Το ζήτημα με το ΟΑΚΑ έχει ήδη ξεφύγει από το στενό πλαίσιο μιας... έδρας. Δεν είναι μόνο το πού θα παίξει ο Ολυμπιακός για δύο χρόνια μέχρι να προχωρήσει η επέκταση του Καραϊσκάκη από τις 33.000 στις 50.000 θέσεις. Είναι ένα θέμα που ακουμπά ταυτόχρονα το ποδόσφαιρο, την πολιτική, τη λειτουργία του κράτους, την ίδια τη διοίκηση του σταδίου και, στο βάθος, τη σοβαρότητα με την οποία αντιμετωπίζεται το μεγαλύτερο γήπεδο της χώρας.

Από τη μία πλευρά, ο Παναθηναϊκός επιστρέφει στο ΟΑΚΑ μέχρι να μπει στον Βοτανικό και εμφανίζεται κάθετα αντίθετος σε οποιαδήποτε συνύπαρξη, επικαλούμενος συμφωνία αποκλειστικής χρήσης. Και εδώ δεν μπορείς να κάνεις ότι δεν το βλέπεις. Αν υπάρχει τέτοια σύμβαση, τότε δεν έχουμε να κάνουμε με κάποιο καπρίτσιο, αλλά για κατοχυρωμένο δικαίωμα. Ο Παναθηναϊκός δεν ξύπνησε ένα πρωί και είπε «δεν θέλω συγκάτοικο». Έκλεισε μια μεταβατική έδρα, στηρίχθηκε πάνω της και ζητά να λειτουργήσει όπως συμφωνήθηκε.

Από την άλλη, ο Ολυμπιακός δεν ψάχνει να μπει στο ΟΑΚΑ για να προκαλέσει ή για να ανοίξει μέτωπο. Ψάχνει λύση. Κι εδώ αρχίζει το πραγματικό ερώτημα, αυτό που δεν απαντιέται εύκολα με ανακοινώσεις και διαρροές: αν όχι στο ΟΑΚΑ, τότε πού; Γιατί όσο κι αν ψάξεις τον χάρτη της Αττικής, δεν υπάρχει άλλο γήπεδο που να μπορεί να εξυπηρετήσει έναν σύλλογο αυτού του βάρους, με ευρωπαϊκές υποχρεώσεις, με μεγάλο κόσμο, με απαιτήσεις εσόδων, με ανάγκη για κανονική λειτουργία και όχι για πρόχειρο μπάλωμα. Δεν υπάρχει δεύτερη ρεαλιστική λύση. Υπάρχει μόνο το ΟΑΚΑ.

Εδώ έρχεται το «γιατί όχι;» ως λογική απορία. Γιατί να μην βρεθεί μια λύση συγκατοίκησης, έστω μεταβατικής, σε ένα στάδιο που έχει ξαναζήσει τέτοιες καταστάσεις; Δεν μιλάμε για κάτι εξωφρενικό ή πρωτοφανές. Το ΟΑΚΑ έχει φιλοξενήσει στο παρελθόν δύο και τρεις μεγάλους μαζί. Το έχει ξαναδεί το έργο. Ok, τότε το ποδόσφαιρο ήταν πιο... πρόχειρο, πιο «χαλαρό», λιγότερο εταιρικό, λιγότερο δεμένο με ρήτρες, συμβόλαια και αποκλειστικότητες. Σήμερα η μπάλα δεν παίζεται μόνο στο χορτάρι, παίζεται και στα λογιστήρια.

Γιατί πια η έδρα δεν είναι μόνο γήπεδο. Είναι εισιτήρια, διαρκείας, hospitality, χορηγικές υποχρεώσεις, ευρωπαϊκά matchdays, εμπορικές χρήσεις, εικόνα του brand και έλεγχος του προϊόντος. Ένας μεγάλος σύλλογος δεν χρειάζεται να βρει πού θα βάλει τις δύο εστίες και τον πάγκο του. Χρειάζεται να διασφαλίσει ότι δεν θα διαλύσει το εμπορικό και οικονομικό του μοντέλο για δύο σεζόν. Κι αυτό κάνει το ζήτημα πολύ μεγαλύτερο από ένα σκέτο «βρείτε ένα γήπεδο να παίζετε». Αν ένας σύλλογος σαν τον Ολυμπιακό αναγκαστεί να καταφύγει σε λύση που δεν σηκώνει το μέγεθός του, δεν χάνει μόνο αγωνιστική κανονικότητα. Χάνει έσοδα, λειτουργικότητα, χάνει τη δυνατότητα να στηρίξει το ίδιο του το project στη μεταβατική περίοδο.

