Ο Γιόβιτς έβαλε τέσσερα γκολ... επειδή δεν τα επιδίωξε. Ποτέ δεν βάζεις τέσσερα γκολ σε ένα ματς, όπως καλή ώρα και ο Νους την άλλη φορά, με το να τρελαίνεσαι και να χαλάς το μυαλό σου για να το κάνεις. Τα γκολ ήρθαν στον δρόμο του Γιόβιτς, αβίαστα. 

Αποδέχθηκε τον ρόλο-εννιάμισι, εκμεταλλεύτηκε ότι πάντοτε η προσοχή μιας αντίπαλης άμυνας πρωτίστως πέφτει στο εννέα που εν προκειμένω ήταν ο Βάργκα, ο Σέρβος κινήθηκε στις σκιές, μέσα από τις σκιές ξεπετάχτηκε στις στιγμές, εννοείται πως έχει την ξεχωριστή ποιότητα στην εκτέλεση, έγινε ο player of the match. 

Το πιο σημαντικό στον Γιόβιτς είναι ότι, με καμιά πενηνταριά συμμετοχές στην Εθνική, με διαδρομή που τον οδήγησε ως κλαμπ του επιπέδου Ρεάλ και της λάμψης Μίλαν, στην ηλικία των 28 και όχι των 38 ετών, είναι ολοφάνερο ότι γουστάρει και εκτιμά (άλλος, στη θέση του, μπορεί να βλαστημούσε για) αυτό που έχει στη ζωή του σήμερα.

Η βραδιά του Γιόβιτς… ήταν η βραδιά του Νίκολιτς. Ο προπονητής πήρε δύο κεφαλαιώδεις αποφάσεις πριν, και απόλαυσε να τις δει να βγαίνουν εκατό-μηδέν μετά. Η μία, ήταν οι σέντερ-φορ. Η άλλη, ήταν τα ανάποδα πόδια του Γκατσίνοβιτς και του Λιούμπιτσιτς. Αμφότερες "επιβεβαιώθηκαν" στο ένα-μηδέν. 

Το σέρβις του Λιούμπιτσιτς με το αριστερό πόδι από τη δεξιά πλευρά, οι φορ που στις σωστές μεταξύ τους αποστάσεις ήδη πατούσαν (μαζί και ο Γκατσίνοβιτς στο δεύτερο δοκάρι) στην περιοχή, ο Τουμπά που για κάποιον λόγο τραβήχτηκε μακρυά από την καρδιά της φάσης και άνοιξε μεγάλο κενό στο πρώτο δοκάρι το οποίο ο Γέντβαϊ δεν πρόλαβε να μπαλώσει, ο πρώτος στη σειρά των τριών (πιθανών παραληπτών του σέρβις Λιούμπιτσιτς) Γιόβιτς που έφτασε στη μπάλα και βέβαια ήξερε πώς βάζουν εκεί το πόδι. 

Ο Γκατσίνοβιτς και ο Λιούμπιτσιτς, πλαισιώνοντας τον Πινέδα και τον Μαρίν και παίζοντας με μια νοοτροπία "δίχως αύριο", λειτουργικά υπήρξαν οι πιο καθοριστικοί παίκτες και στις τέσσερις φάσεις του παιγνιδιού της ΑΕΚ. Τα...Βαλκάνια δηλαδή, που συχνά τα επικαλείται κι ο Νίκολιτς όποτε αναφέρεται στις εύκολες και ταραχώδεις συναισθηματικές διακυμάνσεις.

Ο Παναθηναϊκός ερχόταν από ένα υπερβολικό (το επισημάναμε μεσοβδόμαδα) αποτέλεσμα, το 3-0 με τον Αρη. Κατέληξε να υποστεί ένα επίσης υπερβολικό αποτέλεσμα, αυτό το 0-4. Υπερβολικό, διότι η εικόνα του Παναθηναϊκού όσο το ματς κυλούσε στο μηδέν-μηδέν και στο ένα-μηδέν ήταν, τουλάχιστον, εφάμιλλη. Σε εντάσεις, σε ταχύτητα ενεργειών, σε πίεση ψηλά ευθύς εξαρχής, σε τρεξίματα, σε δεύτερες μπάλες, σε κάθετη κίνηση. 

