Πάει, πέρασε κι αυτό. Μόνο για λίγες ημέρες, ελέω κυρίως Φωτιά και κυρίως Βεργέτη, η ΑΕΚ έχασε την μοναξιά της κορυφής στην βαθμολογία. Αρκούσε μια και μόνο αγωνιστική, για να αποκατασταθεί η τάξη και να γίνει αυτό που φαντάζει στα μάτια των περισσότερων ως το πλέον λογικό. Η ΑΕΚ, η καλύτερη ομάδα, να είναι πρώτη. Με μικρή διαφορά, αλλά ίσως και αυτό να είναι μια εξήγηση για όσα διαδραματίστηκαν το προηγούμενο διάστημα με τους ορισμούς κυρίως των Παπαδόπουλου και Ευαγγέλου στα VAR των αγώνων της ΑΕΚ.

Όπως φάνηκε, βρέθηκε μετά το τέλος του Ολυμπιακός – ΠΑΟΚ και η ομάδα που πανηγύριζε την… ισοπαλία, όπως επιχειρούσαν διακαώς να αναδείξουν από το βράδυ του ΠΑΟΚ – ΑΕΚ. Οι εικόνες και τα γραπτά μένουν, ο καθένας μπορεί να λέει την δική του αλήθεια, αλλά υπάρχει και μια πραγματικότητα που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Η ΑΕΚ μπαίνει στην τελική ευθεία, περιμένει διακαώς και είναι απόλυτα προετοιμασμένη για να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις αγώνων υψηλών απαιτήσεων σε Ελλάδα και Ευρώπη, δεν αναζητά δικαιολογίες σε απώλειες και δεν σκέφτεται καν την επιλογή να αναβάλει παιχνίδια.

Τα θέλει τα παιχνίδια, θέλει τα πολλά και συνεχόμενα ματς επιπέδου, γιατί έχει δημιουργήσει από το καλοκαίρι ρόστερ ποιότητας που μπορεί να αντέχει δύο και τρεις διοργανώσεις μαζί. Όπως δηλαδή θα έπρεπε να αποτελεί συνθήκη για όλες τις ομάδες που βρίσκονται σε αυτό το επίπεδο, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία που ο καθείς μπορεί να την ερμηνεύει κατά το δοκούν. Αυτά θα τα δούμε στην πορεία, αλλά δικαιολογίες περί κούρασης και απουσιών, από εμένα δεν θα διαβάσετε στο ποδόσφαιρο του 2026.

Ας πάμε στην πραγματικότητα. Αυτή η αγωνιστική μας έδωσε ξανά πολλά χρήσιμα συμπεράσματα. Δεν αναφέρομαι σε μίζερες προπαγάνδες που ανακαλύπτουν ιστορίες γι’ αγρίους και εύνοια της ΑΕΚ που πήρε ένα πέναλτι στα τρία που έγιναν. Δεν έχει νόημα καν να μπαίνεις σε αυτήν τη διαδικασία. Ξεχειλώνουν τον κανονισμό, το διαβάζουν όπως και όπου θέλουν, προκειμένου να φτάσουν στο συμπέρασμα που τους βολεύει. Ετσι είναι, εάν έτσι θέλετε. Ο κόσμος έχει μάτια και βλέπει, κρίση και κρίνει.

Για παράδειγμα, με το φτωχό μου το μυαλό κρίνω πως έχουμε δύο κατηγορίες σε ό,τι αφορά τις ομάδες κορυφής. Εκείνες που θα πάρουν κάθε αμφισβητούμενη φάση και ο διαιτητής/Varίστας τις αντιμετωπίζει με ενθουσιασμό και εκείνη (μία είναι και μοναδική) που θα ψαχτεί η τρίχα μέχρι να γίνει τριχιά προκειμένου να ακυρωθεί ένα γκολ, να μην δοθεί ένα πέναλτι, να υπάρξει μια αποβολή. Και μαζί, ανακαλύπτουμε τον πλούτο της ελληνικής γλώσσας, με λέξεις κλειδιά, όπως η κινησιολογία που ανέφερε ο αγαπητός Μένιος το βράδυ της Κυριακής.

