Χρόνια πολλά και καλά σε όλους. Εύχομαι να έχετε όσα επιθυμείτε και κυρίως υγεία και χαμόγελα. Να περάσετε όμορφα όπου και εάν βρίσκεστε και να οπλιστείτε με δύναμη για τα δύσκολα που έρχονται μπροστά μας. Πάντα οι μέρες των γιορτών μας δίνουν την ευκαιρία να θέσουμε ένα στοπ στους ρυθμούς της καθημερινότητας και να σταθμίσουμε κάπως καλύτερα τα πράγματα. Και σε ό,τι αφορά την αθλητική επικαιρότητα, θα έχει δουλίτσα μπόλικη. Με την ΑΕΚ βέβαια, να έχει και μια δουλειά ακόμα στην Ευρώπη. Προτού πάω στα ευρωπαϊκά, να ρίξω μια σκέψη για όσα συμβαίνουν εντός των τειχών και τις διεργασίες εν όψει της 2ης αγωνιστικής, που όπως τα έφερε η πρεμιέρα έγινε ακόμα πιο κρίσιμη. Ηδη, έγιναν πολλά: μια ανακοίνωση του ΠΑΟΚ με μπόλικο παρασκήνιο και ανοιγμένα ζητήματα που ο καθείς μπορεί να τα ερμηνεύει όπως καταλαβαίνει, κάποιες βολές του Ολυμπιακού για την διαιτησία γενικές, αλλά και πολύ συγκεκριμένες. Και αναλογιστείτε, πως στην πρεμιέρα ο Στίλερ προοριζόταν για την Τούμπα και ο Πολωνός για το Φάληρο. Εγιναν τράμπα, ήρθαν όλα τούμπα.

Γίνεται δουλίτσα, καταλαβαίνω πως για πολλούς είναι το τελευταίο χαρτί, είτε μιλάμε για το πρωτάθλημα, είτε ακόμα και την 2η θέση που οδηγεί στα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ. Μεσολαβεί έπειτα και άλλη διακοπή και πάντα υπάρχει χρόνος για να ζυμωθούν πράγματα και να ληφθούν αποφάσεις, να γίνουν δουλίτσες συνολικά. Θα τα πούμε ξανά γι’ αυτά τα ωραία, αλλά να γνωρίζουν (αν και το έχουν καταλάβει πλέον άπαντες), πως έχουν γνώση οι φύλακες και τα σχέδια δεν μπορούν εύκολα να γίνουν πράξεις.

Η σύνδεση με το έπος του ‘77

Επιστρέφω στα ευρωπαϊκά. Καταλαβαίνει εύκολα κάποιος, πως έπειτα από την σκληρή ήττα στην Ισπανία στο πρώτο παιχνίδι, η ΑΕΚ ψάχνει ένα θαύμα. Ψάχνει αυτό το 1% πιθανότατα που της αναλογεί, για να βρει μια μυθική ανατροπή, που θα φτιάξει ένα νέο ποδοσφαιρικό «παραμύθι» που θα συνοδεύει τις επόμενες γενιές, όπως εκείνη η επική πρόκριση επί της ΚΠΡ. Κρυστάλλινη, τσαμπουκαλεμένη, ΑΕΚτζήδικη, δίχως καμία σκιά όπως συμβαίνει καμιά φορά με άλλα παιχνίδια και ανατροπές που έχουν μπόλικο παρασκήνιο.

Είχα την ευκαιρία στην Μαδρίτη να τα πω για λίγο με τον τεράστιο Λάκη Νικολάου. Θυμήθηκα και κάποιες παλιές αναφορές του, όταν σε ένα αφιέρωμα για όσα απίθανα είχαν συμβεί το 1977 και τον αποκλεισμό μιας αγγλικής ομάδας που ταρακούνησε την Ευρώπη, να λέει πως το πίστευαν. Το πίστευαν από την στιγμή που είχαν χάσει στο «Λόφτους Ρόουντ», επειδή το σκορ δεν συμβάδιζε με την εικόνα της αναμέτρησης και τους έπειθε πως μπορούσαν να ψάξουν το θαύμα. Ετσι κάπως, συμβαίνει και τώρα.

Η ελπίδα

Η ΑΕΚ έχασε στο «Βαγιέκας», αλλά όποιος έχει δει το ματς και δεν στέκεται στο τελικό σκορ μόνο ή στα στιγμιότυπα της αναμέτρησης, αντιλαμβάνεται πως δεν της άξιζε τέτοιο αποτέλεσμα. Θα έπρεπε να είχε σκοράρει με βάση τις ευκαιρίες που δημιούργησε, πλήρωσε κάθε αδράνεια της. Δεν μπορεί να αποκλείσει κανείς, απέναντι σε μια καλοδουλεμένη ομάδα που ξέρει να παίζει έξυπνα και κυνικά, να συμβεί κάτι αντίστοιχο και στην ρεβάνς. Αλλά ακόμα και αυτό το 1%, είναι ένας όμορφος τρόπος για να γεμίσεις ελπίδα και να βρεθείς στο γήπεδο.

Τις τελευταίες ώρες λαμβάνω συχνά το ερώτημα, με διάφορους τρόπους, για το αν η ΑΕΚ θα πρέπει να αδιαφορήσει ή να παίξει με τα δευτερότριτα ή να μην ασχοληθεί καν με την ρεβάνς, επειδή είναι καθοριστικό το ματς με τον ΠΑΟΚ που ακολουθεί. Πέραν της πάγιας άποψης μου, πως εν έτει 2026 είναι σχεδόν κωμικό να μιλάμε για κόπωση των παικτών από συνεχόμενα παιχνίδια, υπάρχει ένα στοιχείο που πολλοί κάνουν λάθος και το παραβλέπουν. Ανάμεσα στην ρεβάνς με τους Ισπανούς και του ματς με την ομάδα της Θεσσαλονίκης, υφίσταται μια κομβική διαφορά.

Με οδηγό τον Νίκολιτς

Με την Ράγιο Βαγιεκάνο, η ΑΕΚ παίζει για το πρεστίζ, την ευρωπαϊκή της καταξίωση, την επιβράβευση για όσα σπουδαία και σημαντικά πέτυχε από το καλοκαίρι μέχρι τώρα. Με τον ΠΑΟΚ, απέναντι σε έναν εκ των ανταγωνιστών για τον τίτλο, είναι από τα ματς που δεν μπαίνεις για να τα παίξεις, αλλά για να κερδίσεις. Δεν έχει καμία σημασία ποιοι θα είναι, πως θα είναι, πόσοι θα είναι. Θα έχουν ένα γήπεδο που θα «κοχλάζει», θα ξέρουν πως με νίκη κάνουν ένα καθοριστικό βήμα για την κατάκτηση του πρωταθλήματος.

Είναι σωστές πολλές από τις κουβέντες για την ανάγκη περαιτέρω μεταγραφικής ενίσχυσης το καλοκαίρι. Θα γίνει έτσι κι αλλιώς, στην ΑΕΚ υπάρχει σχέδιο και προοπτική για το μέλλον. Τώρα όμως, την Ιστορία θα την γράψουν οι παρόντες. Αυτοί που έφεραν την ΑΕΚ ως εδώ, παίζοντας και κάνοντας πολλές και σημαντικές επιτυχίες και Πέμπτη, Κυριακή. Όπως είχε πει και ο Νίκολιτς σε εκείνο το μυθικό βράδυ με την Αντερλεχτ: fight, believe and never give up. Οποιος διαφωνεί, ας μείνει σπίτι του.

Πρωτότυπο άρθρο