Δεν είναι κάτι νέο για την ΑΕΚ. Συνέβαινε και σε παλιά, καλά χρόνια. Όταν καλομαθαίνεις, όταν θεωρείς πως κάθε αντίπαλο πρέπει να τον κερδίσεις με τέσσερα και πέντε γκολ, κάποιες φορές σου… ξινίζουν οι νίκες που έρχονται στο γκολ. Βέβαια, ακόμα και οι μεγαλύτερες ομάδες του πλανήτη, δεν μπορούν να νικούν κάθε φορά άνετα. Ειδικά σε δύσκολη έδρα, όπως είναι παραδοσιακά για όλους τους μεγάλους η Τρίπολη. Και ειδικότερα, όταν όλο αυτό συνδυάζεται με την προσπάθεια της ΑΕΚ να εμφανίσει κάτι νέο, όπως είναι αυτό το σχέδιο με το δίδυμο Γιόβιτς, Βάργκα στην επίθεση.

Επίσης, μπορεί σε κάποιους να τους… σοκάρει, αλλά ξέρετε παίζουν και οι τερματοφύλακες. Δεν είναι μόνο διακοσμητικοί, αν και στην ΑΕΚ υπήρξαν σεζόν που φλέρταραν οι τερματοφύλακες της με αυτόν τον τρόπο. Σας θυμίζω, πως με τον Στρακόσια η ΑΕΚ έχει τον ακριβότερο τερματοφύλακα στο πρωτάθλημα, εκείνον με το σημαντικότερο βιογραφικό από κάθε άλλον στην χώρα. Αρα, παίζει κι αυτός και είναι σημαντικό να είναι κομβικός όταν χρειάζεται μέσα στο παιχνίδι. Όπως έκανε κιόλας ο γκολκίπερ της ΑΕΚ στην μία φορά που απαιτήθηκε στην Τρίπολη.

Τα λέω όλα αυτά, γιατί υπήρξε ένα κύμα συγκλονιστικής… απογοήτευσης και πεσιμισμού μετά τη νίκη της ΑΕΚ στην Τρίπολη. Θα πείτε, εδώ την περασμένη Κυριακή η ΑΕΚ πέτυχε ιστορικό θρίαμβο επί του Παναθηναϊκού και σχεδόν… πειστήκαμε, πως η ομάδα του Μπενίτεθ ήταν καλύτερη και μόνο από ατυχία έχασε το ματς. Φαντάζομαι επίσης, πως όσοι έσκιζαν τα ιμάτια τους για την εικόνα της ΑΕΚ στο δεύτερο ημίχρονο, θα έμειναν έκθαμβοι από την εικόνα του Ολυμπιακού με τον αποδεκατισμένο Βόλο, όπου απαιτήθηκαν σωτήριες επεμβάσεις του Τζολάκη για να κρατήσει τη νίκη με 1-0.

Βεβαίως, καταλαβαίνω και μπαίνω σε σοβαρή κουβέντα με όποιον προβληματίζεται για κομμάτια του παιχνιδιού της ΑΕΚ που αυτήν την περίοδο δείχνουν δυσλειτουργικά. Είναι γεγονός πως η ΑΕΚ δυσκολεύτηκε από το πρέσινγκ του Αστέρα Τρίπολης, όπως και από εκείνο του Παναθηναϊκού την περασμένη εβδομάδα. Και έρχεται τώρα ο Ολυμπιακός, που το καλό στοιχείο που έχει στο παιχνίδι του είναι το πρεσάρισμα ψηλά και η δυνατότητα να μπλοκάρει την κυκλοφορία της μπάλας από τον αντίπαλο.

Είναι ζήτημα αυτήν την περίοδο πως ο Πινέδα, αλλά και οι Μάνταλος, Μαρίν, δεν δείχνουν την φρεσκάδα και την ενέργεια που υπήρχε στο φινάλε του 2025. Εκείνο το διάστημα, αν και η ΑΕΚ έπαιζε συνεχόμενα παιχνίδια με τους ίδιους παίκτες, έπαιζε με τρόπο που κυριαρχούσε στο κέντρο και έκοβε κάθε σκέψη του αντιπάλου να την μπλοκάρει. Τώρα, η έλλειψη ενέργειας σε συνδυασμό με τα άλλα μέτρα που έχει φέρει στο γήπεδο η κοινή παρουσία των Γιόβιτς και Βάργκα, έχει φέρει ανακατωσούρα.

