Να έχουμε ένα μέτρο. Δεν γίνεται να γιορτάζει η ΑΕΚ την επιστροφή της στην ελίτ της Ευρώπης, δεν μπορεί να φτάνει ξανά σε προημιτελική φάση ευρωπαϊκής διοργάνωσης μετά από 23 ολόκληρα χρόνια και αυτό να συνδυάζεται με ακραίες λέξεις όπως ντροπή, ξεφτίλα και άλλες περίεργες ιστορίες που δεν πρέπει να λέγονται ούτε πάνω στα νεύρα. Είναι άλλο να μιλήσει κάποιος για ξενέρωμα, για απαράδεκτη εμφάνιση και προβληματική νοοτροπία, αλλά είναι τραγικό να μιλά κάποιος εύκολα για ντροπές και ξεφτίλες.

Ξεφτίλα είναι να διασύρεσαι και να χάνεις στα μεγάλα ντέρμπι. Ντροπή είναι να αλλάζεις τον τρόπο που αγωνίζεσαι βγάζοντας φόβο προς τον αντίπαλο. Ξεφτίλα είναι να ζεις την αγωνία κάθε εβδομάδα για το κατά πόσον θα μπορείς να πληρώσεις και να σφραγίσεις εισιτήρια. Ντροπή είναι να πηγαίνεις σε ματς με νοοτροπίες τιμητικής ήττας. Αυτά δεν έχουν συμβεί τον άλλο αιώνα. Πρόσφατα είναι και δυστυχώς υπήρξαν στην ζωή της ΑΕΚ. Γι’ αυτό, όσοι με περίσσια ευκολία χρησιμοποιούν βαριές εκφράσεις με την ΑΕΚ πρώτη και στους «8» της Ευρώπης, μάλλον πρέπει να το δουν αλλιώς.

Ξενέρωμα το κατανοώ. Καταλαβαίνω τα σφυρίγματα του κόσμου και τον εκνευρισμό από την απαράδεκτη εμφάνιση. Ξέρετε, όλο αυτό που προσέφερε στην ΑΕΚ μια τεράστια επιτυχία που την βάζει ξανά στην ελίτ του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, είχε μαζί και ένα τεράστιο μάθημα νοοτροπίας. Να μάθουν ο Νίκολιτς και οι παίκτες του, πως δεν υπάρχει κανένα ματς που δεν λήγει αν δεν σφυρίξει ο διαιτητής, να μάθουν πως δεν υπάρχει ματς που το έχεις κερδίσει από τα αποδυτήρια και επειδή έχεις βαριά φανέλα.

Δεν πήραν το μήνυμα

Ο Νίκολιτς έλεγε την παραμονή του ματς, πως ήθελε από τους παίκτες του να μπουν με την λογική πως το πρώτο ματς είχε λήξει ισόπαλο ή πως ακόμα και είχαν χάσει. Μάλιστα, για να το καταστήσει πιο σαφές εντός των αποδυτηρίων και να αποφευχθεί κάθε πιθανότητα σορολόπ, άφησε κατά μέρος τις αλλαγές που σκεφτόταν να κάνει σε εκτεταμένο βαθμό. Εκεί που υπήρχε κουβέντα για 4-5 αλλαγές στην αρχική 11άδα, ο Νίκολιτς έβαλε μόνο τον Κουτέσα αντί του τραυματία Βάργκα.

Ωστόσο, όσο και αν ο προπονητής της ΑΕΚ έστειλε μηνύματα, αυτά δεν πέρασαν μέσα στα αποδυτήρια. Οι παίκτες του μπήκαν στο γήπεδο έχοντας το μυαλό να ταξιδεύει κατά πάσα πιθανότητα στην Μαδρίτη και τα ματς με την Ράγιο Βαγιεκάνο ή στο επερχόμενο με την Κηφισιά ή μπορεί ακόμα και στα πλέι οφ που κοντοζυγώνουν. Σίγουρα πάντως, δεν ήταν στο γήπεδο, απέναντι σε μια ομάδα που μπήκε να παίξει για την επιβίωση της και να διαφυλάξει την ακεραιότητα της, που πλήγωσε πολύ σοβαρά η ΑΕΚ πριν από μια εβδομάδα.

