Εδώ και χρόνια έχουμε καταλάβει το τι πάει στραβά στον ποδοσφαιρικό Άρη, πολύ πριν από την ημερομηνία "ορόσημο" την οποία θα αναφέρουμε στο κείμενο. Απλώς σε εκείνη την αναμέτρηση βεβαιωθήκαμε πλήρως. 

Το παιχνίδι της 25ης Μαΐου του 2024, μεταξύ Άρη και Παναθηναϊκού, αποτελεί για όλους εμάς, τους παρατηρητές των γεγονότων χωρίς παρωπίδες και ελαφρυντικά, μια αναμέτρηση - απόδειξη όσων πιστεύουμε για την προσπάθεια του Άρη της νέας εποχής και των κακώς κειμένων της κάθε σεζόν, ως και την φετινή. 

Σε εκείνο το παιχνίδι ο Άρης κατέβηκε για φιέστα, για κατάκτηση τροπαίου, σε ένα άδειο Πανθεσσαλικό, απέναντι σε έναν Παναθηναϊκό διαλυμένο (πιστεύαμε), με προπονητή τον Χρήστο Κόντη - ΑΚΑ "υπηρεσιακό" - ΑΚΑ "ακίνδυνο" (πιστεύαμε). Σημείωση: Ο συγκεκριμένος προπονητής αποτελεί έναν εκ των κακών δαιμόνων του Άρη τα τελευταία χρόνια. Καλά κάνει ο άνθρωπος. Δουλεύει και κερδίζει.

Οι κιτρινόμαυροι προετοιμάζονταν για το συγκεκριμένο παιχνίδι για περίπου 3 μήνες, καθώς, μετά την πρόκριση επί της ΑΕΚ στα πέναλτι,  το μονοπάτι φάνταζε κάτι παραπάνω από βατό και ήδη το τρόπαιο "αχνοφαίνονταν". 

...το αποτέλεσμα το γνωρίζετε!

Στο αποψινό μας κείμενο δε θα σταθούμε στο αποτέλεσμα, όπως δε θα σταθούμε στο 0-2 του ΟΦΗ, με αφορμή το οποίο γράφεται και το παρόν blog. Θα σταθούμε, κυρίως, στον χαρακτήρα του Άρη τα τελευταία χρόνια, ιδίως όταν κρίνονται πολλά και απαιτείται από τους παίκτες του να δείξουν θέληση και πάθος. 

Το ανέφερε εξάλλου και ο Μιχάλης Γρηγορίου στην συν. τύπου, μετά το παιχνίδι. Ο Άρης πήγαινε δεύτερος στη μπάλα, έμοιαζε δίχως κίνητρο και δεν είχε το καθαρό μυαλό για να ...μην στέλνει τα σουτ που επιχείρησε στο σχολείο, πίσω από την θύρα 1. 

Αντίστοιχα και στον τελικό, τότε, όταν είδαμε τους κιτρινόμαυρους να τρέμουν υπό το βάρος της περίστασης, όταν, για τουλάχιστον 3 μήνες, ο προπονητής της τότε ομάδας μας καθησύχαζε πως άπαντες θα είναι έτοιμοι και θα μασούν σίδερα. 