Φυσικά και ψυχοπνευματικά, επί περίπου μία ώρα ο Παναθηναϊκός ήταν καλά μέσα στο πεδίο. Ναι, δεν ανέκαμψε από το δύο-μηδέν κι έπειτα, ας πούμε όπως είχε ανακάμψει από μηδέν-δύο στην παρτίδα του πρώτου γύρου με την ΑΕΚ στη Λεωφόρο. Μόνο που αυτές οι καταστάσεις στο ποδόσφαιρο, δεν είναι εύκολες και γι' αυτό δεν επαναλαμβάνονται. Δεν ανέκαμψε από μηδέν-δύο ο Ολυμπιακός, προ ημερών στο κύπελλο, ενώ είχε την έδρα δική του και 75 λεπτά μπροστά. Θα ανέκαμπτε ο Παναθηναϊκός, εκτός έδρας και με 30 λεπτά μπροστά; Οχι το πιο πιθανό. 

Οχι, ιδίως στη "βραδιά Νίκολιτς". Ο κόουτς βγάζει νωρίς τον πολύ καλό Λιούμπιτσιτς για να βάλει τον Κοϊτά, βλέπεις και λες "τι κάνει;" και δύο ενέργειες του Κοϊτά αργότερα, σε σκάρτο δεκάλεπτο, το ένα-μηδέν έχει γίνει τρία-μηδέν. Βγάζει αργότερα τον επίσης πολύ καλό Γκατσίνοβιτς (που, στο μεταξύ, παίζει νούμερο-δέκα) για να βάλει τον Ζίνι, και σε δυο-τρία λεπτά παίρνει, με δραστική συμμετοχή του Ζίνι, το τέσσερα-μηδέν. Unplayable!

Η ΑΕΚ καλώς ή κακώς από την περασμένη Τετάρτη, μπήκε σε οκτώ διαδοχικές εβδομάδες στις οποίες (θα) έχει κάθε φορά να ετοιμάζει ένα ματς το Σ-Κ. Ο Ολυμπιακός, σε δέκα μέρες θα έχουμε την καθαρή ιδέα για τη δική του περαιτέρω επιβάρυνση. Αυτά, το αντιλαμβανόμαστε, παίζουν σοβαρό ρόλο. Για τον ΠΑΟΚ, έχουμε την ιδέα κιόλας. Από τους τρεις διεκδικητές, στο εξής ασφαλώς είναι ο πιο επιβαρυμένος. Το μοναδικό εφικτό μάνατζμεντ της συνθήκης, είναι αυτό που είδαμε την Κυριακή με τον ΟΦΗ.

Ποιο; Να μη παίζουν ο Μπάμπα, ο Οζντόιεφ, ο Ζίβκοβιτς, ο Κωνσταντέλιας (και ο Μεϊτέ με το που τραυματίστηκε) και να κάνει με τη μπάλα στο γρασίδι η ομάδα τα πράγματα σαν να παίζουν ο Μπάμπα, ο Οζντόιεφ, ο Ζίβκοβιτς, ο Κωνσταντέλιας, ο Μεϊτέ. Σημαίνει, αρχές. Ταυτότητα. Φιλοσοφία. Ολα αυτά τα υπέροχα coast-to-coast, οι κατοχές-σίριαλ από τον γκολκίπερ ως την εστία απέναντι, με πυλώνα της κυκλοφορίας χαμηλά τον Μιχαηλίδη. Ολες αυτές οι άκοφτες αλληλουχίες μεταβιβάσεων, με τις (από ένα σημείο και πέρα) ξαφνικές αλλαγές κατεύθυνσης/ταχύτητας/πλευράς. 'Η, συνδυασμοί σε τετραγωνικά τηλεφωνικού θαλάμου.

Είναι πράγματα με τη μπάλα, που δεν τα μπορεί καμία άλλη ομάδα στη χώρα. Διότι καμία άλλη ομάδα στη χώρα, δεν είναι τόσο δουλεμένη για να τα κάνει. Ο ΠΑΟΚ είναι δουλεμένος σε τέτοιο βάθος, ώστε να τα κάνει και με τη second unit. 

Πρωτότυπο άρθρο