Φτηνά λάθη, κακή νοοτροπία

Είναι η πρώτη φορά φέτος, ειδικά σε ματς εντός Νέας Φιλαδέλφειας, αλλά και συνολικά, που στο πρώτο δεκάλεπτο υπήρχαν ελάχιστες επαφές των παικτών της ΑΕΚ με την μπάλα και υπήρχε συντριπτική κατοχή από τους παίκτες της Τσέλιε. Δεν ήταν τόσο απειλητικοί, αλλά η ΑΕΚ δεν μπορούσε καν να πάρει την μπάλα στα πόδια της. Το πράγμα ολοκληρώθηκε με το γκολ από τον πλέον επικίνδυνο παίκτη της Τσέλιε, που πήρε και την κόντρα και νίκησε τον Στρακόσια για να ανοίξει το σκορ.

Η Τσέλιε αναθάρρησε, η ΑΕΚ φορτώθηκε με μεγαλύτερη πίεση. Ξέρετε, δεν είναι εύκολο και σίγουρα δεν γίνεται απ’ όλους, μέσα στο γήπεδο και σε ένα παιχνίδι που εξελίσσεται, να βρεις την δύναμη να επιστρέψεις όταν δεν σου πηγαίνει τίποτα. Όταν ειδικά σε αυτό το διάστημα, ο μοναδικός παίκτης της ΑΕΚ που ξεχώριζε με την μαχητικότητα και την διάθεση του ήταν ο Μαρίν. Οι υπόλοιποι τσαλαβουτούσαν σε φτηνά λάθη, σε κακές επιλογές. Και ως φυσιολογική απόρροια, σε όλο αυτό ήρθε και το δεύτερο τέρμα σε μια σειρά λαθών που άξιζαν να μπουν στο αθλητικό luben.

Η επιστροφή της ΑΕΚ στην ελίτ της Ευρώπης

Φαντάζομαι πως στο ημίχρονο ακούστηκαν πολλά γαλλικοσέρβικα. Είδα και τον Μάριο Ηλιόπουλο στα αποδυτήρια, μάλλον θα έκανε κι αυτός εκείνο που έπρεπε για να αφυπνιστούν οι παίκτες του. Η εικόνα της ΑΕΚ στο δεύτερο 45λεπτο ήταν εμφανώς βελτιωμένη, χωρίς βέβαια να ενθουσιάζει. Ανέβηκε πάντως ο Πινέδα, μπήκε στο ματς ο Κοϊτά, συμμορφώθηκε το κεντρικό αμυντικό δίδυμο. Η ΑΕΚ δεν είχε καμία φάση που να απειλήθηκε ουσιαστικά από τους Σλοβένους, είχε τις δικές της στιγμές να σκοράρει και να αλλάξει το ματς.

Συνολικά, όλο αυτό αποτελεί ένα μάθημα νοοτροπίας σε μια ομάδα που έμαθε πολύ γρήγορα (και επιτυχημένα ως τώρα), όχι απλά να φύγει από το μπουσούλημα και να σταθεί στα πόδια της, αλλά να σπριντάρει και να διεκδικεί τίτλο και διακρίσεις στην Ευρώπη. Στο Περιστέρι έμαθε ο Νίκολιτς πως πλέον δεν υπάρχουν παρά ελάχιστα περιθώρια για πειραματισμούς. Στον Βόλο πως δεν πρέπει να χάνουν το μυαλό τους και ας κάνουν τα κοράκια πάρτι. Με την Τσέλιε έμαθαν πως κανένα ματς δεν κερδίζεται πριν καν παιχθεί.

Ωστόσο, για να μην χάσουμε το μυαλό μας. Η ΑΕΚ πήγε σε διπλές αναμετρήσεις. Δεν ήταν μονό ματς. Δεν είχε σωστή συμπεριφορά, αλλά μην τρελαινόμαστε. Είναι μια ομάδα που κάνει σπουδαία πράγματα και μπορεί να κάνει ακόμα καλύτερα. Ειδικά εφόσον κατανοήσει, πως πρέπει να παίζει στα κόκκινα και δίνοντας το 100% σε κάθε παιχνίδι. Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία, αλλά δεν μπορεί να χωρέσει και καμία μεμψιμοιρία. Η ΑΕΚ είναι ξανά στις κορυφαίες ομάδες της Ευρώπης και αυτό μόνο χαμόγελα μπορεί να προκαλεί. 

Πρωτότυπο άρθρο