Από sdna.gr
Ενα καλό ερώτημα, μια ευκαιρία να θρέψουμε τη σκέψη. Τι, πρωτίστως, θα ήθελε ο ανταγωνισμός, δηλαδή ο Ολυμπιακός και ο ΠΑΟΚ, να συμβαίνει στην ΑΕΚ σε τούτη την καμπή της περιόδου; Η απάντηση είναι, ακριβώς αυτό που ξεκάθαρα συμβαίνει στην ΑΕΚ σε τούτη την καμπή της περιόδου. Εκνευρισμός. Ενας εμφανώς διάχυτος, έως ανεξέλεγκτος, οπωσδήποτε ασύμμετρος εκνευρισμός. Ο εκνευρισμός, αν θέλετε ο πλημμελής συναισθηματικός αυτοέλεγχος, ενέχει δύο κακά. Πρώτον, προς τα έξω προδίδει αδυναμία που ικανοποιεί τον αντίπαλο να τη βλέπει. Δεύτερον, προς τα μέσα είναι μεταδοτικός... χειρότερα κι από ιός. Συμβαίνει ό,τι θα (προσ)εύχονταν οι άλλοι με λίγα λόγια, μπροστά στην τελική ευθεία της χρονιάς στην οποία τελική ευθεία, έτσι ή αλλιώς, θα μπουν με (πολύ) μικρές αποστάσεις, ο ένας από τους άλλους δύο. Προσέξτε, είναι τρία διαφορετικά πράγματα. Αλλο, η πολιτική του κλαμπ. Αλλο, η ατμόσφαιρα του περίγυρου. Αλλο, η συμπεριφορά του γκρουπ. Εδώ, στην περίπτωση της ΑΕΚ, τα τρία διαφορετικά πράγματα μοιάζει να έχουν γίνει...ένα. Το κάθε Σ-Κ, εντός έδρας ή εκτός, ντέρμπι ή όχι ντέρμπι, Ελληνας διαιτητής ή ξένος διαιτητής, "έχει στηθεί καρτέρι". Μετά, τα σενάρια είναι τα εξής δύο. Είτε δεν επιβεβαιώνεται τίποτα από όλα αυτά, οπότε "δεν τους βγήκε". Είτε η ομάδα κάπου σκοντάφτει, οπότε "τα είχαμε πει". Σίγουρο είναι μόνο, το εξής ένα. Δεν γίνεται η ΑΕΚ να προχωρήσει έτσι, στο κάθε Σ-Κ των τελευταίων τριών μηνών της σεζόν. Ειδάλλως η κούρσα για τρία άλογα, νομοτελειακά θα γίνει κούρσα για δύο άλογα. Είναι άμεση προτεραιότητα, περί το γκρουπ να υψωθούν στεγανά αυτοκυριαρχίας. Οι δύο άνθρωποι στους οποίους, θέσει, πέφτει ο κλήρος για να το κάνουν, είναι ο ιδιοκτήτης και ο προπονητής. Ο ιδιοκτήτης και ο προπονητής, είναι οι γονείς του γκρουπ. Οι ποδοσφαιριστές, είναι τα παιδιά. Τα παιδιά, ως γνωστόν, μιμούνται τους γονείς. Οσο οι ποδοσφαιριστές βλέπουν τον ιδιοκτήτη και τον προπονητή σε αναβρασμό, τόσο και αυτοί (σε κάθε φάση, σε κάθε διεκδίκηση, σε κάθε πλάγιο άουτ, σε κάθε φάουλ) θα "πηγαίνουν" στον διαιτητή, θα γελάνε ειρωνικά, θα χτυπάνε παλαμάκια, θα μιλάνε ή θα κραυγάζουν με τη φλέβα τεντωμένη, θα χειρονομούν, θα μαζεύουν άσκοπες κάρτες. Το συγκεκριμένο γκρουπ στην πλειονότητα, οι δε βασικοί σε συντριπτική πλειονότητα, από το ένα ως το έντεκα είναι φτασμένοι επαγγελματίες, δεν είναι "μωρά παιδιά" στο ποδόσφαιρο για να χάνουν το μυαλό με το παραμικρό. Τόσο το χειρότερο λοιπόν, ότι στην "πρώτη γραμμή" του εκνευρισμού συναντά κανείς τον Βίντα, τον Μάνταλο, τον