Από sdna.gr
Το 2011 το ποδόσφαιρο και ο Παναθηναϊκός μαζί, έμπαιναν σε ένα νέο κύκλο δύσκολο. Μια εποχή που κανείς δεν θέλει να επιστρέψει. Τόσο για την ομάδα όσο και για το άθλημα. Τότε λοιπόν, ο Αστέρας Τρίπολης είχε υποβιβαστεί μετά από αγώνα με τον Παναθηναϊκό. Για λόγους που δεν ήταν αγωνιστικοί, τελικά έπεσε κατηγορία ο Ηρακλής και διατηρήθηκε στην κορυφαία κατηγορία η ομάδα της Αρκαδίας.
Αυτό που φαίνεται πως θα συμβεί φέτος, είναι η αποκατάσταση της τάξης. Με τον Παναθηναϊκό να παίζει και πάλι τον ρόλο του. Σημαδιακά μάλιστα, στη σεζόν επιστροφής του Ηρακλή στη Super League. Για όσους βλέπουν έστω κι ελάχιστα ρομαντικά το άθλημα, είναι σαφώς μια καλή μέρα.
Ασφαλώς δεν μπορεί να πανηγυρίσει ο Παναθηναϊκός το γεγονός πως πιθανότατα υποβιβάζεται ο Αστέρας ή πως επιστρέφει ο Ηρακλής. Αυτά είναι δικά τους ζητήματα, το Τριφύλλι καλά έκανε και επικράτησε όσο αδιάφορο κι αν έμοιαζε το ματς στην Τρίπολη. Όπως αποδείχθηκε βοήθησε για να μειωθεί η απόσταση από τη 2η και την 3ηθέση σε μονοψήφια διαφορά βαθμών.
Οι Πράσινοι αντιμετώπισαν σοβαρά το παιχνίδι κόντρα σε αντίπαλο που «καιγόταν» σε αντίθεση με αυτούς. Είχαν τον κόσμο στο πλάι τους και έπρεπε πρωτίστως να σεβαστούν αυτούς, μαζί φυσικά με τη φανέλα. Το έκαναν και αυτό δείχνει σωστή νοοτροπία, μετά από ένα κουραστικό παιχνίδι και φυσικά έναν άχαρο αποκλεισμό από μια ανώτερη ομάδα.
Το παν τώρα είναι πώς θα «δει» ο Παναθηναϊκός τη συνέχεια της σεζόν. Γιατί με όσα έχουν συμβεί στο Τριφύλλι τα τελευταία πολλά χρόνια, κάθε βήμα πρέπει να αντιμετωπίζεται όπως τα ματς: Ένα τη φορά. Πρώτα θα δούμε την κλήρωση των πλέι οφ και μετά την κατάσταση της ομάδας σε τέτοιες αναμετρήσεις. Με τις ομάδες που διεκδικούν τον τίτλο.
Εκεί είναι ο αστερίσκος που σημειώνει την πραγματικότητα: Ο Παναθηναϊκός δεν διεκδικεί το πρωτάθλημα. Άρα είναι αποτυχημένος. Ακόμη κι αν κάνει 6 στα 6 και ανέβει δεύτερος ας πούμε, δεν θα γίνει επιτυχημένος. Η σεζόν εντός των συνόρων έχει κριθεί και η τελική… σούμα γίνεται με αυτό το δεδομένο.
Το μοναδικό κέρδος είναι το διάστημα στο οποίο «έτρεξε» το πλάνο των Πράσινων. Ειδικά από τον Ιανουάριο και μετά όταν μπήκαν στο ρόστερ και τα νέα πρόσωπα.
Αυτά τα ματς που έρχονται, πρέπει να γίνουν… προσομοίωση πρωθλητισμού. Να αγωνιστεί το Τριφύλλι σα να διεκδικεί τον τίτλο. Να κοιτάξει στο τέλος της διαδικασίας τη βαθμολογία αυτών των αγώνων και να είναι πρώτο. Δεν θα του δώσει τίποτα, πέρα από την εμπειρία σε αυτά τα παιδιά.
Ο ρόλος του ρυθμιστή είναι προσβλητικός για τον Παναθηναϊκό. Σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε να συζητάμε για το αν πρέπει να παλέψει με τον έναν ή τον άλλο, για να του «κόψει» τον τίτλο. Πρέπει να… σκιστεί με όλους, να νικήσει τους πάντες και μετά ας δουν τι θα κάνουν στα μεταξύ τους. Κάθε σεζόν που ολοκληρώνεται χωρίς να λέει «Παναθηναϊκός» δίπλα στη λέξη πρωταθλητής, είναι αποτυχημένη. Τα υπόλοιπα είναι απλά για να βρίσκουμε ενδιαφέρον.
Από σήμερα κιόλας, πρέπει να αρχίσει η προετοιμασία της επόμενης σεζόν. Εν μέσω αγώνων που τους θέλει ο Παναθηναϊκός, επιβάλλεται να τους «παλέψει». Μπαίνοντας σε μια διαδικασία που έχει ξεχάσει. Όμως αν θέλει να γίνει διεκδικητής από την ερχόμενη σεζόν, ας αρχίσει να μαθαίνει από τώρα.
Ταυτόχρονα να κοιτάξει να «κλείσει» και τις κινήσεις που πρέπει για την ενίσχυση του ρόστερ. Ο Μπενίτεθ με την Μπέτις είπε πως χρειάζονται μεταγραφές και χρόνος για να φτάσει σε εκείνο το επίπεδο η ομάδα. Έχει πει πολλές φορές πως το πλάνο είναι σε εξέλιξη. Από σήμερα κιόλας λοιπόν, οργανωτικά πρέπει να είναι ο Παναθηναϊκός σε mode σχεδιασμού και αγωνιστικά σε λογική προετοιμασίας εν μέσω ντέρμπι τα οποία θέλει και με το παραπάνω.
Γιατί ο σκοπός είναι να παίζει ο Παναθηναϊκός όχι για να ρίξει τον κάθε Αστέρα Τρίπολης ή για να «κόψει» τον τίτλο απ’ τον όποιο αντίπαλο μπορεί να σκεφτεί ο καθένας. Το παν είναι να έχει στόχο για τον εαυτό του. Τον ανώτερο όλων.
Υ.Γ. Μέσα σε λίγες μέρες δύο παίκτες χάνουν τα πλέι οφ. Όσα έχουν γίνει όλη τη σεζόν με τραυματισμούς (ειδικά με την περίπτωση του Ντέσερς). Η φάση του Τετέι που ο τερματοφύλακας του Αστέρα έδιωξε με χέρια, πόδια, ανάποδη φορά στο σώμα του. Γενικά η τύχη είναι άγνωστη λέξη εδώ που τα λέμε…
Υ.Γ.1: Πήρε δύο πέναλτι ο Παναθηναϊκός. Ήταν. Δεν έχει σημασία, θα σταθούν όλοι στο νούμερο. Πήρε δύο πέναλτι. Τόσα χρόνια δεν έπρεπε να παίρνει. Οπότε το θέμα δεν είναι αν είναι ή όχι, αλλά το γιατί να τα παίρνει.