Από sdna.gr
Ο νταλκάς του ποδοσφαίρου, του αθλητισμού, οι μεταγραφές, οι αγώνες, είναι ωραίες αγωνίες. Δυστυχώς αυτή η ρουφιάνα η ζωή έρχεται κάθε τόσο να μας θυμίσει πως τα σπουδαία είναι άλλα. Μία η τραγωδία στα Τρίκαλα, μία το δυστύχημα με τα παιδιά στη Ρουμανία. Παγώνει το αίμα. Κυρίως γιατί σε πιάνουν και οι τύψεις. Γιατί κανείς μας δεν κάνει τίποτα σε αυτή την τάνα την κοινωνία, για να μην μας φαίνεται νορμάλ να δουλεύουν ξημερώματα μανούλες για να έχουν τη μέρα για τα παιδιά τους. Για να μην ταξιδεύουν μεγάλες παρέες με βαν, αντί να μπορούν να πάρουν άνετα το αεροπλάνο και να περάσουν το χρόνο τους στον προορισμό τους. Διαλύεται η ψυχή σου, ενώ στην πραγματικότητα πρέπει ο καθένας μας να κοιταχτεί στον καθρέφτη. Τι κάναμε όλοι μας για τέτοιες καταστάσεις; Τίποτα. Μόνο καθόμαστε τώρα θλιμμένοι και σχεδόν υποκριτικά, να βλέπουμε και να είμαστε γεμάτοι σοκ. Ψάχνοντας να βρούμε απαντήσεις, ποιος έφταιξε, γιατί έφταιξε, μήπως έγινε το ένα ή το άλλο. Ο κακός μας ο καιρός έφταιξε… Συλλυπητήρια στις οικογένειες και στους φίλους, αυτοί θα πονάνε για πάντα δυστυχώς…
Στη ματαιότητα της καθημερινότητας λοιπόν, αυτή στην οποία επιστρέφουμε πάντα, με την ελπίδα να ήταν η τελευταία φορά.
Είχαμε την συνέντευξη Τύπου του Ράφα Μπενίτεθ για το ματς με την Ρόμα. Στο οποίο οι Πράσινοι πάνε με σύνθεση ανάγκης. Στοιχείο που ισχύει εδώ και 3,5 μήνες βέβαια. Από τη μέρα που ανέλαβε ο Ισπανός τεχνικός, αλλά κανείς δεν του έδωσε ποτέ αυτό το ελαφρυντικό.
Ο έμπειρος τεχνικός ανέλαβε μια ομάδα που ήταν σχεδόν στο μηδέν, απλά είχε καλό μπάτζετ αυτή τη φορά. Ένα ρόστερ με τεράστιες ανάγκες, έχοντας πουλήσει το 50% της ποιότητάς της, η οποία έτσι κι αλλιώς ήταν λίγη για τα δεδομένα του κλαμπ. «Καβάλησαν» και οι τραυματισμοί, με τον Μπενίτεθ να έχει για 2-3 ματς μόνο τον Πελίστρι ως τώρα, τον Ντέσερς σε 1-2 παιχνίδια, τον Σάντσες τα γνωστά, τον Καλάμπρια καιρό εκτός, τον Κυριακόπουλο να λείπει για μήνες.
Τα αναφέρουμε γιατί θα νόμιζε κανείς πως ο Παναθηναϊκός ό,τι κακό έχει, είναι ευθύνη Μπενίτεθ. Λες και ήρθε σε κάτι που δούλευε… ρολόι, με πληθώρα εξαιρετικών λύσεων και τα έκανε σαλάτα. Όποια κι αν είναι η κατάληξη της παρουσίας του Ισπανού στο Τριφύλλι, έχει δεχτεί «πυρά» που δεν τα αξίζει και δεν είναι ευθύνη του.
Το παν είναι να αντιληφθούν οι πάντες το τι παίζει στην ομάδα. Όταν λες πως θα τα αλλάξεις όλα, είναι ωραίο στα λόγια. Πολύ περισσότερο όταν μιλάμε για κάτι παταγωδώς αποτυχημένο. Η πράξη δεν είναι εύκολη όμως. Και ειδικά όταν οι προσθήκες που γίνονται και έχουν καθυστερήσει σημαντικά (έως τώρα μόνο ο Αντίνο έχει αποκτηθεί, πέρα απ’ τα παιδιά που ήταν στην Ελλάδα), αφορούν παιδιά φιλοδοξίας, «δίψας» και έτοιμα να αλλάξουν συνολικά τη φιλοσοφία του κλαμπ. Διώχνοντας αυτό το… βαλτωμένο, το χαλαρό, το αδύναμο.
