σωστό ποδοσφαιρικό τρόπο να φτιάξει την ζωή της και το μέλλον της. Ότι έγινε από το 97' ως το 100' που δόθηκε το πέναλτι είναι επιστημονική φαντασία. Αλλά δεν είναι μόνο τύχη. Δεν είναι αποτέλεσμα μόνο λαθών και σωστών αποφάσεων της στιγμής μέσα στο καταπράσινο τερέν την ώρα που η κούραση και το στρες έχουν εξοντώσει τους πάντες. Είναι και λίγο μεταφυσικό όπως είναι το ποδόσφαιρο κάποιες στιγμές. Αυτό και μόνο αυτό. Όλα τα άλλα είναι απλά σπορ, όπως είχε πει κάποτε ο αξεπέραστος Διακογιάννης. Η ΑΕΚ πήρε αυτό που δικαιούταν με τον πιο απίθανο και αξέχαστο τρόπο. Η 18η Δεκεμβρίου, πέρασε στην ιστορία. Και το ταξίδι συνεχίζεται…
Οτι έγινε χθες όμως και ήταν το αποκορύφωμα του πρώτου μισού της σεζόν, που βέβαια πρέπει να ολοκληρωθεί έστω και με νίκη αλά… Παναιτωλικός εντός έδρας επί του ΟΦΗ, έχει αρχίσει εκεί, στη μαυρίλα του Μαΐου. Οταν ο Μάριος Ηλιοπουλος, είχε το καθαρό μυαλό να αποδεχτεί εν λευκώ την ψαγμένη αλλά και περίεργη για την κατάσταση που είχε διαμορφωθεί επιλογή του Χαβιέρ Ριμπάλτα για τον επόμενο προπονητή μετά τον πιο πετυχημένο του 21ου αιώνα.
Είχα γράψει την επόμενη μέρα της είδησης πως ο Μάρκο Νίκολιτς είναι μια πολύ καλή επιλογή. Τον παρακολουθούσα από τότε με την Βίντι και αργότερα όταν η ΑΕΚ ασχολήθηκε για να τον φέρει στη θέση του Κωστένογλου που είχε αντικαταστήσει προσωρινά τον Καρντόσο. Το καλό όμως είναι ότι τον παρακολουθούσε και πολύ πιο στενά ο Ριμπάλτα. Και αυτός ήξερε. Ο Ηλιόπουλος, παρότι δεν ήταν μια επιλογή που θα σκορπούσε ενθουσιασμό, μάλλον το αντίθετο, έδωσε το πράσινο φως. Ένας όχι βαθύς γνωστής του ποδοσφαίρου ενήργησε 100% ποδοσφαιρικά. Και χθες το βράδυ, την ώρα που ο Μουκουντί τον κρατούσε στους ώμους του και τα παιδιά φώναζαν “Σούπερ Μάριο”, πήρε την πρώτη ανταμοιβή. Γιατί καλά είναι τα έσοδα από την UEFA αλλά το ποδόσφαιρο είτε είσαι εκατομμυριούχος, είτε δεν έχεις για το νοίκι είναι πάνω από όλα συναίσθημα. Κι αυτό είναι η μεγαλύτερη κινητήρια δύναμη.
Το πιο δύσκολο έγινε. Ότι κι αν γίνει μέχρι τον Μάιο ο προπονητής βγήκε. Η επιλογή είναι σωστή. Πολύ σπάνιο για ομάδες στην Ελλάδα και όχι μόνο που αντικαθιστούν πετυχημένο προπονητή το να το πετύχουν αυτό. Τα παραδείγματα δεκάδες, παλαιότερα και στην ΑΕΚ. Το ποδόσφαιρο δικαιώνει την ΑΕΚ και τον Μάριο Ηλιόπουλο μέχρι στιγμής. Και ένα πράγμα πρέπει να έχουμε όλοι και περισσότερο αυτός που είναι το αφεντικό στο μυαλό. Όταν μια συνταγή είναι πετυχημένη ΔΕΝ ΤΗΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙΣ. Ραντεβού την Κυριακή στο ΝΑΟ.