Από sdna.gr
Η καριέρα της ΑΕΚ στα χρονικά των Κυπέλλων Ευρώπης, δεν είναι παίξε-γέλασε. Ανάμεσα σε (πολλά) άλλα, πρόκειται για τη μοναδική ομάδα της χώρας που έχει φτάσει να παίξει, τουλάχιστον από μία φορά, τουλάχιστον προημιτελικό και στις τρεις "παλαιές" διοργανώσεις. Πρωταθλητριών, Κυπελλούχων, UEFA. Καιρός πλέον, η επόμενη δυνατότητα που δίνει η ΑΕΚ στον εαυτό της, την άνοιξη να το κάνει και στην "καινούργια" διοργάνωση. Το Κόνφερενς Λιγκ.
Ακριβώς γι' αυτό, ήταν εντελώς αταίριαστο ότι Πέμπτη βράδι η ΑΕΚ πήγε να δώσει ευρωπαϊκό ματς από τη θέση νούμερο-126 στο club ranking της πενταετίας. Είναι η πενταετία που εμπεριέχει τη Βέλεζ, εμπεριέχει την παντελή απουσία το 2022-23 (επειδή το 2021-2022 είχε βγει πέμπτη στο πρωτάθλημα), εμπεριέχει τη Νόα. Η ΑΕΚ ξύπνησε Παρασκευή πρωί, ύστερα από μόνον ένα ματς, στο νούμερο-94. Σκαλοπάτια προς τα επάνω, ούτε λίγο ούτε πολύ, 32. Μονομιάς.
Ολοι υπερτονίσαμε την επιστροφή της ΑΕΚ σε last-16, από τα χρόνια, 23 το όλον, που ακόμη το προηγούμενο γήπεδο δεν είχε κατεδαφιστεί. Εκείνη η συμμετοχή τότε, δεν υπερτονίσαμε ότι ήταν η τρίτη διαδοχική της ΑΕΚ (2001, 2002, 2003) σε "γύρο των 16" Κυπέλλου UEFA. Το status της ΑΕΚ στην Ευρώπη, αυτό ήταν. Να φτάνει κάθε χρόνο κάπου εκεί...και να μη το γιορτάζει κανείς και να μη κάνει ιδιαίτερη εντύπωση σε κανένα.
Η ψυχρή, υγρή νύχτα της Ουνιβερσιτάτεα Κραϊόβα, ένιωθε κανείς πως ήταν η επανένωση της ΑΕΚ με το (συγκεκριμένο) παρελθόν της. Ενα reunion party, μία γέφυρα που σύνδεσε το Νίκος Γκούμας με την ΑγιαΣοφιά. Η ατμόσφαιρα στον χώρο, ανέδιδε οσμή αγνής καψούρας. Αισθάνθηκα πως, στην κερκίδα, μονάχα ο Μίμης Χατζηχρήστος έλειπε. Βασικά, δεν έλειπε. Η μουσική του reunion party, ήταν το ρεπερτόριό του. Το ρεπερτόριο των δικών του χρόνων. ΑΕΚούγεννα, που είχε γράψει κάποτε ο μοναδικός Φαίδων.
Δεν είναι η ΑΕΚ μονάχα, για την ακρίβεια είναι επτά οι ομάδες που το καλοκαίρι πέρασαν τρία, στη σειρά, προκριματικά εμπόδια και τον Μάρτιο θα φτάσουν να αγωνιστούν εκεί, στους "16" του Κόνφερενς Λιγκ. Μία από τις άλλες έξι, η ΑΖ, ενδέχεται να είναι τότε απέναντι στην ΑΕΚ. Εξυπακούεται πως, όσος σεβασμός αντιστοιχεί σε αυτό που η ΑΕΚ κατάφερε, άλλος τόσος πηγαίνει για τον ίδιο λόγο στον πιθανό αντίπαλό της.
Κεφαλαιώδες τώρα, στους επόμενους τρεις μήνες, είναι οι εβδομάδες με ένα ματς. Με την εξαίρεση της εβδομάδας ή των εβδομάδων Κυπέλλου Ελλάδος, δηλαδή ενός εντός έδρας προημιτελικού και (εάν η ομάδα προκριθεί) δύο ημιτελικών μέσα-έξω, η ΑΕΚ κάθε φορά θα έχει αυτό που δεν θα έχει ο εγχώριος ανταγωνισμός. Ο Ολυμπιακός, ο ΠΑΟΚ, ο Παναθηναϊκός. Μία ολόκληρη προπονητική εβδομάδα, για να ετοιμάζει το εκάστοτε (ένα) ματς του δεύτερου γύρου της regular season στη Σούπερ Λιγκ. Αξία, ανεκτίμητη.
