Βαδίζουμε στον 16ο χρόνο χωρίς πρωτάθλημα. Δεν ευθύνονται οι ίδιοι άνθρωποι για όλα αυτά προφανώς. Υπάρχει όμως αυτή η σκιά που πέφτει βαριά πάνω απ’ τον Παναθηναϊκό. Και πάντα θα πέφτει. Για να φύγει, χρειάζεται κοινή πλεύση, δυναμική σε κάθε τομέα και «δήλωση» αποφασιστικότητας καθημερινά. Στα πάντα. 

Σε αυτή την πρώτη μεταγραφική περίοδο της νέας εποχής που ήδη έχει αρχίσει να απαξιώνεται – μην κρυβόμαστε πίσω απ’ το δάχτυλό μας – τα πράγματα δεν πήγαν εξαιρετικά. Οι Πράσινοι επέδειξαν τις ίδιες ακριβώς φοβίες που τους κρατούν δέσμιους καιρό τώρα. Με βασικότερη το να καλύψουν τις περισσότερες απ’ τις ανάγκες τους. Όχι όλες, αυτό ήταν αδύνατο. 

Για κάποιο λόγο που δεν έχει εξήγηση, διαρκώς βάζουμε στην κουβέντα την «ποδοσφαιρική λογική», ενώ δεν υπάρχει στον Παναθηναϊκό. Θα ήταν πρόβλημα για μια νορμάλ ομάδα που δουλεύει σωστά, έχει βάσεις, να κάνει τόσες πολλές μεταγραφές μέσα στη σεζόν. Ο Παναθηναϊκός σε τι ακριβώς θυμίζει νορμάλ ομάδα για να τον φοβίσει αυτή η διαδικασία; Ίσα-ίσα που όταν θέλει να εκμεταλλευτεί τους μήνες που ακολουθούν για «χτίσιμο», έπρεπε να προχωρήσει σε έξτρα προσθήκες. Όχι να αφήσει βασικά κενά που υπήρχαν και ταυτόχρονα να κλείσει άλλα με κινήσεις που είναι πιθανό να διαρκέσουν μέχρι το καλοκαίρι. 

Χαφ δεν ήρθε. Έπρεπε. Τεράστιο το κενό που έμεινε. Τα χαφ του Τριφυλλιού αυτή τη στιγμή δεν μπαίνουν καν στην σύγκριση με των τριών πρώτων ομάδων. Όσο κι αν μας ενοχλεί, έτσι είναι. Επιθετικός δεν ήρθε και διατηρήθηκε ο Σφιντέρσκι ο οποίος μέχρι πριν μία εβδομάδα ήταν «τελειωμένος». Διαρκές μπρος-πίσω, αλλαγές αποφάσεων και μια κατάσταση κάπως… όπου φυσάει ο άνεμος. Αυτά γίνονται στις μεταγραφές. Όμως δεν δίνουν την εικόνα και την δυναμική που χρειάζεται να δώσει ο Παναθηναϊκός για να ξεθαρρέψει λίγο η ελπίδα. 

Πάμε τώρα στα θετικά, επειδή προφανώς και υπάρχουν. Ο Γιάγκουσιτς σε τεχνική μοιάζει σαν έναν Πέρισιτς στα 20 του χρόνια και πιο στο δέκα φυσικά. Εξαιρετική επιλογή και εντός πλαισίου πλάνου που έχει αναλυθεί. Από τις κινήσεις που είναι δύσκολο να μη σου βγουν, αλλά ακόμη κι αν αυτό συμβεί, δεν θα πεις «έκανα λάθος». Αξίζουν τέτοιου είδους «ρίσκα». 

Το ίδιο φυσικά ισχύει και για τον Αντίνο που έχει έρθει καιρό τώρα. Το ίδιο και για τον Τετέι. Και για τον Κοντούρη που δεν είναι ακόμη στο επίπεδο ετοιμότητας των υπόλοιπων, αλλά στις ευκαιρίες που παίρνει δεν το δείχνει. 

Κάλλιστα λοιπόν ο Παναθηναϊκός μπορεί να ποντάρει στον ενθουσιασμό και στην άγνοια κινδύνου αυτών των παιδιών. Ειδικά όταν είναι μεσοεπιθετικά (υποθετική τετράδα Γιάγκουσιτς, Πελίστρι, Αντίνο, Τετέι ας πούμε) μικραίνει το κόστος του λάθους. Αν ένας στόπερ για παράδειγμα κάνει μεγάλη γκάφα, πολύ πιθανό να δεχτείς γκολ. Αν αυτό συμβεί στις συγκεκριμένες θέσεις από τη μέση και μπροστά, καλύπτεται ευκολότερα το λάθος. 

Το ταλέντο στον Παναθηναϊκό, προστέθηκε. Όχι στο επίπεδο που χρειαζόταν, αλλά προστέθηκε. Τώρα το παν είναι να ποντάρει όλο το κλαμπ, πάνω σε αυτόν τον νεανικό ενθουσιασμό. Την άγνοια κινδύνου. Στοιχεία που πρέπει να παρασύρουν κάθε τομέα της ομάδας και λειτουργίας της ΠΑΕ. Για να ξεφύγει απ’ όλες τις κακές συνήθειες που επαναλαμβάνει. Σε διαφορετική περίπτωση, απλά θα δούμε τη συνέχεια του ίδιου έργου με νεότερους πρωταγωνιστές. 

Φτάνει πλέον και η ανάλυση, η θεωρία. Πράξη απαιτείται απ’ όλους. Διάθεση όχι μετατόπισης των όποιων ευθυνών, αλλά «δίψα» για να πιστωθούν τις επιτυχίες. Όπου κι αν είναι αυτή. Όπως έλεγε κάποτε ο Φερέιρα, τα πάντα πρέπει να λειτουργούν σαν ένα κοπάδι ψαριών. Αρμονική κίνηση και κοινή απ’ όλους. Στρίβουν μαζί, αλλάζουν κατεύθυνση μαζί, προχωρούν μαζί. Αυτά και όχι λόγια, μόνο πράξεις. Για όλους. Η ευθύνη είναι απέναντι στον Παναθηναϊκό και μόνο. 

Το συναίσθημα και η αναμονή πριν το ντέρμπι, είναι πραγματικά για να στεναχωριέσαι. Με όποιον μιλήσει κανείς, θα του πει πως πρέπει να αποφευχθεί ήττα με μεγάλο σκορ. Δεν συζητιέται καλά-καλά η προσπάθεια για αποτέλεσμα. Οι πάντες έχουν ξεγραμμένο τον Παναθηναϊκό. Συγγνώμη αλλά ούτε τις εποχές που έπαιζε φορ ο Χρήστος Δώνης δεν ήταν τόσο άσχημο το συναίσθημα πριν από ντέρμπι. Κι αυτό είναι ήττα πριν τη σέντρα. 

Ας βρουν τρόπο. Ενθουσιασμός; Φρεσκάδα; Άλλη προσέγγιση αγωνιστικά; Κάτι να βρεθεί. Αδιανόητο να είμαστε σε σημείο να έρχονται ματς σε Φάληρο και Τούμπα και αν μπορούσαν οι Παναθηναϊκοί να πατήσουν ένα κουμπί και να χάσουν τιμητικά τα ματς, θα το σκέφτονταν σοβαρά.   

Πρωτότυπο άρθρο