Τα όσα έχουν συμβεί μέσα σε μια σεζόν στον Παναθηναϊκό, είναι για ταινία κανονικά. Πώς άρχισαν όλα, πως εξελίχθηκαν τα πράγματα, οι σαρωτικές αλλαγές Οκτώβρη μήνα, οι μεταγραφές, τα αποτελέσματα, η αντιστροφή ενός κλίματος που είχε διαμορφωθεί. Σα να έχουν περάσει 3-4 χρόνια μέσα σε μια σεζόν. Η οποία κατέληξε και χωρίς τίτλο κιόλας. 

Το αποκούμπι για τον Παναθηναϊκό χωρίς αμφιβολία είναι το τελευταίο δίμηνο. Στο οποίο είχε τα ευρωπαϊκά αποτελέσματα – παρά τον αποκλεισμό από την Μπέτις – τις νίκες εντός συνόρων που έφεραν την ομάδα στα πλέι οφ και εξασφάλισαν το μίνιμουμ που είναι η ευρωπαϊκή συμμετοχή και την επόμενη αγωνιστική περίοδο. 

Από μόνο του να πεις πως ένα δίμηνο είναι η… επιτυχία της σεζόν, είναι κωμικό. Ειδικά όταν μιλάμε για τον Παναθηναϊκό. Το ίδιο ισχύει και για τη συμμετοχή στα πλέι οφ. Το ίδιο θα ισχύει κι αν η ομάδα κερδίσει μια θέση με εξαιρετικά αποτελέσματα. Ουσιαστικά θα είναι κάτι ποδοσφαιρικά σημαντικό, ηθικά όμως τι θα κάνει ο Παναθηναϊκός; Θα πανηγυρίσει αν βγει τρίτος ας πούμε; Όχι, δε θα το κάνει. 

Η ανάγνωση λοιπόν της κατάστασης, εκ των πραγμάτων φέρνει μονά-ζυγά μιζέρια. Ακριβώς επειδή ο Παναθηναϊκός δεν κάνει πρωταθλητισμό με εξαίρεση τα αποτελέσματα ενός διμήνου. Απλά η σωστή ανάγνωση, είναι σε κομμάτια. Όπως ακριβώς και η σεζόν η ίδια. Ο Κόντης για παράδειγμα, δεν έχει ίδια ευθύνη με τον Βιτόρια που έκανε προετοιμασία και «έχτισε» την ομάδα. Ο Κοτσόλης και ο Κορόνα, δεν έχουν ίδια ευθύνη με τον Παπαδημητρίου. 

Αυτό δεν συμβαίνει για να μειωθούν οι ευθύνες όσων είναι τώρα στην ομάδα, είτε πρόκειται για προπονητή είτε στελέχη. Ευθύνες υπάρχουν παντού, ο καταμερισμός διαφέρει. Προφανώς όσοι αποφάσιζαν ένα χρόνο πριν για την ομάδα, ευθύνονται περισσότερο απ’ αυτούς που αποφασίζουν απ’ τον Οκτώβρη. Όσοι αγωνίστηκαν στην ομάδα τα τελευταία χρόνια, ευθύνονται περισσότερο απ’ όσους ήρθαν τον Γενάρη. 

Ακόμη κι έτσι όμως, υπάρχει ένα στοιχείο που δεν είναι μίζερο. Ίσα-ίσα έχει μπόλικη αισιοδοξία μέσα. Αφορά το έμψυχο υλικό του Παναθηναϊκού. Το ρόστερ του. Δεν μιλάμε συνολικά, είναι δεδομένο πως θα γίνουν αρκετές κινήσεις και χρειάζονται να γίνουν το καλοκαίρι. Απλά σε αυτό το τελευταίο δίμηνο, προέκυψαν συμπεράσματα για παιδιά που άδικα είχαμε απαξιώσει όλοι μας. Λιγότερο ή περισσότερο. 

Παίκτες οι οποίοι μόλις η ομάδα βρήκε μια σταθερά αγωνιστική, αποδεικνύουν σε μόνιμη βάση γιατί φορούν αυτή τη φανέλα και γιατί την αξίζουν πάνω απ’ όλα. Αλλάζοντας τη συνολική εικόνα προς αυτούς. Σα να πάτησε κάποιος έναν διακόπτη και να φωτίστηκε ξαφνικά μια ποιοτική πτυχή που είχαμε βάλει στο σκοτάδι. Εντελώς άδικα. 

Τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα είναι συγκεκριμένα. Ο Ίνγκασον μέχρι πριν κάποιους μήνες, είχε… βαφτιστεί μηχανή λαθών. Χωρίς να έχει καμία θέση στο ρόστερ, με τον κόσμο να εμπιστεύεται περισσότερο τον Γεντβάι απ’ τον Ισλανδό. Μόλις η ομάδα βρήκε ποδοσφαιρικές αρχές όμως, ο έμπειρος στόπερ αγωνιστικά και ηγετικά σε αναγκάζει να του βγάλεις το καπέλο. Ποιος λοιπόν μπορεί να τον αφαιρέσει από τις λύσεις που έχουν να δώσουν πράγματα και την επόμενη σεζόν. 

