Από sdna.gr
Τα έχουμε πει πολλές φορές. Υπάρχει μια εικονική πραγματικότητα που καταγράφεται στα Μέσα κοινωνικής δικτύωσης και μέρος του Τύπου και μια πραγματικότητα που μπορεί να βλέπει όποιος κοιτά απλά την αλήθεια. Το συμπέρασμα έπειτα και από το πέρασμα της ΑΕΚ από την Τούμπα είναι απλό. Η Ενωση παραμένει πρώτη και αήττητη. Αν δεν είχε βρει στο διάβα της στα τελευταία παιχνίδια τον γίγα Μάκελι και την ατυχία κόντρα στον ΠΑΟΚ, δεν θα ήταν απλά πρώτη, αλλά θα είχε βάλει παρακαταθήκη για το πρωτάθλημα. Αλλά κι αυτό που έχει συμβεί ως τώρα, δεν είναι λίγο.
Υπάρχει μια μεγάλη εικόνα, που δείχνει πως όσα εμπόδια κι αν βρίσκει στον δρόμο της, η ΑΕΚ αντέχει. Εμφανίζεται βελτιωμένη από παιχνίδι σε παιχνίδι και είναι δεδομένο, πως αν δεν ήταν τόσο… καλή στο Κόνφερενς Λιγκ και είχε τώρα συνεχόμενα παιχνίδια, θα μπορούσε να είχε βρει και νωρίτερα το μάξιμουμ της αγωνιστικής φόρμας της. Εστω κι έτσι όμως, έπαιξε μέσα σε λίγες ημέρες κόντρα στους βασικούς ανταγωνιστές της και έχασε ισάριθμες νίκες, λόγω Μακελάρη και της γκαντεμιάς να έχεις δύο δοκάρια. Ειδικά εκείνο στο φινάλε, βάλτο ρε Γιόβιτς. Χρωστάς.
Τελειώνει το ματς και αναμφίβολα μένει μια γλυκόπικρη γεύση στην πλευρά της ΑΕΚ. Ικανοποίηση για την εικόνα της ομάδας, για την επέκταση του αήττητου σερί, για την ολοκλήρωση των μεγάλων αγώνων δίχως ουσιαστικές απώλειες. Αλλά από την άλλη, μένει και η πίκρα μιας νίκης που την άξιζε και δεν την πήρε. Υπήρχαν πολλές ευκαιρίες, πέραν των δοκαριών. Φάσεις που έγιναν και άλλες που δεν έγιναν τελικές και θα μπορούσαν να δώσουν τη νίκη. Αλλά εφόσον δεν υπήρξε κάνα παράδοξο στο φινάλε με καμιά στραβοκλωτσιά ή με τον Λιούμπισιτς που έκανε και τον Μπάμπα να… ζωντανέψει, μικρό το κακό.
Ακουγα και διάβαζα τις τελευταίες ημέρες με μεγάλο ενδιαφέρον, διάφορες συγκλονιστικές αναλύσεις. Για τις απώλειες του ΠΑΟΚ και τα ζητήματα τραυματισμών, που εν τέλει αφορούσαν τις απώλειες των Κωνσταντέλια και Πέλκα, την ώρα που η ΑΕΚ δεν είχε τον Ελίασον. Άλλες μεγάλες αναφορές στην κούραση από τα συνεχόμενα παιχνίδια. Παιδιά, ας σοβαρευτούμε. Βρισκόμαστε στο 2026, οι ομάδες έχουν ρόστερ 20+ παικτών για να αντέχουν σε τρεις διοργανώσεις, τα πολλά ματς – και ειδικά τα μεγάλα – δίνουν ρυθμό και φορμάρουν μια ομάδα. Τα κλισέ του ’80 ας μείνουν πια στην άκρη.