Σε τούτο το σημείο, αρχίζει και η μεγάλη ευθύνη της άλλης πλευράς του θέματος. Γιατί πέρα από το ποιος θέλει τι και ποιος επικαλείται ποια συμφωνία, η υπόθεση αυτή εξελίσσεται σε ένα μεγάλο τεστ για την ίδια την κυβέρνηση, τις αρμόδιες Αρχές και τη διοίκηση του ΟΑΚΑ. Δεν κρίνεται μόνο αν θα εξυπηρετηθούν δύο μεγάλοι σύλλογοι, αλλά αν το μεγαλύτερο στάδιο της χώρας μπορεί να λειτουργήσει ως σοβαρή εθνική εγκατάσταση, με σχέδιο, κανόνες και ικανότητα διαχείρισης. Αν δεν μπορεί να σηκώσει ούτε μια δύσκολη συγκατοίκηση με πρόγραμμα, ασφάλεια, μπάσκετ, ποδόσφαιρο και αυξημένες απαιτήσεις, τότε ποιος ακριβώς είναι ο ρόλος του;

Η κουβέντα φυσικά και πάει κατευθείαν (και) στη διοίκηση του σταδίου. Διότι αν ο Παναθηναϊκός όντως έχει εξασφαλίσει τόσο σφιχτή αποκλειστικότητα, τότε γεννιέται ένα εύλογο ερώτημα: γιατί υπογράφηκε μια τέτοια συμφωνία; Ποια ήταν η λογική; Πώς δεσμεύτηκε το μεγαλύτερο κρατικό στάδιο της χώρας με τρόπο που, στην πράξη, μπορεί να κλείνει την πόρτα σε οποιαδήποτε άλλη μεγάλη ανάγκη προκύψει; Μπορεί στα χαρτιά αυτό να εξυπηρετούσε την ασφάλεια του Παναθηναϊκού μέχρι τον Βοτανικό. Στην πράξη, όμως, αν οδηγήσει σε αδιέξοδο, τότε το ζήτημα δεν είναι μόνο τι δικαιούται ο ένας, αλλά αν λειτούργησε με σωστή πρόβλεψη το ίδιο το ΟΑΚΑ.

Βέβαια, δεν μπορείς να γράψεις σοβαρά ανάλυση και να κάνεις ότι δεν υπάρχει ο αντίλογος. Ο Παναθηναϊκός μπορεί εύλογα να πει: «Εγώ έκανα τη δουλειά μου, εξασφάλισα έδρα, περιμένω τον Βοτανικό, γιατί να μπω τώρα σε περιπέτεια;». Και δεν είναι παράλογο. Από τη δική του οπτική, ζητά να εφαρμοστεί αυτό που συμφωνήθηκε, χωρίς να πληρώσει ο ίδιος το κόστος της ανάγκης του άλλου. Άρα η συζήτηση δεν είναι ποιος είναι ο καλός και ποιος ο κακός. Είναι αν υπάρχει θεσμική ωριμότητα να βρεθεί λύση χωρίς να τιναχτεί στον αέρα ούτε μια σύμβαση, ούτε η λειτουργία του πρωταθλήματος.

Αυτό που δεν πρέπει να ξεχνάμε είναι ότι το θέμα δεν αφορά μόνο δύο ΠΑΕ. Αφορά και το ίδιο το προϊόν του ελληνικού ποδοσφαίρου. Αν ένας μεγάλος σύλλογος δεν μπορεί να βρει κατάλληλη έδρα στην πρωτεύουσα για μια συγκεκριμένη μεταβατική περίοδο, τότε έχεις πρόβλημα που ξεπερνά τα όρια του συλλογικού συμφέροντος. Έχεις πρόβλημα λίγκας, προβολής, αξιοπιστίας, εμπορικής εικόνας. Αυτά δεν είναι ψιλά γράμματα. Σε μια εποχή που όλοι ψάχνουν έσοδα, αναβάθμιση, επένδυση, ευρωπαϊκή κανονικότητα και καλύτερο προϊόν, δεν μπορείς να μιλάς για πρόοδο και ταυτόχρονα να μην μπορείς να λύσεις το ζήτημα της έδρας ενός από τους μεγαλύτερους συλλόγους της χώρας.