Ποδοσφαιρικά, η Πέμπτη δεν ήταν ένα σπουδαίο παιγνίδι της ΑΕΚ. Ηταν ένα epic. Ποτέ τα epic, τα παιγνίδια που αφήνουν ένα τόσο ανάγλυφο αποτύπωμα στη συλλογική μνήμη, δεν είναι παιγνίδια top απόδοσης της πρωταγωνίστριας ομάδας. Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ έκανε ένα από τα χειρότερα παιγνίδια της, το 1999 στη Βαρκελώνη. Η Λίβερπουλ το 2005 στην Πόλη, επίσης. Ηταν λοιπόν, κάτι άλλο.
Ηταν πρωτίστως, η συσσωρευμένη (από το πρότερο κίτρινο σερί σε Ευρώπη και Ελλάδα) θετική ενέργεια. Στη νύχτα του average Πινέδα και του αναποτελεσματικού Γιόβιτς, βγήκε μπροστά και έδωσε όλες τις λύσεις αυτή η τυπάρα με το 21 στην πλάτη, ο Βίντα, που δεν θα έπαιζε καν...αν δεν ήταν τραυματίας ο Μουκουντί. Μετά, όλοι αποθεώθηκαν. Τον Βίντα η εξέδρα, με το δικό της ξεχωριστό αισθητήριο, τον αποθέωνε από την προθέρμανση.
Φυσικά, είναι ορισμένες απαράβατες αρχές. Η απίθανη, υπό ασφυκτική πίεση χρόνου, υπομονή στο build-up του δύο-δύο. Επί ένα (μετρημένο) λεπτό απέναντι στο ρουμανικό μπλοκ, οι ποδοσφαιριστές γυρόφερναν τη μπάλα πέρα-δώθε ώσπου να βρουν τη στιγμή. Δεν έκαναν σέντρα "για να την κάνουν". Την έκανε, τηλεκατευθυνόμενη, ο Ελίασον όταν ήταν πράγματι η στιγμή για να γίνει. Το 'βαλε, ο Κουτέσα. Ελίασον, Κουτέσα, οι αλλαγές. Με το που μπήκαν, αμέσως έγινε ένα-δύο. Επειτα, αυτοί έκαναν το δύο-δύο. Η θετική ενέργεια.
Και βέβαια, το πρώτο, είναι η νοοτροπία. Ενώ το δύο-δύο αρκούσε πια, στα δευτερόλεπτα που ο Μάνταλος "έγραψε ιστορία" με τον πραγματισμό του στον πάγκο, στο τερέν ο Πινέδα, ο Ελίασον, ο Ρότα αψήφησαν τον πραγματισμό. Επαιξαν το φάουλ, και έκαναν επίθεση. Δεν πήγαν να κρύψουν τη μπάλα, και να σβήσουν τον χρόνο, στο σημαιάκι. Η ΑΕΚ έτσι, από άλλη μία σέντρα του Ελίασον που επέλεξε να παίξει αντί να μη παίξει, κέρδισε κόρνερ. Και ξανά, δεν χρησιμοποίησαν το κόρνερ...για να αμυνθούν. Ο Ελίασον το εκτέλεσε, για να απειλήσουν. Ο Βίντα έτσι, κέρδισε το πέναλτι.
Στο φινάλε, αυτή ήταν η διαφορά μιας καλής ομάδας (ΑΕΚ) από μία καλή ομάδα (Ουνιβερσιτάτεα Κραϊόβα). Οι Ρουμάνοι, όταν αρκέστηκαν, σταμάτησαν να παίζουν. Ως το 90'+7' ήταν στην 15η θέση. Στο 90'+15' ήταν στην 25η θέση. Τέτοια διδάγματα νοοτροπίας, ποτέ δεν είναι σοφτ. Πάντοτε, τα παίρνει κάποιος με τον πιο σκληρό τρόπο που μπορεί ανθρώπου νους να βάλει. Ενα παραπάνω, σε αυτό το format με τις απίθανες καραμπόλες ως το ακροτελεύτιο δευτερόλεπτο.
Πέρυσι στο ακροτελεύτιο δευτερόλεπτο, στην ολόιδια θέση με τους Ρουμάνους είχαν βρεθεί, και έμειναν έξω στο Κόνφερενς Λιγκ, Σκωτσέζοι (Χαρτς). Ισοι βαθμοί, ίση διαφορά τερμάτων, ένα γκολ χειρότερη επίθεση. Κάθε χρόνο με αυτό το format, κάποιος θα είναι. Ολες οι προσομοιώσεις προτού υιοθετήσει η UEFA το format, προς τα εκεί συνέκλιναν. Και εκεί όντως, δύο σερί χρονιές, ωθεί τα πράγματα η αληθινή ζωή. Η απόδειξη της επιτυχίας του format.