Ετσι έχουμε μέσα στο 2026 στα περισσότερα ματς αδυναμία της ΑΕΚ να γίνει «αφεντικό» στις αναμετρήσεις και παράδοση της μπάλας στον αντίπαλο. Προσέξτε: αυτό δεν συνεπάγεται πως δέχεται και φάσεις, καθώς οι τελικές που έχει δεχθεί σε αυτά τα ματς είναι μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού. Και βέβαια, ακόμα και στο «κακό» δεύτερο ημίχρονο της ΑΕΚ, είχε τις φάσεις έτοιμα γκολ με Μουκουντί και Ελίασον, που ξοδεύτηκαν πολύ εύκολα, όπως και των Βάργκα και Γιόβιτς στο πρώτο ημίχρονο.

Δεν έχω μεγάλες αμφιβολίες, πως ο Νίκολιτς θα το βρει. Είναι αλήθεια, πως ο ανταγωνισμός δουλεύει επί χρόνια και έχει ομάδες έτοιμες, με συγκεκριμένες σταθερές, που η ΑΕΚ τώρα προσπαθεί να τις βρει. Αλλά είναι σπουδαίο πράγμα, η ΑΕΚ να το κάνει όλο αυτό και να μένει στην κορυφή της βαθμολογίας. Πολλοί εκτιμώ πως δεν την υπολόγιζαν και πίστευαν πως θα είχε κλατάρει. Αλλά το θέμα είναι πως είναι εδώ, πως νικά και βρίσκεται στην πρώτη θέση και περιμένει την συνέχεια.

Ο Νίκολιτς είπε πως τις επόμενες μέρες η ΑΕΚ θα αποκτήσει και τον χαφ που περιμένει για να ολοκληρωθεί η μεταγραφική δραστηριότητα του Ιανουαρίου. Πάντα είναι χρήσιμη η προσθήκη ενός καλού παίκτη, για το παρόν και το μέλλον. Αλλά πιο σπουδαίο σε αυτήν την φάση είναι πως θα βελτιωθεί η ομάδα που υπάρχει ήδη και θα παίζει όπως έκανε πριν από μερικές εβδομάδες. Θέλει χρόνο, αλλά έχοντας και την άνεση να δουλεύει μέσα στην εβδομάδα απρόσκοπτα, να βρίσκει ψυχολογία μέσα από τις νίκες, θα την βρει την άκρη.

Επί του παρόντος, ας κρατήσουμε τη νέα γκολάρα του Γιόβιτς, που συνεχίζει να προκαλεί ενθουσιασμό κάθε φορά που αγγίζει την μπάλα. Την αφιονισμένη κατάσταση του Ρότα, που δεν είναι απλά εξαιρετικός στην άμυνα, αλλά έχει δυνάμεις ως το φινάλε να κάνει κούρσες και να παίζει όλη την πλευρά. Αλλά ο πραγματικά πολυτιμότερος της νίκης στην Τρίπολη κατά την κρίση μου ήταν ο τρομερός Ρέλβας, που κάθε ματς που περνά δείχνει πως η ΑΕΚ έκανε διάνα με την απόκτηση του και πήρε έναν αμυντικό ηγέτη.

Στο φινάλε, μην λησμονήσω τον γίγαντα Ευαγγέλου. Τέτοιο σωστό σημάδι, θέλει κόπο να το πετύχεις. Να συμπληρώσουν μέσα σε ένα και μόνο 90λεπτο κάρτες τέσσερις διαφορετικοί παίκτες: Κοϊτά, Ρέλβας, Ρότα και Γιόβιτς. Βέβαια, σε αυτό το μικρό κομμάτι της βαλκανικής, όπου όλα δουλεύουν σωστά, δεν μπορεί κανείς να πει, ότι η διαιτησία επηρεάζει. Απλά κάποιες ομάδες πρέπει να μάθουν να παίζουν συνεχώς με ελλείψεις, άλλοι έχουν ασύλληπτη προστασία και οι κάρτες μοιάζουν απαγορευμένες. Όπως και να έχει, όλα θα τα βρούμε.  

Πρωτότυπο άρθρο