Πως όμως οι παίκτες να μασήσουν σίδερα, να έχουν κίνητρο, να πηγαίνουν πρώτοι στη μπάλα, όταν όλη η ποδοσφαιρική Ελλάδα δεν παίρνει στα σοβαρά το ποδοσφαιρικό μοντέλο διοίκησης, οργάνωσης, σχεδιασμού της ομάδας της Θεσσαλονίκης; Όλοι ξέρουν πως προπονητής δεν στεριώνει. Όλοι ξέρουν πως όλα γίνονται τελευταία στιγμή. Όλοι ξέρουν πως ο κόσμος ζητάει τίτλο και δεν έχει υπομονή για να χτιστεί κάτι. Στέρεψε από υπομονή! Όλοι ξέρουν πως θα υπάχουν και ...καθυστερήσεις. Ελλάδα είσαι εξάλλου!  Όλοι ξέρουν πως θα παίζουν έξι προκριματικά παιχνίδια (φέτος δεν είμαι σίγουρος βέβαια) γιατί εξ αρχής η ομάδα δεν μερίμνησε να μαζέψει ευρωπαϊκά πονταλάκια και τώρα το πληρώνει. Όλοι ξέρουν πως, ακόμη και όταν όλα θα κυλούν ομαλά, ο Άρης ΔΕ ΘΑ ναυλώσει τσάρτερ για να πάει να παίξει στην έδρα της Μόλντε και θα χρειαστεί να ταξιδέψει με πούλμαν, με κάρο και οτοστόπ. Όλοι ξέρουν πως "δεν μας νοιάζουν οι ακαδημίες" και δεν έχουμε τα ΑΠΟΛΥΤΩΣ απαραίτητα στο Ρύσιο.(Λόγια Φέτφα στους betarades τα τελευταία. Όχι δικά μου). 

Όσο επαγγελματίας και αν είσαι, όταν έρχεσαι σε ένα τέτοιο περιβάλλον, αργά ή γρήγορα, η εντροπία του σύμπαντος θα σε καταπιεί και θα παρουσιάσεις παρόμοιες παθογένειες, όπως έπραξαν οι προκάτοχοι σου, όπως θα συνεχίσουν να πράττουν και οι επίγονοι σου. Είτε είσαι παίκτης, είτε προπονητής, μόλις έρχεσαι στον Άρη πέφτεις στη λούπα... 

Όταν όλα στραβώνουν όμως, μη φοβάσαι, μην απελπίζεσαι! πάντα υπάρχει η δικαιολογία της Φραπάρ, του Τζήλου, του τάδε, του δείνα. Τι κι αν δεν έπαιξες με πάθος, τι κι αν έτρεξες λιγότερα χιλιόμετρα από τον αντίπαλο σου; Όλοι σε "πολεμούν". Όλοι θέλουν το "κακό" σου. "Γιατί να μην κερδίσω και εγώ (ρε) ενώ δεν είμαι καλός μια φορά;": Γιατί φίλε μου ο στόχος είναι να μην είσαι κακός και να βελτιώνεσαι! Γιατί δεν φταίει για όλα η Φραπάρ και η κάθε Φραπάρ!  Γιατί δεν φταίει η Φραπάρ που δεν πήγες να την πάρεις "καροτσάκι" στα κρίσιμα σφυρίγματα (που όντως έκανε λάθος), όπως πχ έκαναν οι παίκτες του Παναθηναϊκού, αλλά επέλεξες να το κάνεις μετά το σφύριγμα της λήξης, με βαριές τιμωρίες και δημόσια κατακραυγή. Δεν φταίει η Φραπάρ που δεν αντέδρασε άνθρωπος στο πέναλτι στο φινάλε. Δεν φταίει η Φραπάρ που οι παίκτες έβγαιναν φωτογραφίες στον Βόλο και δεν κλείστηκαν σε ένα ξενοδοχείο για να μείνουν μακριά και να είναι συγκεντρωμένοι πριν το ματς.  Δεν φταίει η Φραπάρ που το φετινό καλοκαίρι το 80% των παικτών ήρθε μετά την προετοιμασία και άπαντες ήταν απροπόνητοι, τραυματίες και δίχως ρυθμό. Δεν φταίει η Φραπάρ που ο Παλίκουτσα ήρθε και έφυγε χωρίς να έχει τον χρόνο και τον χώρο να δουλέψει. Δεν φταίει η Φραπάρ που δεν βγάζουμε αποστολές για τα ματς. Δεν φταίει η Φραπάρ που αποκτήσαμε tik tok πέρσι. Δεν φταίει η Φραπάρ που το σήμα του Άρη στην Google είναι μια γκρι ασπίδα.  Δεν φταίει η Φραπάρ που είχες Έλληνα προπονητή και έφερες Ισπανό τεχν. διευθυντή, ο οποίος δεν έχει φέρει ακόμη παίκτη με την δική του σφραγίδα. Δεν φταίει η Φραπάρ που Μανού και Μόντσου έφυγαν δίχως αιτία και τώρα ψάχνεις παίκτη να φέρει τη μπάλα στην περιοχή. 