Κι όλα αυτά επειδή τα πράγματα δεν πάνε καλά στο πρωτάθλημα. Γιατί έγιναν πειράματα στο ματς με τον Ατρόμητο. Ποια ήταν τα πειράματα όμως; Το να παίξει ο Σιώπης και ο Μπακασέτας; Αλλά δεν θα ήταν πείραμα να παίξει ο Ταμπόρδα; Πείραμα να παίξει ο Μπόκος, γιατί έπρεπε να παίξει ξανά ο Πελίστρι που χωρίς να αγωνιστεί έχει ενοχλήσεις; Ή μήπως γιατί δεν αγωνίστηκε ο Παντελίδης, τον οποίο το ίδιο το κλαμπ τον προόριζε για καλοκαιρινή προσθήκη και βρέθηκε στο ρόστερ επειδή πουλήθηκε ο Τετέ;
Το θετικό στην όλη ιστορία, είναι πως μιλάμε για τον Μπενίτεθ. Αυτή η υπερβολική πίεση που υπάρχει σωστά στην ομάδα λόγω των προηγούμενων αποτυχιών, δεν είναι πρωτόγνωρη. Την έζησε σε ολόκληρη Λίβερπουλ, λέτε να τον «τρομάζει» στον Παναθηναϊκό; Διαθέτει και την προσωπικότητα και την ικανότητα. Αυτό δεν αμφισβητείται και δεν θα αμφισβητείται ακόμη κι αν τελικά αποτύχει στον Παναθηναϊκό.
Οποιοσδήποτε άλλος προπονητής, ίσως να «λύγιζε» ήδη. Όχι όμως ο συγκεκριμένος. Έχει όσα χρειάζεται και κυρίως το σθένος και την ικανότητα, να βγει να μιλήσει στον κόσμο με ειλικρίνεια και κοιτώντας τον στα μάτια. Προκειμένου να αναλύσει τα αυτονόητα, πως μια ομάδα χρειάζεται κάποιο χρόνο για να πάει απ’ το μηδέν στο πέντε. Κι από εκεί να προσπαθήσει να ανέβει κι άλλο.
Επικοινώνησε ο ίδιος αυτό που σκέφτεται. Για το σχέδιο που «τρέχει», που τέθηκε σε εφαρμογή με μπροστάρη αυτόν. Το απλό και το εύκολο, θα ήταν να «χρεώσει» άλλους. Άλλωστε οι συζητήσεις έτσι κι αλλιώς πλάθουν διάφορα σενάρια. Τι πιο εύκολο γι’ αυτόν να πει είμαι αυτός που είμαι, ας βγάλω την ουρά μου απ’ έξω. Ο Μπενίτεθ δεν σκέφτηκε το όνομά του, στοιχείο που κάνει ιδιαίτερα θετική εντύπωση σε μια δύσκολη στιγμή της ομάδας. Ίσα-ίσα την έβαλε ακόμη πιο «μέσα».
Προφανώς και έχει κάνει λάθη. Αλλά ακόμη και με αυτά, το πλάνο του και ο ίδιος προσωπικά, είναι μία απ’ τις τελευταίες ελπίδες του κόσμου. Δεν γίνονται όλα λάθος, υπάρχουν στοιχεία ορθολογικά. Απλά είναι δύσκολο να τα διακρίνουμε και μοιάζουν να «πνίγονται», γιατί είναι υπερβολικά πολλά όσα πρέπει να διορθωθούν.
Δεν γίνεται λοιπόν να έχουμε αυτό τον κανιβαλισμό του Μπενίτεθ, μετά από 3,5 μήνες και με τα δεδομένα που υπάρχουν και γνωρίζαμε. Εκτός αν πιστεύει κάποιος με το συγκεκριμένο ρόστερ, τις συγκεκριμένες απουσίες που προέκυψαν, θα μπορούσε να έρθει κάποιος άλλος προπονητής και να έχει τον Παναθηναϊκό… πρώτο. Τότε το πρόβλημα δεν είναι ο Μπενίτεθ, αλλά η δική μας νοοτροπία.
Όσοι θέλουν θαυματοποιό, καλά κάνουν και κριτικάρουν υπέρμετρα τον προπονητή. Όσοι θέλουν προπονητή που θα δουλέψει σε ένα πλάνο και έχει το σθένος να λέει «εγγυώμαι» για την μεγάλη βελτίωση της κατάστασης, τότε καλά κάνουν να εμπιστευτούν τον Μπενίτεθ. Ας μοιάζει… τρελό αυτή τη στιγμή ακόμη και να το σκεφτόμαστε. Κανένας δρόμος παρατημένος, ξεχασμένος, δεν είναι εύκολο να περπατηθεί. Δεν γίνεται όμως αυτόν που πάει να κάνει το πρώτο βήμα, να τον βρίζουμε και να τον βγάζουμε… άχρηστο.
Υ.Γ. Ο Μπενίτεθ έκανε κάτι σημαντικό ακόμη και στο θέμα των μεταγραφών. Δεν έβγαλε κανέναν στη… σέντρα για αργοπορία, ή πιθανές αστοχίες. Ανέλυσε τις δυσκολίες και τις απαιτήσεις που υπάρχουν παράλληλα. Έτσι πρέπει να δουλεύουν όλοι στην ομάδα. Ως τιμ και όχι ως μονάδες.