Από sdna.gr
Νίκησε ο Παναθηναϊκός. Ξανά. Φωνάζει ο Άρης για τη διαιτησία. Επειδή έχασε. Ο Γρηγορίου μίλησε για αλλοίωση. Να φανταστούμε όλοι αυτοί δεν είχαν παρακολουθήσει το ματς του πρώτου γύρου. Εκεί που ένα μαρς πέναλτι για τον Παναθηναϊκό, έγινε… τίποτα, συνεχίστηκε το ματς και στην επόμενη επίθεση ισοφάρισε ο Άρης. Τότε ο Λανουά δεν έπρεπε να πάρει αεροπλάνο…
Αυτά για αρχή, επειδή τα προβλήματά του ο καθένας ας τα κρατήσει για τον εαυτό του. Οι Πράσινοι ξέρουν καλά από προβλήματα και από εσωστρέφεια, αν θέλουν συμβουλές ας ρωτήσουν. Το πέταγμα της μπάλας στην εξέδρα με επιστημονική φαντασία αλλοίωσης και αδικίας, δεν έχει δράκο.
Το Τριφύλλι πήρε μια νίκη απ’ αυτές που παίρνουν οι ομάδες στόχου. Εκείνες που κάνουν πρωταθλητισμό, έχουν συνεχόμενα παιχνίδια λόγω και της Ευρώπης. Δυστυχώς οι Πράσινοι δεν κάνουν πρωταθλητισμό, όμως είναι καλό να μπαίνουν στη διαδικασία αυτή. Γιατί έχουν παιδιά στο ρόστερ τους που πρέπει να μαθαίνουν σωστά τη σωστή πορεία του να είναι μέλη μιας ομάδας με απαιτήσεις τέτοιου επιπέδου.
Ήταν υπερβολικά δύσκολο το ματς με τον Άρη. Ο αντίπαλος με αλλαγή προπονητή πόνταρε πολλά στο παιχνίδι αυτό. Ο Παναθηναϊκός μετά από 120 αγωνιστικά λεπτά και αναγκαστικό εκτεταμένο rotation στην ενδεκάδα. Κατά συνέπεια στοιχεία που αναγκαστικά τα χάνεις, όπως η όποια ομοιογένεια. Για την οποία «παλεύουν» οι Πράσινοι καιρό και θέλουν ακόμη καιρό για να την πετύχουν.
Η νίκη ήρθε ευκολότερα απ’ όσο την περιμέναμε. Εκ των πραγμάτων το εγχείρημα ήταν δύσκολο. Η απόδοση έρχεται πιο πίσω, καθώς μετράει η ουσία. Αναγκαστικά κυνηγάς την ουσία όταν έχεις κάτι να κυνηγήσεις και όχι απλά το θέαμα. Ο συνδυασμός χρειάζεται χρόνο, χρειάζεται να μην υπάρχουν προβλήματα, να μην παίζει το σύνολο αυτό σε εξαντλητικούς ρυθμούς. Κόπωσης και πίεσης.
Τις τελευταίες 26 μέρες και μόνο, οι Πράσινοι έχουν δώσει 8 ματς «φωτιά». Με τρία ταξίδια. Σε τρεις διοργανώσεις. Με απίστευτα προβλήματα απουσιών. Τα δύο παιχνίδια με τον ΠΑΟΚ για το Κύπελλο ήταν οι μόνες ήττες. Στο πρωτάθλημα Ολυμπιακό εκτός, ΑΕΛ εντός, ΟΦΗ εκτός, Άρη εντός, με 3 νίκες και 1 ισοπαλία. Συν τα… 2,5 παιχνίδια (λόγω παράτασης) με την Βικτόρια Πλζεν και την πρόκριση.
Και η κατάσταση συνεχίζεται, με τεράστιο πρέπει κόντρα στον ΟΦΗ, κόντρα στον Λεβαδειακό, ακολούθως την Μπέτις. Σε αυτό το… διαβολεμένο διάστημα, ας σκεφτούμε τι απαιτήσεις έχουμε για θεαματικό ποδόσφαιρο, για αποτελέσματα, τι είδους πίεση υπήρχε στην ομάδα. Μην ξεχνάμε πως μετά την ΑΕΛ κάθε ματς ήταν υποτίθεται «εξετάσεις» για τον Μπενίτεθ. Τα πήγε καλούτσικα, δε νομίζετε;
Το σπουδαίο είναι ο χαρακτήρας. Η διαχείριση μιας κατάστασης που έμοιαζε χωρίς γυρισμό. Τόσο για στόχους, όσο και για επαγγελματίες. Η διαδικασία συνεχίζεται, το πρότζεκτ που διαρκώς αναφέρει ο Μπενίτεθ ακόμη… μπουσουλάει.
Τόσο οι προκρίσεις, όσο και οι νίκες που ανεβάζουν την ομάδα στο πρωτάθλημα, είναι σημαντικά στοιχεία. Πρώτα απ’ όλα όμως, είναι η επιβράβευση του εγχειρήματος. Για να φανεί πως η δουλειά του καθενός πιάνει τόπο. Έτσι κερδίζουν όλοι πόντους ελπίδας και φυσικά η ομάδα πλησιάζει σε ένα επίπεδο που θέλει.
Δεν εννοούμε την βαθμολογία, η είσοδος στα πλέι οφ δεν είναι στόχος είναι αυτονόητη κατάσταση. Το σερί αποτελεσμάτων, το οριστικό τέλος των περιβόητων σκαμπανεβασμάτων, αποτελούν καθρέφτη της δυναμικής που βρίσκει το Τριφύλλι.
Όπως δυναμική βρίσκουν και οι παίκτες του. Ο Τετέι που σκοράρει συνέχεια, ο Ταμπόρδα που πάντα κάτι κάνει όσο κι αν αγωνιστεί, το «ψήσιμο» του Κοντούρη, ο ρόλος που βρίσκει ο Παντελίδης, η σημασία που αποκτούν οι παίκτες τους οποίους χαρακτηρίζαμε «πειράματα». Κι όλα αυτά εν μέσω απίστευτων αγωνιστικών προβλημάτων τα οποία είναι μόνιμη κατάσταση όσο καιρό είναι ο Μπενίτεθ στην ομάδα.
Ο Άρης ήταν ένα ακόμη εμπόδιο που ξεπεράστηκε. Έχοντας διαρκώς στην άκρη του μυαλού μας πως άλλες ομάδες, «δεμένες», με λιγότερα προβλήματα, δικαιολογούν τα… στραπάτσα τους, ενώ ο Παναθηναϊκός κρίνεται απίστευτα σκληρά. Άρα να έχουμε την ικανότητα να διαχειριστούμε ένα άτυχο αποτέλεσμα που μπορεί να έρθει. Χωρίς να ζει η ομάδα με μια μόνιμη θηλιά στο λαιμό. Άλλωστε στο σημείο που έφτασε, τα πάντα εξαρτώνται από τα πόδια των παικτών του Τριφυλλιού. Είναι κι αυτό μια νίκη.