Πάντα, είναι ένα κρίσιμο θέμα να μεταφέρουμε κάθε φάση στην άλλη πλευρά του γηπέδου ή να την σκεφτούμε με άλλα χρώματα φανέλες. Για κάθε έναν που φαντασιώνεται διάφορα, θέτω ερωτήματα: θα ακυρωνόταν ποτέ πέναλτι αν στην θέση του Ελίασον ήταν ο Ζίβκοβιτς; Θα έλεγε να συνεχιστεί το ματς ο διαιτητής αν η φάση του Μούργου γινόταν στην περιοχή αντιπάλου του Ολυμπιακού; Θα άνοιγε ποτέ κουβέντα για μαρκάρισμα σε παίκτη κάποιου εκ των δύο, όπως συνέβη με τον Γιόβιτς. Και για να το ανοίξω; Θα είχε ακυρωθεί (ακόμα ένα) γκολ, αν αντί για τον Τετέι ήταν ο Σέρβος;

Ας αφήσουμε κατά μέρος αυτό και ας επικεντρωθούμε στο αγωνιστικό. Με αυτά που βλέπουμε και όχι με αυτά που φανταζόμαστε και ποθούμε. Είναι αλήθεια πως ο ΠΑΟΚ δείχνει στην τρέχουσα σεζόν εξαιρετική αποτελεσματικότητα στα μεγάλα παιχνίδια. Ωστόσο, επειδή ο καθένας μπορεί να βλέπει μόνο την μισή αλήθεια, εδώ είμαστε για να πούμε και την άλλη μισή. Στη Νέα Φιλαδέλφεια, με την ΑΕΚ ακόμα υπό… κατασκευή, υπήρξε ματς με κλασικές φάσεις για τους «κιτρινόμαυρους», που κόντρα στην ροή του αγώνα υπήρξε γκολ στο φινάλε του ημιχρόνου από μια εξέλιξη στατικής φάσης του ΠΑΟΚ.

Η νίκη του σφραγίστηκε στο δεύτερο μέρος, από το λάθος του ανέτοιμου εκείνη την μέρα Μουκουντί και η αντίδραση της ΑΕΚ υπήρξε υποτονική. Δικαιότατη νίκη του ΠΑΟΚ, χωρίς να υπάρχουν μα και μου. Στο ματς της Τούμπας, μοιρασμένο ματς, αλλά αρκεί ακόμα και τώρα μια ματιά στα στιγμιότυπα του αγώνα για να γίνει ξεκάθαρο πως οι «καθαρές» φάσεις υπήρχαν για την ΑΕΚ. Δύο δοκάρια, που ειδικά εκείνο του Γιόβιτς στο φινάλε έκανε πολλές ψυχούλες να χρειάζονται χρόνο για να επανέλθει η αναπνοή στο κανονικό της.

Ανάλογη εικόνα υπήρχε και στα ματς με τον Ολυμπιακό, που απέναντι στην ΑΕΚ σκοράρει κατά κύριο λόγο από πέναλτι και απέφυγε την ήττα στα Φιλαδέλφεια κυρίως λόγω του Μάκελι. Αρα, αν επιχειρούσαμε να δούμε την ειδική βαθμολογία, θα ήταν απόλυτα οριακή η διαφορά της ΑΕΚ με τον ΠΑΟΚ. Το μεταξύ τους ματς της Κυριακής, ήταν μια άνοστη σούπα με ελάχιστες τελικές. Ο Ολυμπιακός είναι φανερό πως όσο δεν βγάζει λαγούς απ’ το καπέλο ο Ελ Κααμπί ζορίζεται, ο ΠΑΟΚ καλύπτεται με την πεποίθηση πως θα είναι καλύτερος με λιγότερες επιβαρύνσεις και απουσίες. Θα το δούμε.

Επί του παρόντος πάντως, βλέπουμε την ΑΕΚ του Νίκολιτς να νικά περισσότερο από κάθε άλλον. Βλέπουμε τον κόσμο της να είναι συνεχώς δίπλα, να μην βλέπει την ώρα να βρεθεί ξανά στο πλευρό των παικτών, σε όποια έδρα και εάν αγωνίζονται. Και παράλληλα, να έχει τόσες επιλογές, κάποιες εκ των οποίων θα ενεργοποιηθούν τώρα, που μπορεί να έχει ακόμα περισσότερες λύσεις πρώτης γραμμής όταν το πράγμα φτάσει στην τελική ευθεία και θα καίει. Ευτυχώς, με ξένους διαιτητές μετά από τα δύο ματς που απομένουν και ελπίζουμε όχι άλλους αυτοπροτεινόμενους. 

Πρωτότυπο άρθρο