Από sdna.gr
Οι ποδοσφαιριστές του Μάρκο Νίκολιτς υστέρησαν σχεδόν σε όλους τους τομείς στην Αρκαδία. Ένας όμως, ήταν αυτός που έκανε τη μεγάλη ζημιά. Οι «κιτρινόμαυροι», αδυνατούσαν να κρατήσουν την μπάλα στην κατοχή τους και να την κυκλοφορήσουν με ηρεμία και ακρίβεια με αποτέλεσμα να υποπέσουν σε 35 λάθη τα οποία δεν είναι πολλά (43 έγιναν με τον Παναθηναϊκό και 38 στο Χαριλάου) ωστόσο το ζητούμενο είναι σε ποιο σημείο έγιναν αυτά τα 35 λάθη.
Η Ένωση, παίζοντας στο δικό της μισό σχεδόν σε όλο το δεύτερο μέρος αδυνατόντας να χτίσει τις επιθέσεις της με το γνωστό build up που μας έχει συνηθίσει και να βγει απο την πίεση του αντιπαλου, έκανε λάθη σε σημεια που… απαγορεύεται να τα κάνεις. Αυτά τα λάθη, δημιούργησαν και αυτό το εντυπωσιακό 70% κατοχή μπάλας υπέρ του Αστέρα που είδαμε κάποια στιγμή να συμβαίνει στο δεύτερο μέρος, με την ΑΕΚ να βρίσκεται αντιμέτωπη με μια ειδική κατάσταση που σπάνια τη συναντάς φέτος. Ένας αντίπαλος δηλαδή να της πάρει τόσο εμφατικά την μπάλα από τα πόδια (ο μέρος όρος κατοχής της ΑΕΚ στο πρωτάθλημα είναι 57.9%).
Συνδυαστικά με αυτό το στοιχείο πρέπει να καταγράψουμε πως η Ένωση κατά βάση διαθέτει παίκτες στο δυναμικό της που είναι καλοί χειριστές της μπάλας αλλά δεν έχουν το aggressive παιχνίδι που μπορεί να σου δώσει ένας αμυντικός μέσος τύπου Σιμάνσκι ή Γιόνσον. Αυτό βέβαια όπως έχουμε ξαναπεί συμβαίνει από το καλοκαίρι και αποτελεί στρατηγική απόφαση του προπονητή να θέλει πιο μπαλάτους χαφ.
Η παραπάνω συνθήκη που περιγράφουμε, συνδυαστικά με την μέτρια ημέρα των Πινέδα-Μάνταλου που (μαζί με τον Μαρίν) αποτελούν μέχρι τώρα τους ρυθμιστές στον άξονα όσον αφορά τον ρυθμό και τον τομέα του passing game τον οποίο εξυπηρετούν εξαιρετικά αλλά στην Τρίπολη δεν τα κατάφεραν, δημιούργησαν μια προβληματική κατάσταση.
Με την ΑΕΚ να αμύνεται στο δικό της μισό, μη μπορώντας να κρατήσει την μπάλα στην κατοχή της κάνοντας λάθη σε καίρια σημεία, σε χώρους που θα έπρεπε να αποφύγει, την ώρα που εντός γηπέδου είχε καλούς χειριστές της μπάλας αλλά όχι αυτά τα aggressive στοιχεία που θα της έδιναν τη δυνατότητα να αναχαιτίσει τις επιθέσεις του Αστέρα.
Είναι χαρακτηριστικό πως οι περισσότερες επιθέσεις των Αρκάδων τελείωναν όταν αυτοί έφταναν στα όρια ή και μέσα στην περιοχή, με τους Μουκουντί-Ρέλβας να έχουν πολλή δουλειά χθες και να λειτουργούν αποτελεσματικά σαν ένα αδιάσπαστο τείχος που δεχόταν συνεχώς επιθέσεις, ενώ πολλή δουλειά είχαν και οι ακραίοι μπακ, Ρότα και Πήλιος. Αυτή η προβληματική κατάσταση και η πίεση που δεχόταν η άμυνα δεν διορθώθηκε ούτε με τις κινήσεις από τον πάγκο παρ' ότι ο Νίκολιτς ανακάτεψε την τράπουλα και έκανε ότι ήταν δυνατόν διατηρώντας μόνον τη διάταξη 4-4-2 σταθερή.
Ένα σύστημα που για να το εξυπηρετήσεις πάντως, όταν ο αντίπαλος έχει τη μπάλα στη δική του κατοχή, χρειάζεσαι σίγουρα έναν πιο ταχυδυναμικό και ενδεχομένως aggressive χαφ από αυτούς που έχεις, με τον Σέρβο τεχνικό να αναζητεί (και να περιμένει) αυτόν ακριβώς τον παίκτη, για τον οποίο μίλησε και προχθές.
Το σημαντικό για την ΑΕΚ βέβαια είναι πως ακόμα και με όλες αυτές τις αγωνιστικές αδυναμίες που περιγράφουμε κατάφερε να φύγει με το διπλό από μια έδρα που παραδοσιακά δυσκολεύει τους πάντες. Μην ξεχνάμε πως ο ΠΑΟΚ άφησε δύο βαθμούς στο Θ. Κολοκοτρώνης και ο Ολυμπιακός δεν έχει παίξει ακόμα εκεί.
Είναι μια νίκη-χρυσάφι για την ΑΕΚ και σε ένα χρονικό σημείο που ακόμα αναζητεί τις εντάσεις και τον ρυθμό που είχε αποκτήσει στο εντυπωσιακό δίμηνο προ διακοπής. Σε κάθε περίπτωση, ο πρωταθλητισμός απαιτεί και τέτοιες νίκες μέσα στη χρονιά, να φτάνεις δηλαδή στο αποτέλεσμα που θες ακόμα και σε μια κακή σου ημέρα, αρκεί να εντοπίζεις το πρόβλημα και να το διορθώνεις κρατώντας μόνον τα θετικά.
Διότι η ΑΕΚ είχε και κάποια θετικά στην Τρίπολη ή για να το πούμε καλύτερα δυο μεγάλους πρωταγωνιστές. Τον εκτελεστή Λούκα Γιόβιτς που έδειξε την μεγάλη του κλάση για ακόμα ένα ματς και τον ανίκητο Θωμά Στρακόσα, που στο τέλος έβγαλε αυτό που… δεν βγαίνει με την αδιανόητη επέμβαση του να πηγαίνει για το βραβείο της χρονιάς!