Από sdna.gr
Δεν εξέπληξε κανέναν το αποτέλεσμα. Ούτε ο αποκλεισμός του Παναθηναϊκού απ’ τον ΠΑΟΚ. Αυτό που κάθεται λίγο σαν κόμπος στο στομάχι, είναι η εικόνα που λειτουργεί ως η πράξη της θεωρίας την οποία έτσι κι αλλιώς γνωρίζαμε: Η ανωτερότητα του αντιπάλου δηλαδή. Μην γελιόμαστε κι άλλες φορές έχει αποκλειστεί ο Παναθηναϊκός. Απλά η διαφορά στο χορτάρι έμοιαζε χαοτική.
Ο ΠΑΟΚ με σερί ντέρμπι, χωρίς τον Κωνσταντέλια, θα περίμενε κανείς όχι να τον περάσει, να τον δυσκολέψει περισσότερο το Τριφύλλι. Αν κάπου αισθάνθηκε η ομάδα της Θεσσαλονίκης αντίσταση, ήταν στις αρχές του δευτέρου μέρους στη Λεωφόρο. Αλλά και πάλι αυτό δεν αρκούσε.
Αγωνιστικά ο Παναθηναϊκός έχει τεράστια απόσταση να καλύψει. Με τόσο νέες καταστάσεις, νέα πρόσωπα, απουσίες ποδοσφαιριστών, αυτό ήταν αδύνατο. Στενάχωρο μεν, λογικό δε αυτό που συνέβη στις δύο αυτές αναμετρήσεις. Αφήνοντας τον Παναθηναϊκό και αυτή τη σεζόν χωρίς τίτλο.
Το να ανατρέχουμε τώρα στο γιατί δεν μπήκε ένα ακόμη γκολ με την Καβάλα, γιατί το ένα, γιατί το άλλο, δεν οδηγεί πουθενά. Τα προβλήματα τα ξέρουμε και «φωνάζουν». Όσο τα αναφέρουμε δεν σημαίνει πως θα λυθούν. Η δουλειά είναι αυτή που μπορεί να κάνει διαφορά, όχι η κλάψα.
Αυτό που απαιτείται τώρα, είναι να σταθεί ο Παναθηναϊκός στο ύψος του. Να πάρει τα ματς που ακολουθούν στο πρωτάθλημα. Πάση θυσία. Για να ανατρέψει την κατάσταση στο πρωτάθλημα. Είναι κατάντια να έχει γίνει στόχος η τέταρτη θέση, επειδή κι αυτό το ποτήρι πρέπει να το πιουν οι Πράσινοι. Αποκλείστηκε ο Λεβαδειακός, άρα ο ΟΦΗ αν κάνει την έκπληξη στον τελικό Κυπέλλου ακυρώνει την Ευρώπη για την 5η θέση.
Σε κάθε περίπτωση η κατρακύλα έχει ξεκινήσει στο τέλος της περασμένης σεζόν. Όσο κι αν ψάχνουμε να βρούμε στο σήμερα τα μεγάλα προβλήματα, τσάμπα τρώμε τον χρόνο μας. Κι ακόμη πιο τσάμπα θα τον χάσουμε αν συμπεράνουμε πως ο Μπενίτεθ είναι η… καταστροφή και γι’ αυτό ο Παναθηναϊκός αποκλείστηκε. Αν πάλι ο οργανισμός ήθελε έναν προπονητή ο οποίος στο τρίμηνο θα… πατάει τον ΠΑΟΚ, θα τον αποκλείει, χωρίς τόσους παίκτες διαθέσιμους, τότε γενικά καλύτερα να πάψουμε να ασχολούμαστε. Η κατάσταση δεν έχει γυρισμό.
Τι απέμεινε λοιπόν; Να σηκώσει κεφάλι ο Παναθηναϊκός. Να είναι όλοι με το βλέμμα στην ίδια κατεύθυνση και όχι να βολεύονται με το «δείξιμο» κάποιου άλλου, άρα οκ εμείς τη γλιτώσαμε και προχωράμε. Ένα. Όλοι πρέπει να είναι ένα. Ακόμη και στα παράπονα του κόσμου προς αυτούς. Τα δέχονται γιατί είναι μέλος αυτής της ομάδας. Η οποία αποτυγχάνει διαρκώς. Προσφέρει πίκρες.
