Από sdna.gr
Ο Νικοπολίδης λέει για το 2-2 της Εθνικής στο Ολντ Τράφορντ ότι στο φινάλε τα πόδια του, από τα τόσα βολέ, είχαν γίνει πέτρες. Ηταν αδύνατον τότε, να πατήσει και να "φύγει" για να αντιμετωπίσει το φάουλ του Μπέκαμ. Σήμερα κουράζεται κανείς και μόνο στη σκέψη, όλα αυτά τα χρόνια τι προπονητικά φορτία έχουν δεχθεί τα πόδια του Τζολάκη για να μπορεί, ίσαμε καμιά τριανταριά φορές μέσα στο παιγνίδι, να μεταφέρει τη μπάλα στο απέναντι μισό του γηπέδου. Ας μη μιλήσουμε καν, για το υψηλό ποσοστό ακρίβειας.
Υπάρχει η δουλειά, υπάρχει και η διασκέδαση. Η διασκέδαση του Τζολάκη, είναι να αποκρούει. Η δουλειά, είναι να στέλνει μπάλες στην άλλη άκρη. Η διασκέδαση θα έρθει, τρεις-τέσσερις-πέντε φορές, μπορεί και μία ή καμία, στα ενενήντα λεπτά. Η δουλειά είναι, ξανά και ξανά, ανά τρία-τέσσερα λεπτά. Η διασκέδαση, δεν κουράζει. Η δουλειά, εξουθενώνει. Το κοντράστ ήταν αδρό, για να το παρατηρεί κανείς ευθύς εξαρχής με τη Λέβερκουζεν.
Μια παρένθεση, εδώ. Τη Δευτέρα στην tv εξέφρασα την απορία, τι έκανε τον Νίκολιτς στον πάγκο να τρώγεται με τα ρούχα του, και ησυχία να μη βρίσκει, κατά το αρχικό κομμάτι του αγώνα στην Τούμπα. Την Τρίτη από την ΑΕΚ έδειξαν την ευγένεια και την προθυμία να μου εξηγήσουν, πως ο προπονητής είχε ρητώς απαγορεύσει στους ποδοσφαιριστές build-up για τα πρώτα δέκα-δεκαπέντε λεπτά. Ο Στρακόσα απευθείας στον/στους σέντερ-φορ, τέλος. Οταν, λοιπόν, ο Σέρβος (ενώ πρόβλεψε την άμεση πίεση του ΠΑΟΚ ψηλά) είδε τους δικούς του "να παίζουν από πίσω", δηλαδή ότι όσα τους είχε πει μπήκαν από το ένα αυτί και βγήκαν από το άλλο, "σφύριξε". Επιστρέφουμε, στο Νέο Φάληρο. Στο κοντράστ.
Η γερμανική ομάδα απεναντίας, εμμονικά έκανε build-up. Αψηφούσαν την πιο σκληρή πίεση που δέχονταν, με το που ξεκινούσαν να διακινούν χαμηλά τη μπάλα. Με αυτόν τον τρόπο, ξέφευγαν και εν συνεχεία έφτασαν στα δύο που έσωσε ο Τζολάκης και στα άλλα δύο που τα έβγαλαν, ο αριστερός επιθετικός, άουτ. Με τον τρόπο του Ολυμπιακού, το ημίχρονο έληξε και τα αναμενόμενα γκολ ήταν 0.27-1.23. Εληξε μηδέν-μηδέν, βέβαια. Θα μπορούσε να είναι ακόμη πιο ειρωνικό δε, αν ο Ταρέμι δεν "ακύρωνε" το γκολ του Ελ Κααμπί. Διότι στο μεταξύ, η χασμωδία λόγω του τραυματισμού των σέντερ-μπακ του Ολυμπιακού είχε σπάσει τη ροή της Λέβερκουζεν.
Επίσης ειρωνικό ήταν ότι η Λέβερκουζεν προηγήθηκε...την ώρα, ακριβώς τη στιγμή, που ο Ολυμπιακός επιχείρησε "να παίξει σωστά". Το ένα-δύο Ροντινέι/Ταρέμι έμοιαζε με το ένα-δύο Ντανιέλ Ποντένσε/Ταρέμι, στη μνημειώδη ευκαιρία του Ζέλσον Μαρτίνς με τον Παναθηναϊκό. Αν δεν έκοβε ο Ταπσόμπα το τακουνάκι του Ιρανού, ο Ροντινέι έβγαινε καρφί σε φάση-γκολ. Το τακουνάκι όχι μόνο κόπηκε, αλλά το κόψιμο έγινε πάσα-κλειδί για τη μετάβαση. Εκεί, πριν την ασίστ, στο κέντρο του τερέν ο Εσε είχε μια ευκαιρία να σταματήσει τη μετάβαση (με σίγουρο κόστος, φυσικά, την κίτρινη κάρτα). Δεν το έκανε. Αργότερα, σε έφοδο-σόλο του Ορτέγα, ο αναπληρωματικός Τίλμαν το έκανε. Αποφάσεις, ή μη-αποφάσεις, σε κρίσιμα δευτερόλεπτα.
Μιλώντας για δευτερόλεπτα, η Λέβερκουζεν χρειάστηκε μόλις 144 δευτερόλεπτα (μετά το πρώτο γκολ) για να βάλει και το δεύτερο. Πάλι με "παιγνίδι από πίσω" μία γρήγορη αλλαγή πλευράς, από αριστερά στα δεξιά, την πήγε ως το κόρνερ. Στο σημαιάκι το κτύπημα του Γριμάλδο ήταν, κιόλας, μισό γκολ. Τέσσερις εβδομάδες πριν, ο Ολυμπιακός είχε νικήσει 2-0 με γκολ από μία στατική φάση και μία μετάβαση. Τώρα, η Λέβερκουζεν νίκησε 2-0 με γκολ από μία μετάβαση και μία στατική φάση. Αυτή η αντιπαραβολή όμως, είναι αρκετά επιδερμική. Εις βάθος, η ουσία είναι ότι η Λέβερκουζεν έβαλε μεν τα γκολ σε 144 δευτερόλεπτα, αλλά είχε τον έλεγχο στη σκηνή επί 90 λεπτά.
Τι έκανε διαφορά, ανάμεσα στο 2-0 του Ιανουαρίου και στο 0-2 του Φεβρουαρίου; Θεωρώ, και περιττεύει η ιδιαίτερη ανάλυση, ο Ταπσόμπα με τον Σικ. Η διαθεσιμότητά τους τώρα, στην ενδεκάδα που ξεκίνησε. Στις τέσσερις εβδομάδες που μεσολάβησαν από το 2-0 ως το 0-2, η Λέβερκουζεν έγραψε ένα 5-1-0 (σε νίκες/ισοπαλίες/ήττες) με 15-2 γκολ. Πλέον, είναι 6-1-0 σε πρωτάθλημα+κύπελλο+Ευρώπη με 17-2 γκολ. Το άλλο που έκανε διαφορά συνεπώς, ήταν ότι τώρα ταξίδεψαν στην Ελλάδα σε καλή φάση φόρμας. Φάνηκε.