Ας ξεκινήσω με κάτι μη ποδοσφαιρικό. Ξέρετε, πολλές φορές τα μεγαλύτερα «εγκλήματα» συμβαίνουν εκεί που δεν ασχολούνται οι πολλοί. Οσοι έχουν παρακολουθήσει αγώνα της ΑΕΚ που να σφυρίζουν σφυρίχτρες εκλεκτές, όσοι είδαν το απίστευτο ξέσπασμα του Ηλία Παπαθεοδώρου το βράδυ του Σαββάτου, όσοι αντιλαμβάνονται την παρωδία που εκτυλίσσεται στον – ας γελάσουμε τώρα – θεσμό των εκπλήξεων που ονομάζεται κύπελλο Ελλάδας, προφανώς και δεν μπορούν να κλείνουν άλλο τα μάτια.

Υπάρχει ένα σαθρό οικοδόμημα στο μπάσκετ. Από την προφανή καταστρατήγηση κάθε έννοιας ισονομίας και τον ορισμό του αθέμιτου ανταγωνισμού στην κορυφαία ευρωπαϊκή διοργάνωση, μέχρι τα αίσχη που διαπράττονται κάθε Σαββατοκύριακο στα παρκέ. Χωρίς ντροπή, παρατείνεται μια κατάσταση που εξυπηρετεί τους λίγους και αδιαφορεί για το σύνολο. Αλλά εδώ έπεσε η ποδοσφαιρική χούντα, μια από τις χειρότερες που υπήρχαν σε παγκόσμιο επίπεδο. Οσοι αισθάνονται άνετα με τους αυλικούς τους, μάλλον δεν βλέπουν καλά τι τους έρχεται.

Ας επιστρέψω στα ποδοσφαιρικά, που ευτυχώς από το 2016 – και μολονότι την τρέχουσα σεζόν έχουν συμβεί πραγματάκια που θα μείνουν στην Ιστορία – τα περισσότερα κρίνονται από την αγωνιστική εικόνα των ομάδων. Και μόνο τυχαίο δεν είναι, πως παρά το υψηλό επίπεδο ανταγωνισμού, η ΑΕΚ είναι πρώτη και καλύτερη. Φαίνεται πως όλο αυτό είναι δυσκολοχώνευτο για κάποιους, αλλά συμβαίνει. Και όσα αφηγήματα και εάν εμφανίζονται, η πραγματικότητα έρχεται από την συγκομιδή των ομάδων μέσα στο γήπεδο.

Παρατηρούσα με μεγάλο ενδιαφέρον ένα στατιστικό στοιχείο, που μέσα σε άλλα είχε πάει πίσω στην συνείδηση μου. Η ΑΕΚ είναι η ομάδα με τον καλύτερο απολογισμό εκτός Νέας Φιλαδέλφειας. Κόντρα δηλαδή στην πεποίθηση, πως είναι μια ομάδα που στηρίζει πολλά στην έδρα της (συμβαίνει κι αυτό βέβαια), μετά και την ισοπαλία στην Τούμπα η Ενωση έφτασε τους 24 βαθμούς, δύο περισσότερους από τον Ολυμπιακό που ακολουθεί στον αντίστοιχο πίνακα. Αν μάλιστα δεν είχε και το +1 του Μακελάρι στα Φιλαδέλφεια, θα είχε ανοίξει κι άλλο η ψαλίδα.

Η πραγματικότητα είναι πως η ΑΕΚ πέραν της πρωτιάς, πείθει με την εικόνα της, πρώτιστα το δικό της κοινό και έπειτα τους υπόλοιπους, πως είναι μια άκρως ανταγωνιστική ομάδα. Παρά τα ζητήματα που υπάρχουν από το μικρό χρονικό διάστημα που υπάρχει ως ομάδα, από τα κενά που θα πρέπει να καλυφθούν το καλοκαίρι, δείχνει να βρίσκεται σε μέγιστο βαθμό συσπείρωσης και ετοιμότητας: διοίκηση, τεχνική ηγεσία, παίκτες και κόσμος, μια γροθιά. Τρολ και στημένοι επιχειρούν, αλλά μάταια να προκαλέσουν διάσπαση.