Δεν θα αλλάξει τίποτα αν στα δύσκολα… εγκαταλείπουν όλοι το καράβι. «Θυσιάζοντας» και μερικούς για να αλλάξει η τύχη. Μόνο που δεν είναι η τύχη. Είναι η συνήθεια. Αυτή η ριμάδα η συνήθεια ετών. Των εύκολων θυμάτων, που προέρχονται διαρκώς από τις ίδιες πλευρές.
Μην έρθουν παίκτες, γιατί αδικούνται οι παίκτες που υπάρχουν. Ας φύγει ο προπονητής γιατί είναι εύκολο. Ο τεχνικός διευθυντής ας μείνει λίγο παραπάνω, να φύγει στην επόμενη αποτυχία. Και η ζωή να συνεχίζει τον κύκλο της αποτυχίας.
Τώρα, πρέπει να καταλάβει ο Παναθηναϊκός πως επιβάλλεται να προχωρήσει ενωμένος. Τίποτα λιγότερο. Με τους πάντες να γνωρίζουν πως το συμφέρον είναι η επιτυχία. Όχι η δική τους απουσία ευθύνης.
Έτσι έφτασε ο ΠΑΟΚ να είναι στο σημείο που είναι. Έτσι η ΑΕΚ βελτιώθηκε συγκριτικά με το χαοτικό της περασμένης σεζόν. Έτσι πρέπει να ορθοποδήσει ο Παναθηναϊκός. Δύσκολο θα είναι. Όμως άλλος δρόμος δεν υπάρχει. Μάθαμε να αναλύουμε υπερβολικά το ποδόσφαιρο, ξεχνώντας τις βασικές αρχές μιας ομάδας. Συσπείρωση, κοινός στόχος, κοινό όραμα, στήριξη στον διπλανό και όχι προσπάθεια να μείνει η δική μας… ουρά στην απ’ έξω.
Η Ευρώπη είναι η ουσία της σεζόν. Το να βγει η ομάδα τέταρτη, είναι ο αυτοσκοπός. Δεν υπάρχει μπροστά κανένα ντέρμπι. Το πρόγραμμα είναι βατό. Από κάθε άποψη. Ο «τελικός» είναι στη Λιβαδειά. Μακάρι να είχε απομείνει και κάποιος ακόμη.
Να έρθουν και επιστροφές επιτέλους, επειδή διαρκώς τα προβλήματα αυξάνονται αντί να μειώνονται. Ο Παναθηναϊκός έχει να περιμένει παίκτες να γυρίσουν, καλύτερη ενσωμάτωση νεοφερμένων – ο Σισοκό σε λίγο θα νομίζουμε πως δεν είναι υπαρκτό πρόσωπο – για να δώσει αυτά τα λίγα παιχνίδια που απέμειναν.
Στο επίπεδο του ΠΑΟΚ δεν γινόταν να είναι το Τριφύλλι. Θα ήταν οξύμωρο. Το ότι δεν έκανε ευκαιρίες, είναι και λογικό ως ένα σημείο. Ούτε ο Ολυμπιακός του έκανε που είναι ομάδα Champions League. Ούτε στον Παναθηναϊκό δεν έκανε φάση εδώ που τα λέμε, αλλά αυτό είναι δικό τους πρόβλημα.
Ισορροπία στην απογοήτευση. Όσο νορμάλ είναι αυτό ως φράση. Γιατί αν μπούμε πάλι στη λογική του εύκολου ράβε-ξήλωνε, πριν καλά-καλά περαστεί η κλωστή στη βελόνα της τωρινής προσπάθειας, τότε απλά πετάς λευκή πετσέτα συνολικά. Χωρίς να έχεις κάτι να ελπίζεις πλέον.
Υ.Γ. Παναθηναϊκός των ονείρων κάθε οπαδού του, είναι αυτός που σε κάθε θέση έχει τον καλύτερο παίκτη της Ευρώπης. Στο μπάσκετ αυτό δεν είναι όνειρο, αλλά πραγματικότητα. Όποια κι αν είναι η κατάληξη της σεζόν, βγάζεις καπέλο στον Δημήτρη Γιαννακόπουλο. Γιατί τα αδύνατα τα έχει κάνει ρουτίνα…