Το πρόβλημα το έχει η ΑΕΚ που δίνει πλέον ένα ματς την εβδομάδα και προσπαθεί να φορμάρει παίκτες και να βρει χημεία στο δίδυμο Βάργκα – Γιόβιτς μέσα από τα λίγα παιχνίδια. Καλές οι δικαιολογίες, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα. Και να μην συζητήσουμε βέβαια την τεράστια διαφορά της ΑΕΚ έναντι του ανταγωνισμού, πως είναι ομάδα λίγων μηνών, απέναντι σε ομάδες ετών. Αλλά είπαμε, μονά ζυγά μονόζυγα για να τα εμφανίζουν όπως τους βολεύει. Αλλά η ουσία είναι πως η ΑΕΚ έκλεισε τον κύκλο των μεγάλων αγώνων παραμένοντας πρώτη και μπορεί να πάει μόνο με νίκες ως τα πλέι οφ. Θα το δούμε.
Η ανάλυση του ματς μας δείχνει την καλύτερη και πιο ελπιδοφόρα εφαρμογή του σχήματος με δύο φορ που θέλει ο Νίκολιτς. Γιατί μπορεί να λέγαμε όσοι κινούμαστε εκτός πολλές φορές πως θα ταίριαζε ιδανικά ο Ζίνι σε ματς με ανοιχτούς χώρους, αλλά πως μπορείς να έχεις δύο «πιστόλια» και να τα βάζεις στο συρτάρι; Το σχέδιο ήταν σχετικά απλό. Η ΑΕΚ πρέσαρε με τον ένα φορ πάνω στον Μιχαηλίδη, έψαχνε τις εξαιρετικές υποδοχές του Γιόβιτς με την μπάλα ψηλά ή χαμηλά, δεν ήθελε να φάει φάσεις σε μετάβαση.
Πράγματι, με εξαίρεση τα πρώτα 15’ που ο ΠΑΟΚ πίεσε και φάνηκε ένα κενό στην μεσαία γραμμή, η ΑΕΚ δεν είχε ζητήματα. Ο Πινέδα είχε πάρει τον αέρα του Ζαφείρη, η μπάλα κυκλοφορούσε απλά. Δεν είναι τυχαίο, πως η ΑΕΚ είχε τρεις μεγάλες φάσεις στο πρώτο 45λεπτο (Γκατσίνοβιτς, δοκάρι Κοϊτά και Μαρίν) και ακόμα περισσότερες στο δεύτερο 45λεπτο (τέσσερις, όλες με τον Γιόβιτς) και πολλές προϋποθέσεις ακόμα που δεν ολοκληρώθηκαν σε φάσεις. Είναι σπουδαίο όλο αυτό, γιατί φανερώνει την εξέλιξη της ομάδας του Νίκολιτς μέσα στον χρόνο.
Αν θυμηθείτε την εικόνα της ΑΕΚ στα ματς με Ολυμπιακό και ΠΑΟΚ στον πρώτο γύρο και δείτε την σημερινή, θα κατανοήσετε την διαφορά. Με την ΑΕΚ ακόμα να μην έχει φορμαριστεί και δίχως να έχει βρει απόλυτη «χημεία» το δίδυμο στην επίθεση. Αλλά υπάρχουν σταθερές πλέον μέσα στην ομάδα, όπως ο τρομερός Πινέδα, ο εντυπωσιακός Στρακόσα (μακράν ο κορυφαίος τερματοφύλακας στο πρωτάθλημα) και βέβαια οι εξαιρετικοί Μουκουντί, Κοϊτά και Μαρίν. Και όλα αυτά, με δύο αναγκαστικές αλλαγές.
Για να μην πέφτετε σε λούμπα, αναλογιστείτε και το εξής. Η ΑΕΚ δεν πήρε σχεδόν τίποτα από τις αλλαγές της. Ο Κουτέσα και ο Λιούμπισιτς δεν μπήκαν σχεδόν ποτέ στο παιχνίδι, ο Βίντα έπαιζε κυρίως με την εμπειρία του και απέφευγε κάθε ρίσκο, ο Ζίνι μπήκε στο φινάλε. Γιατί; Γιατί δεν έχουν ματς για να παίξουν και να βρουν ρυθμό. Κάτι που απλά συνεπάγεται, πως η ΑΕΚ δεν είναι απλά πρώτη και καλύτερη, αλλά πως έχει όλο τον χρόνο και τα παιχνίδια να βελτιώνεται συνεχώς από παιχνίδι σε παιχνίδι.