Η θέση του Παναθηναϊκού στη βαθμολογία, «φρενάρει» μεγάλο μέρος του ενθουσιασμού. Αναφορικά με το ποδόσφαιρο που σιγά-σιγά βλέπουμε απ’ αυτή την ομάδα. Από τα παιδιά που έχουν ηρεμήσει, βρήκαν αυτοπεποίθηση και ρόλους. Από έναν προπονητή που δεν πρέπει να ξεχνάμε πως μέχρι πριν μερικές μέρες συζητούσαμε πως παίζει το… κεφάλι του στο επόμενο ματς. 

Στη Λιβαδειά είδαμε υγεία. Ο κόσμος εκεί, η ομάδα να αποδίδει το ποδόσφαιρό της, να έχει αγωνιστική ταυτότητα και να πετυχαίνει το στόχο της. Όχι εύκολα. Σαρωτικά. Συνεχίζοντας ένα εντυπωσιακό νικηφόρο σερί σε ματς απαιτήσεων και όχι με αντιπάλους αδιάφορους. 

Ο ΟΦΗ και στα δύο ματς είχε έξτρα κίνητρο, συν το στόχο του 5-8. Ο Άρης «τρέχει» για Ευρώπη, άλλαξε προπονητή πριν τον Παναθηναϊκό. Ο Λεβαδειακός έπαιζε το τελευταίο του χαρτί για τετράδα. 

Ματς σερί, κάθε 3-4 μέρες, ενώ ενδιάμεσα υπήρχαν και οι αναμετρήσεις με την Βικτόρια Πλζεν. Κάθε παιχνίδι με τεράστια αγωνιστικά προβλήματα, αλλά κάθε παιχνίδι με το Τριφύλλι να είναι και καλύτερο. Λες και ένα αόρατο σχοινί «δένει» περισσότερο το γκρουπ. Τους κάνει να κερδίζουν αυτοπεποίθηση, να πιστεύουν στο πλάνο και να το εφαρμόζουν πιστά. 

Όποιος κι αν αγωνίζεται, είναι σα να μην αλλάζει κάτι. Οι πάντες έχουν βρει ρόλο – εξαίρεση ο Γιάγκουσιτς που δεν έχει έρθει καιρό στην ομάδα – παιδιά που υποτίθεται να ήταν δεύτερου ρόλου γίνονται πρωταγωνιστές. Ο Κοντούρης φωτεινό παράδειγμα. Ο παίκτης που υποτίθεται αποκτήθηκε για να παίρνει τη θέση του νεαρού στο Κύπελλο. 

Γίνεται rotation και δεν επηρεάζεται τίποτα. Διατηρείται η δυναμική, η αποτελεσματικότητα, η σταθερότητα. Χωρίς σκαμπανεβάσματα. Μην επιτρέποντας στους αντιπάλους να πιστέψουν πως θα απειλήσουν. Οι ελάχιστες ευκαιρίες που δέχονται οι Πράσινοι, είναι η απόδειξη. 

Ειδικά απέναντι στον Λεβαδειακό, ο Παναθηναϊκός έπαιζε με την καλύτερη επίθεση ουσιαστικά. Η οποία έκανε τρεις φάσεις. Μία του Μάγκνουσον από στατική φάση στο 0-3, μία το γκολ και μία η γυριστή κεφαλιά του Συμελίδη στο 1-4. Όλα δηλαδή όταν είχε κριθεί το αποτέλεσμα. 

Σπουδαία υπόθεση η ενέργεια που δεν χάνεται και δεν χρησιμοποιείται ως δικαιολογία. Κάτι που έτοιμες ομάδες που διεκδικούν τον τίτλο, το κάνουν διαρκώς. Έχοντας ίδια ακριβώς παιχνίδια με τον Παναθηναϊκό. Ο οποίος έχει απίστευτα προβλήματα απουσιών εδώ και μήνες, παίζει ασταμάτητα και γίνεται ολοένα και καλύτερος. 

Ξέρουμε πως η θέση δεν είναι για πανηγυρίζει κανείς. Προφανώς και η χαρά και τα χαμόγελα δεν αφορούν την είσοδο στα πλέι οφ. Χωρίς να ενοχοποιείται κανείς για τη χαρά του. Χρειάζεται λίγη θετική αύρα η ομάδα, όχι μόνο δυσάρεστες καταστάσεις και στεναχώρια. Αυτά τα έχει… φάει με το κουτάλι χρόνια τώρα. 

Τα χαμόγελα αφορούν την ελπίδα που δίνει η ομάδα και τα πρόσωπα αυτής. Παιδιά που χαίρονται να παίζουν, αλλάζουν τον Παναθηναϊκό, δίνουν αθλητικά στοιχεία και ενθουσιασμό. Κι αυτά υπό τις οδηγίες του Ράφα Μπενίτεθ, μετατρέπονται σε «όπλα». Ο Παναθηναϊκός στο δεύτερο γύρο του πρωταθλήματος, κάνει πρωταθλητισμό. Γι’ αυτό και ανέβηκε στη θέση που είναι, κάτι που πολλοί το θεωρούσαν απίθανο πριν μερικές εβδομάδες. 

Η ελπίδα και η αυτοπεποίθηση, έρχονται με τη μορφή της πίστης. Τόσο στον Ράφα Μπενίτεθ, όσο και στους ποδοσφαιριστές. Για τη συνέχεια της σεζόν και φυσικά για την επόμενη. Όπου ο πρωταθλητισμός είναι απαίτηση απ’ την πρώτη μέρα. 

Τα αποτελέσματα και το ποδόσφαιρο που αποδίδει η ομάδα, ας γίνουν και στοιχεία ηρεμίας εντός του οργανισμού τώρα. Μην ζει ο Παναθηναϊκός με αυτό το φόβο διαρκώς, αναφορικά με το τι του φέρνει το αύριο. Ποιος θα φύγει ως φταίχτης, ποιος θα είναι ο επόμενος, πώς θα τερματιστούν τα πλάνα. 

Τώρα που έφυγε εντελώς ο φόβος της καταστροφής, ας στραφεί το κλαμπ στο… κερασάκι. Την Μπέτις. Πιθανότητες λίγες. Πίστη μεγάλη. Παναθηναϊκός στην Ευρώπη. Τώρα, του χρόνου και για πάντα. 

Υ.Γ. Αρχικά δεν νικούσε. Μετά νικούσε αλλά δεν απέδιδε καλό ποδόσφαιρο. Μετά έπαιζε καλούτσικα η ομάδα, αλλά δεν έβαζε πολλά γκολ. Τώρα που τα κάνει όλα αυτά, θα ήταν καλό να συσπειρωθούν οι πάντες γύρω απ’ την προσπάθεια. Γιατί η μεγάλη επιστροφή μετά από τόσα χρόνια, θέλει τους πάντες στο ίδιο βαγόνι. 

Υ.Γ.1: Άστοχη η δήλωση του Νίκου Παπαδόπουλου και το λέμε με απόλυτο σεβασμό στον άνθρωπο και τον προπονητή. Μίλησε για διαιτησία μετά από αυτό το ματς, φάνηκε σα να θέλει να πει κάτι για αυτό το ματς. Αν θεωρεί πως κάπου αδικήθηκε, ας μιλούσε σε αυτό το κάπου. Όχι μετά από ήττα της ομάδας του χωρίς αμφισβήτηση σε κανένα επίπεδο. 

Υ.Γ.2: Ο Μπενίτεθ με τη διαχείριση του ρόστερ, δείχνει πέραν όλων των άλλων πως είναι δίκαιος. 

Πρωτότυπο άρθρο