Το άλλο επιχείρημα που θα ακουστεί είναι το πρακτικό: «Ναι, αλλά πώς θα χωρέσουν όλα αυτά;». Εύλογο, από τη στιγμή που δεν μιλάμε μόνο για δύο ποδοσφαιρικά προγράμματα. Μιλάμε και για το κλειστό δίπλα, που χρησιμοποιεί ο μπασκετικός Παναθηναϊκός, μιλάμε για ημέρες αγώνων, για αστυνομικά μέτρα, για προσβάσεις, για χλοοτάπητα, για φθορά εγκαταστάσεων, για επιχειρησιακό φορτίο. Είναι εύκολο; Καθόλου. Αλλά από πότε το δύσκολο έγινε αυτόματα αδύνατο; Το ΟΑΚΑ δεν είναι δημοτικό γηπεδάκι της σειράς για να σηκώνεις τα χέρια και να λες «δεν βγαίνει». Είναι το μεγαλύτερο στάδιο της χώρας. Αν δεν μπορεί να υπηρετήσει μια τέτοια ανάγκη με σοβαρή οργάνωση, τότε μιλάμε για ομολογία αποτυχίας.

Επιπλέον, θεωρώ πως το θέμα βγαίνει τελείως από τα στενά οπαδικά όρια. Δεν είναι μόνο αν θα βολευτεί ο Ολυμπιακός ή αν θα προστατευτεί ο Παναθηναϊκός. Είναι αν η Πολιτεία μπορεί να σταθεί στο ύψος μιας σύνθετης υπόθεσης χωρίς να χαθεί στις γνωστές ελληνικές καθυστερήσεις, χωρίς να μετατρέψει το ΟΑΚΑ σε πεδίο μετωπικής σύγκρουσης και χωρίς να αφήσει την αίσθηση ότι όλα λύνονται μόνο όταν φτάσουν στο παρά πέντε.

Γι’ αυτό και το δίλημμα είναι πιο μεγάλο απ’ όσο φαίνεται: Το ΟΑΚΑ είναι γήπεδο ενός ή εργαλείο για να λύνονται μεγάλα προβλήματα;

Αν πας μόνο με το γράμμα της συμφωνίας, μπορεί να μπλοκάρεις τη μόνη ρεαλιστική λύση για μια άλλη μεγάλη ΠΑΕ. Αν πας μόνο με την ανάγκη, μπορεί να υπονομεύσεις την αξιοπιστία μιας σύμβασης που ήδη έχει υπογραφεί. Και κάπου εκεί είναι που η κυβέρνηση, οι Αρχές και η διοίκηση του σταδίου καλούνται να δείξουν αν μπορούν να κάνουν αυτό που στο ελληνικό ποδόσφαιρο σπανίζει. Τι; Να βρουν μια λύση δύσκολη, αλλά λειτουργική.

Στο τέλος της ημέρας, λοιπόν, το «γιατί όχι;» είναι η πιο λογική ερώτηση που μπορεί να τεθεί μπροστά σε ένα πρόβλημα χωρίς άλλη ρεαλιστική διέξοδο. Γιατί το ελληνικό ποδόσφαιρο έχει ζήσει συγκατοικήσεις, έχει ζήσει μεταβατικές έδρες, έχει ζήσει πολύ πιο στραβά και πολύ πιο μπερδεμένα. Το θέμα δεν είναι αν γίνεται, το θέμα είναι αν υπάρχει βούληση να γίνει με κανόνες.

Αυτή είναι η ουσία όλης της ιστορίας. Όχι ποιος θα κερδίσει την κόντρα, αλλά αν το κράτος, το ΟΑΚΑ και οι εμπλεκόμενοι φορείς μπορούν να αποδείξουν ότι όταν η μπάλα καίει, ξέρουν να παίζουν κι αυτοί χωρίς να πετάνε την ευθύνη στην εξέδρα.

TikTok: Statho

Insta: chris.statho

FΒ: Chris D Stathopoulos

TW: @ChrisStatho

Πρωτότυπο άρθρο