Ο Κάτρης σχεδόν πέρασε απαρατήρητος μόλις επέστρεψε από τον Λεβαδειακό. Σε δύο μήνες φτάσαμε να τον συζητάμε πλέον ως έναν απ’ αυτούς που πρέπει να έχει φανέλα βασικού κι όχι απλά ρόλο στο ρόστερ. 

Ο Καλάμπρια ήταν ο Ιταλός που… κοροϊδεύει, δεν μπορεί να δώσει πολλά και παίρνει υπερβολικά πολλά χρήματα. Ώσπου τακτικά απέδειξε σε όλους πως είναι ίσως ο κορυφαίος του Παναθηναϊκού και η σταθερότητά του ξεχωρίζει στα ματς. 

Τα ίδια ισχύουν και με τον Κυριακόπουλο. Απαξιώθηκε μέσα σε λίγους μήνες, ώσπου επέστρεψε απ’ τον τραυματισμό του και δικαιωματικά δεν έχει αντίπαλο στη θέση του. Όχι λόγω απουσίας παίκτη που κάνει τη διαφορά, αλλά γιατί αθλητικά και ποιοτικά, ξεχωρίζει. 

Ο Κοντούρης αποκτήθηκε ως το… παιδάκι που μαζί με τον Μπόκο θα παίρνει χρόνο συμμετοχής στα ματς Κυπέλλου, όπου είναι υποχρεωτική η παρουσία παίκτη έως 21 χρόνων. Σε δύο μήνες έφτασε στην Εθνική και η συζήτηση περιστρέφεται στην κριτική του γιατί δεν ήταν στην ευρωπαϊκή λίστα, ή γιατί δεν είναι στην ενδεκάδα αν δεν παίξει σε κάποιο ματς. 

Μέχρι και ο Ρενάτο Σάντσες που τον είχαν όλοι για «τελειωμένο» λόγω των τραυματισμών και όχι της ποιότητας, πλέον συζητιέται ως εκείνος που με σωστή διαχείριση, έχοντας μπροστά του καλό παίκτη, γιατί να μην γίνει προσπάθεια να μείνει να δίνει πράγματα με την τεράστια ποιότητά του. 

Τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα βέβαια, είναι τα δύο τελευταία. Ο Ταμπόρδα περίμεναν όλοι να πάει δανεικός στην Κηφισιά. Αυτό ακουγόταν τότε. Το τώρα δεν θέλει ανάλυση, είναι ο παίκτης που έχει «κλέψει» καρδιές και δικαίως με αυτά που κάνει και τη νοοτροπία που έχει. 

Και φυσικά ο Τετέι. Ναι τον είχαν δει όλοι, τον ήξεραν, αλλά μόλις προέκυψαν τα θέματα με τον Ντέσερς, περίμεναν καλή κίνηση στα φορ. Για παίκτη που θα είναι μπροστά απ’ το «τανκ». Πλέον έχει γίνει σημείο αναφοράς, ο παίκτης που δεν γίνεται να λείψει απ’ την ενδεκάδα. 

Αυτά τα παιδιά ήταν σχεδόν «καμένα» ή υποτιμημένα δύο μήνες πριν. Κανείς δεν υπολόγιζε το ρόλο στον οποίο θα τους κατατάσσαμε στο σήμερα και για το αύριο του Παναθηναϊκού. Σε αυτούς προστίθεται ο Τσιριβέγια που σαφώς είναι εξαιρετικός παίκτης, ο Ζαρουρί που δίνει λύσεις, ο Αντίνο και ο Γιάγκουσιτς που έχουν τεράστιο ταλέντο και προοπτική η οποία θα εμφανιστεί πιο ομαλά μετά την προετοιμασία που θα κάνουν. 

Το κέρδος του Παναθηναϊκού σε αυτό το δίμηνο, δεν ήταν τα πλέι οφ ή η παρουσία στην Ευρώπη. Χωρίς τα μειώνουμε φυσικά, ειδικά με τον τρόπο και τις συνθήκες που υπήρχαν. Για πολλά παιδιά του ρόστερ, αναγνωρίστηκε η ποιότητά τους. Η προοπτική τους. Ο πραγματικός ρόλος τους στην ομάδα. 

Αντιλήφθηκαν οι πάντες πως υπάρχει ένας κορμός πάνω στον οποίο στηρίζεται ο Παναθηναϊκός και ο προπονητής. Προκειμένου να γίνει επιτέλους αυτό το παραπάνω βήμα, μαζί με τις μεταγραφές που θα πραγματοποιηθούν. 

Υ.Γ. Τον Παναθηναϊκό στις έδρες τους τον περιμένουν ως το ευκολότερο ματς που πρέπει να δώσουν, ενώ στη Λεωφόρο θεωρούν πως θα έχουν το ευκολότερο έργο και επιβάλλεται να νικήσουν. «Τατουάζ» ας τα κάνουν αυτά στην ομάδα και να μπουν στα πλέι οφ όπως πρέπει. 

Υ.Γ.1: Ο Τσάπρας και ο κάθε Τσάπρας από την ελληνική αγορά ή τους διαθέσιμους Έλληνες του εξωτερικού, πρέπει να είναι προτεραιότητα ως λύσεις για το ρόστερ. Βοηθούν σημαντικά στη νοοτροπία και όχι μόνο. 

Πρωτότυπο άρθρο