Επειδή δεν βγαίνουν τα σενάρια που επιχειρούν να ρίξουν την ΑΕΚ σε εσωστρέφεια και λούμπα, αναπτύσσονται άλλα που έχουν το δικό τους ενδιαφέρον, ειδικά για όσους είναι μυημένοι στο πως δουλεύεται η προπαγάνδα. Για παράδειγμα, μετά το ματς της Τούμπας και ενόσω είναι φανερό ακόμα και από μια καταμέτρηση των στιγμιότυπων του αγώνα ποια ήταν η ομάδα που κυριάρχησε και είχε τις σημαντικότερες φάσεις, επιχειρείται μια απέλπιδα προσπάθεια να γίνουμε σοφότεροι για άλλα πράγματα.

Ξεκινήσαμε με τα δήθεν απαγορευτικά στον Ηλιόπουλο για να μην βγει στον αγωνιστικό χώρο της Τούμπας, αν και ήταν φανερό – όπως και συνέβη – πως ο ιδιοκτήτης της ΑΕΚ πήγε ως είχε δικαίωμα, να χαιρετήσει απλά τους παίκτες του στα αποδυτήρια. Αν προκαλεί κι αυτό τα… πάθη, ας προσέξουν οι εύθικτοι γιατί είναι και νωπά τα περυσινά. Μετά συνεχίστηκε με προσπάθειες αμφισβήτησης του διαιτητή. Μια για το πέναλτι, για το δήθεν πάτημα του Μουκουντί, τον δήθεν επηρεασμό του Ρέλβας και μετά συνεχίστηκε με υποτιθέμενο οφσάιντ, που δεν τεκμαίρεται από πουθενά βέβαια, στην μεγάλη ευκαιρία του Γιόβιτς στο φινάλε.

Εύλογα θα αναρωτηθεί κάποιος, τι σημασία έχουν όλα αυτά; Ελάτε, σας θέλω πιο ψυλλιασμένους. Όταν βρίσκεις φάσεις που υποτίθεται έχεις αδικηθεί, δεν αφήνεις να γίνουν κουβέντες για την φάση του Γκατσίνοβιτς και βέβαια πολύ περισσότερο για την αγκωνιά του Μπάμπα στον Γιόβιτς. Υπάρχει πάντα μια τάση να φαίνεται πως όλα είναι στο 50-50, πως ο ΠΑΟΚ είναι κράμα… Αρσεναλ και Ρεάλ Μαδρίτης και μόνο εάν συμβεί κάτι μεταφυσικό μπορεί να ηττηθεί ή να ευνοηθεί από την διαιτησία.

Θα πει κάποιος άλλος, που μάλλον είναι ξεκάθαρα πιο ψυλλιασμένος, εδώ γίνεται προσπάθεια να κατανοήσουμε όλοι εμείς οι αδαείς, πως ο Τζολάκης δεν έκανε θέατρο, δεν επεδίωξε την αποβολή του αντιπάλου, δεν υπήρξε μια κωμική στιγμή εκεί στην Λιβαδειά. Εδώ θα πείτε δικαιώθηκε χρόνια μετά ο κυρ Βασίλης Δανιήλ, που είχε πει για την δυσκολία να κερδίσεις μια ομάδα που παίζει με παίκτη λιγότερο. Να τιμωρηθεί το παλιόπαιδο ο Φωτιάς, που τόλμησε να κάνει τέτοια ζημιά στον Ολυμπιακό.

Θα έχουμε να δούμε πολλά και ωραία, όσο σφίγγουν τα γάλατα. Η ΑΕΚ συνεχίζει να απολαμβάνει την δυνατότητα να περιμένει την άνοιξη για να βάλει ξανά το ευρωπαϊκό κουστούμι και ψάχνει τρόπο να παραμείνει σε ρυθμό και να φτάσει στο απόλυτο ως το φινάλε της κανονικής περιόδου. Και μπορεί να μην είναι τόσο καλή όσο οι αντίπαλοι της, αλλά από την άλλη είναι μια ομάδα που θα διεκδικήσει ως το φινάλε πρωτάθλημα και ευρωπαϊκή διάκριση, χωρίς να ψάχνει επικοινωνιακά τερτίπια. 

Πρωτότυπο άρθρο