Σκεφτείτε το σκηνικό και θα καταλάβετε πολλά. Είστε καλεσμένοι σε μια γιορτή παλαίμαχων ποδοσφαιριστών. Τι μπορεί να περιμένει να δει κάποιος; Συνήθως, οι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα είναι συνδυασμένοι με μπούκλα, χαίτη, τσιγαράκι και ποτό. Να ζουν στο παρελθόν, να ψάχνουν έναν τρόπο να επιστρέψουν στην πραγματικότητα. Δεν είναι κάτι που μπορεί να κάνει κάποιον να πέσει από τα σύννεφα. Ωστόσο, όσα συνέβησαν στην ετήσια γιορτή των μεγάλων μορφών του παρελθόντος της ΑΕΚ, δεν έχουν καμία σύγκριση με κάθε τι μπορεί να έχει κάποιος με όλα αυτά.

Μόνο στην ΑΕΚ μπορεί να δεις να πιάνουν το μικρόφωνο ο ιδιοκτήτης της ομάδας και η μυθική μορφή που λέγεται Στέλιος Μανωλάς και να επιλέγουν να τραγουδήσουν Μίκη Θεοδωράκη. «Της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ και μυρσίνη συ δοξαστική, μη παρακαλώ σας μη, λησμονάτε τη χώρα μου! Αετόμορφα έχει τα ψηλά βουνά, στα ηφαίστεια κλήματα σειρά, και τα σπίτια πιο λευκά, στου γλαυκού το γειτόνεμα! Τα πικρά μου χέρια με τον κεραυνό, τα γυρίζω πίσω απ’ τον καιρό, τους παλιούς μου φίλους καλώ, με φοβέρες και μ’ αίματα!».

Μόνο η ΑΕΚ τα κάνει αυτά. Μόνο η ΑΕΚ μπορεί να φωνάζει με όλη την ένταση της ψυχής, για την δικαιοσύνη. Μόνο στην ΑΕΚ έχω συναντήσει αυτό το ξεχωριστό εμπόδιο, αυτήν την γλυκύτητα των ανθρώπων, την αυθεντικότητα του χαρακτήρα. Οσο και εάν χαλά πολλά αφηγήματα και ιστορίες για μικρά παιδιά, μόνο η ΑΕΚ μπορεί να καμαρώνει πως κάθε μια από τις αγωνιστικές διακρίσεις της, έρχεται μέσα από αθλητική δικαιοσύνη. Και ίσως γι’ αυτό, επιχειρούν – ολοένα και πιο άγαρμπα – να την κρίνουν με τα δικά τους μάτια και τις δικές τους λογικές, κρίνοντας εξ ιδίων τα αλλότρια.

Αυτό είναι η ΑΕΚ

Ο Μάριος Ηλιόπουλος το είπε για ακόμα μια φορά. Θα δώσουμε όλες τις «μάχες» μας μέσα από τους κανόνες του ευ αγωνίζεσθαι. Δεν θα γίνει σαν εκείνους, όσο και εάν προσπαθούν απεγνωσμένα να τον εντάξουν κάπου που θα τους βολεύει. Το μόνο που αξιώνει είναι ισονομία. Να μπαίνει και να παίζει τα πάντα εντός αγωνιστικού χώρου, να κρίνονται τα πάντα απ’ όσα μπορεί ή δεν μπορεί η κάθε ομάδα. Να μην υπάρχουν μακελάρηδες, να μην υπάρχουν Τσβάιερ, να μην υπάρχουν τα καλόπαιδα από τα μέρη μας που ψάχνουν και δεν βρίσκουν κάτι για να κάνουν την ζημιά. 

Η ΑΕΚ δεν είναι ένας απλός αθλητικός οργανισμός. Εκ της ιδρύσεως της, έλαβε τεράστιες διαστάσεις, εθνικού χαρακτήρα. Μπορεί τα χρόνια να έχουν παρέλθει, να έχουν αλλοιωθεί συνειδήσεις και λογικές, αλλά αυτά που εκφράζει η Αθλητική Ενωση Κωνσταντινουπόλεως δεν μπορεί να ταυτίζονται με τίποτε άλλο. Ειδικά για όλο εκείνο το κομμάτι του ελληνισμού που ζει ακόμα με ανοιχτή την πληγή για τις χαμένες πατρίδες, για όσους δεν ξεχνούν, η ΑΕΚ σημαίνει πολλά περισσότερα από ένα γκολ ή ένα δοκάρι.