Το κείμενο αυτό είναι εδώ και χρόνια έτοιμο και περιμένει την στιγμή του. Περιμένει βραδιές όπως η αποψινή, όταν όλοι, όσοι "τότε" κουνούσατε το δάχτυλο πως θέλουμε το κακό της ομάδας που "γκρινιάζουμε", πλέον γκρινιάζετε το ίδιο και δεν δέχεστε καμία δικαιολογία. Αν πιστεύετε πως δεν ανήκετε στην παραπάνω κατηγορία, "σεις" που απόψε στέλνατε ευχούλες με το σφύριγμα της λήξης, ανατρέξτε στο προφίλ σας στο facebook, πάτε 6-7 μήνες πίσω και θα βρείτε γκρίνια για διαιτησία και το κακό το ριζικό. 

Ο Άρης απόψε έπιασε πάτο. Μπήκε ως 8ος στα play in (εμείς έτσι τα λέμε, μην αρχίζετε...) και δεν έχει ιδέα τι πρέπει να κάνει για να σκοράρει και να κερδίσει ένα ματς. Έχει απέναντι του Λεβαδειακό, ΟΦΗ κλπ και δεν ξέρει πως να τους κερδίσει. Ο Άρης Θεσσαλονίκης όλα αυτά! Αν έχουμε τον Θεό μας... 

Οι κιτρινόμαυροι πρέπει επιτέλους να κάνουν την αυτοκριτική τους και να ΑΛΛΑΞΟΥΝ! Όχι να γίνουν καλύτεροι. Όχι να ψάξουν την σίγουρη συνταγή. Απλώς να αλλάξουν. Το να κάνεις επί μια δεκαετία το ίδιο - και το ίδιο - ΚΑΙ ΤΟ ΙΔΙΟ (δείτε τις χρονιές του Άρη. Είναι κάθε χρόνο τα ίδια λάθη!) και να περιμένεις την έκπληξη δεν σε καθιστά αθλητικό οργανισμό. Δεν δύναται να σε κάνει νικητή. Το να θες να πας από το σημείο Α στο σημείο Β και να προσπαθείς μόνο μέσω μίας οδού, ενώ βρίσκεις τοίχο, δεν σε κάνει επίμονο. Εμείς αλλιώς το λέμε στο χωριό μου, έξω από τα Γιαννιτσά.

Απλώς δοκίμασε κάτι άλλο. Κάτι νέο! Δες τι κάνουν οι άλλοι και πιάνει και δοκίμασε το. Δώσε μια ευκαιρία σε αυτά που θεωρείς λάθος. 

ΥΓ  Ξέρω πως με αυτό το κείμενο γίνομαι δυσάρεστος και πως αρκετοί επιμένετε πως κάποιοι θέλουν το κακό σας. Αν σταθείτε μόνο στο αγωνιστικό όμως, βλέπετε και εσείς πως ...έτσι δουλειά δεν γίνεται. Για να σε αδικήσουν κάπου, για να σε επηρεάσουν εξωγενείς παράγοντες, πρέπει πρώτα να παρουσιαστείς στο γήπεδο. Ο Άρης δυστυχώς απουσιάζει εδώ και χρόνια. 

ΥΓ2 Ξέρω πως ο Μιχάλης Γρηγορίου είναι άνθρωπος που τον καίει αυτή η εικόνα που βλέπει από την ομάδα του. Έχει ακούσει πολλά, πριν καν έρθει στον σύλλογο. Όσα προλάβει θα τα σουλουπώσει. Το θέμα είναι το τι κάνουμε από τον Μάϊο και μετά... 

Πρωτότυπο άρθρο