Από sdna.gr
Γι’ αυτό ο Παναθηναϊκός έβαλε τέσσερα στον Λεβαδειακό. Για να μην έχει έγνοιες ενδιάμεσα των αγώνων με την Μπέτις. Επειδή τα δεδομένα θα ήταν διαφορετικά στην περίπτωση που υπήρχε τεράστιο «πρέπει» νίκης με τον Παναιτωλικό στη Λεωφόρο, ενώ ήξερες πως ακολουθεί μια ιστορική ρεβάνς στην Ανδαλουσία.
Ακόμη και στις «χρυσές» του εποχές ο Παναθηναϊκός έκανε τέτοια λάθη. Υπολογίζοντας περισσότερο απ’ όσο έπρεπε αναμετρήσεις εντός των συνόρων. Με αποτέλεσμα να «θυσιάσει» ευρωπαϊκές παρουσίες οι οποίες ήταν ονειρικές. Τα ματς με την Σταντάρ Λιέγης το 2010, για το παιχνίδι με τον Αστέρα Τρίπολης. Το παιχνίδι με το Αιγάλεω το 2003 όταν και τραυματίστηκε ο Μπασινάς, με αποτέλεσμα να μην παίξει στη ρεβάνς με την Πόρτο.
Τώρα που ακολούθησε μια διαφορετική πορεία το Τριφύλλι, κανείς δεν προεξοφλεί πως θα προκριθεί απέναντι στη Μπέτις. Αουτσάιντερ είναι άλλωστε. Όμως κάθε του πιθανότητα, πρέπει να την εξαντλήσει. Να μη ρισκάρει το παραμικρό. Αν για κάποιους ήταν ρίσκο το να αγωνιστεί με αυτή τη σύνθεση απέναντι στον Παναιτωλικό, τότε καλά έκανε και το πήρε. Στο κάτω-κάτω, στην περίπτωση που χαθεί η 3η θέση για 2 βαθμούς, είναι κάτι που θα το σκεφτούμε τότε. Ακόμη και σε αυτό το σενάριο πάντως, θα έχει πετύχει κάτι καλό στα πλέι οφ η ομάδα.
Η αναμέτρηση με τον Παναιτωλικό ήταν μια αναγκαία υποχρέωση. Ματς που έγινε, με τη διαχείριση που χρειαζόταν και ήρθε 0-0. Κακό αποτέλεσμα, καμία σημασία όμως. Ούτε καν σε θέμα νοοτροπίας, στη λογική πως αν θες να μάθεις να κάνεις πρωταθλητισμό πρέπει να ξέρεις να χειρίζεσαι σωστά τέτοιες καταστάσεις. Πρώτα απ’ όλα δεν κάνεις πρωταθλητισμό, είσαι τέταρτος. Άρα κανένα νόημα η συζήτηση. Πέρα απ’ αυτό όμως, βλέπουμε κι εκείνους που κάνουν πρωταθλητισμό τι αποτελέσματα πήραν πριν ή μετά τους ευρωπαϊκούς τους αγώνες.
Ο Παναθηναϊκός έχει ραντεβού με την ιστορία την Πέμπτη. Ίσως να τον… στήσει. Ο ίδιος όμως, πρέπει να πάει και να είναι περιποιημένος με τον καλύτερο τρόπο που μπορεί. Για να το κάνει αυτό, δεν έπρεπε να δώσει περισσότερη σημασία στο παιχνίδι με τον Παναιτωλικό. Ο οποίος και ήξερε πως έχει μεγάλη ευκαιρία για αποτέλεσμα, είναι σε καλή κατάσταση και έφυγε με το 0-0. Γιατί έπαιξε εξαιρετικά για τα δεδομένα του και είχε σε καλή κατάσταση τον τερματοφύλακά του.
Μεγαλύτερη είναι η στεναχώρια για το γκολ που έχασε ο Βιλένα και δεν μετέτρεψε σε ασίστ την «αλητεία» του Τσιριβέγια. Πάσα που θύμισε κάτι από Ρικέλμε. Μαζί, θύμισε και τι παίκτης ήταν εκτός για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα. Την ικανότητα και την προσωπικότητά του, τα έχουμε δει σε ένα σύνολο που δεν έμοιαζε με ομάδα. Έχει τεράστιο ενδιαφέρον να δούμε τον Ισπανό σε μια ομάδα που αποκτά ταυτότητα.
Τίποτα περισσότερο για το ματς με τον Παναιτωλικό. Καλά έκανε ο Μπενίτεθ και το αντιμετώπισε με αυτό τον τρόπο. Το ίδιο θα ισχύει ακόμη κι αν δεν πάνε καλά τα πράγματα στη Σεβίλλη. Το Τριφύλλι δεν έπρεπε να αφήσει τίποτα άλλο να θολώσει την προσπάθεια που θα κάνει. Επιτυχημένη ή αποτυχημένη, είναι ξεχωριστό θέμα. Η αλλοίωσή της για ένα αδιάφορο παιχνίδι με τον Παναιτωλικό, θα ήταν ιστορικό λάθος. Το οποίο και δεν έγινε φυσικά.
Τώρα Μπέτις. Για το όνομα, το έμβλημα, την ιστορία. Για τους χιλιάδες που θα είναι εκεί πλάι στην ομάδα. Για τα δικά σας ονόματα που θα συζητηθούν πανευρωπαϊκά. Προσπάθεια, όπως αυτές που πάντα έκανε ο Παναθηναϊκός. Όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα, ας γίνει αυτό το ματς η αρχή μιας ωραίας ιστορίας. Αφήνοντας πίσω τα άσχημα χρόνια, τις αποτυχίες.