Μεγαλείο

Το μεγαλείο της ΑΕΚ, μερικά από εκείνα που σηματοδοτεί αυτός ο σύλλογος, καταγράφηκαν το βράδυ της Δευτέρας. Με την στεντόρεια φωνή του Στέλιου Μανωλά, που όταν τραγουδούσε τον ύμνο της ΑΕΚ ήταν σα να ψέλνει και να ευλογεί τις επόμενες γενιές. Ήταν το μάγκικο ζεϊμπέκικο του Βασίλη Δημητριάδη, που έδειξε πως κάνουν οι άντρες. Ηταν ο πανταχού παρών Ηλίας Ατματσίδης, που παραμένει βράχος στην άδολη αγάπη για την ΑΕΚ. Ηταν το «αηδόνι» Βασίλης Μπορμπόκης, που πήρε το μικρόφωνο και έδειξε πως παίζει μπάλα και στο… πάλκο.

Δεν έχει νόημα να σας απαριθμήσω τα παιδιά που ήταν παρόντες, εκείνους που ήταν απόντες. Γιατί το σημαντικό είναι πως η ΑΕΚ ενώνει. Η ΑΕΚ μπορεί να κατανοεί την σημασία της προσφοράς ενός κλάδου ελαίας, που προσέφερε συμβολικά ο Μάριος Ηλιόπουλος προς τον Σύνδεσμο Παλαιμάχων της Ενωσης. Μπορεί άλλοι να περίμεναν χιλιάρικα, αλλά μια κίνηση που συμβολίζει την ειρήνη και την συμφιλίωση, τη νίκη και την αριστεία, την σοφία και την προστασία, έχει μεγαλύτερη αξία από κάθε τι άλλο. 

Ο Μπάρλος και ο Ηλιόπουλος

Επειδή μάλιστα διαπίστωσα πως οι κλασικοί περίεργοι, εκείνοι που δυσκολεύονται να πουν καλή κουβέντα, κόλλησαν με την ατάκα του Μανωλά προς τον Ηλιόπουλο, πως αρχίζει να θυμίζει κάτι από τον Μπάρλο, να το πω μπας και κάνας μπούφος το κατανοήσει. Δεν υπήρχε σύγκριση του κορυφαίου των κορυφαίων, αλλά μια ξεκάθαρη αποτύπωση της πραγματικότητας. Ο Ηλιόπουλος είναι δίπλα στην ομάδα, στα «παιδιά» του. Είναι πάντα εκεί, στα εύκολα και κυρίως στα δύσκολα, για να δώσει μια αγκαλιά.

Ο Μανωλάς γνώρισε την ΑΕΚ με τον «θείο» Λουκά να αγκαλιάζει τους μικρούς, να είναι η πατρική φιγούρα που ο καθένας μπορούσε να πει τα προβλήματα του και να προσπαθήσει να τα λύσει. Ο Ηλιόπουλος, με την δική του σκέψη, αυτό επιχειρεί να κάνει. Πόσα θα πετύχει, θα τα δείξει ο χρόνος. Αλλωστε, μην λησμονεί κανείς πως η ΑΕΚ του Μπάρλου έφτασε μια ανάσα από την κορυφή της Ευρώπης, αλλά στην Ελλάδα την «έστηναν» τα κοράκια της εποχής. Το «ΑΕΚ Μπάρλος, σύλλογος μεγάλος» δεν θα ακουστεί ξανά. Αλλά όσοι άκουσαν τις κουβέντες του Ηλιόπουλου στο τραπέζι με τον κόσμο της ομάδας, κατανόησαν πως πάει καλά η δουλειά…  

Πρωτότυπο άρθρο