Γκατσίνοβιτς, τον Πινέδα, τον Γιόβιτς, τον Κοϊτά, τον Μαρίν. Λέμε πως δεν νοείται να είσαι θεατής, και να πετάς ομπρέλα. Εξίσου, δεν νοείται να είσαι προπονητής και να βρίζεις τον διαιτητή... έστω στα σερβικά, άλλωστε οι πειθαρχικοί κανόνες δεν ξέρω να διαχωρίζουν παράβαση ανάλογα με τη γλώσσα. Το μοναδικό μέρος που παθαίνει ζημιά έτσι, είναι το μέρος-ΑΕΚ. Το μοναδικό μέρος που έτσι αποκομίζει έμμεσο πλην σαφές όφελος, είναι το μέρος Ολυμπιακός+ΠΑΟΚ. Ο ΠΑΟΚ εφέτος, είναι το πιο...ζεν κλαμπ στη χώρα. Ενα αβαντάζ, στη φαρέτρα. Για να αναρριχηθεί στο ζεν στάτους, προφανώς πήρε αρκετά χρόνια και σκληρές τιμωρίες (στον ιδιοκτήτη, στον προπονητή, στην ομάδα). Πλέον, όποτε ο δρόμος της δουλειάς με βγάζει στην Τούμπα, πάντοτε έρχεται αναπόφευκτη η σκέψη, πώς αυτό το γήπεδο (που κάποτε είχες να πας και το σκεφτόσουν κάνα μήνα πριν!) σήμερα έχει γίνει η νούμερο-ένα εκκλησία. Στην ΑΕΚ επείγει κατά την εκτίμησή μου, μία άτυπη pax ιδιοκτήτη-προπονητή. Μια αμοιβαία υπόσχεση, ότι αμφότεροι εδώ και τώρα θα ηρεμήσουν. Αν αυτοί καθαρίσουν πρώτοι το κεφάλι και το επικοινωνήσουν εσωτερικά, ύστερα τα υπόλοιπα θα έρθουν εύκολα. Οι παίκτες και οι γύρω-γύρω στο γκρουπ, θέλουν δεν θέλουν θα μιμηθούν τον ιδιοκτήτη και τον προπονητή. Σαν τα καλά παιδιά. Ο Βόλος ήταν ένα, τυπικό στο ποδόσφαιρο, ματς που στράβωσε. Περίπου, από το πουθενά. Εντελώς από το πουθενά, αν ανατρέξουμε στη φάση του δύο-ένα. Θα μπορούσε να έχει στραβώσει η Τούμπα, απλώς εκεί ο Στρακόσα έπιασε το πέναλτι που δεν έπιασε στο Πανθεσσαλικό. Θα μπορούσε να έχει στραβώσει με τον Λεβαδειακό, απλώς εκεί τα εκατοστά στο offside (Πεδρόσο) ήταν με την ΑΕΚ ενώ αυτή την Κυριακή τα εκατοστά στο offside (Βάργκα) ήταν κόντρα στην ΑΕΚ. Δεν έγινε γενικώς, κάτι πρωτοφανές ή συνταρακτικό. Ισα-ίσα, εκείνο που κατεγράφη ήταν κάτι αληθινά αξιοπρόσεκτο. Πόσο λύσσαξε η ΑΕΚ μετά το δύο-ένα, ό,τι στράβωσε να το ισιώσει. Διότι όντως, αυτό που έβγαλαν ήταν αγωνιστική λύσσα. Δύο γκολ που (ορθώς) δεν μέτρησαν, δύο δοκάρια, φινάλε με αριστερό μπακ...Γκατσίνοβιτς, φινάλε με εξάρια...Ζοάο Μάριο και Ζίνι, γκολ με όλη τη δύναμη από τα έγκατα της ψυχής του Φιλίπε Ρέλβας. Μένουν (3+6) εννέα παιγνίδια Σούπερ Λιγκ, και άλλα δεν-ξέρω-πόσα ευρωπαϊκά. Οκτώ μήνες ωραίας δουλειάς ήδη, στο εισόδιο του Μαρτίου φέρνουν την ΑΕΚ να έχει πλασάρει τον εαυτό της σε θαυμάσια θέση ενόψει αυτών των παιγνιδιών. Θα ήταν αυτοκαταστροφικό, όλη αυτή τη δουλειά στο τέλος να την πετάξουν...στον κάδο με τα νεύρα. Ακούγεται πολύ προτιμότερο, να πετάξουν τα νεύρα στον κάδο.