Από sdna.gr
Από την αρχή μέχρι το τέλος αλλά και μετά όταν είδαμε τους αντίπαλους ποδοσφαιριστές να χειροκροτούν τους παίκτες της ΑΕΚ και ακούσαμε προσπαθώντας να το πιστέψουμε, τον προπονητή της ομάδας που προκρίθηκε να δηλώνει πως η αντίπαλος βάσει εικόνας στα δυο παιχνίδια άξιζε περισσότερο την πρόκριση! Μιλάμε για μια μαγική ποδοσφαιρική βραδιά. Ακόμη και το ξεσάλωμα των οπαδών άλλων ομάδων, στην πλειοψηφία τους Ολυμπιακών, με τις πανηγυρικές φωτογραφίες που έδειχναν κυρίως τον Μαρινάκη λες και δεν έπαιζαν παίκτες να σηκώνει το, κατά Καραπαππά και θύρα 7, Μίλκο καπ είναι μέρος της χαράς που δίνει το ποδόσφαιρο. Και η χαρά μπορεί να έρθει με πολλούς τρόπους και όχι μόνο με νίκες της ομάδας που ο καθένας από εμάς διάλεξε να πορευτεί σε όλη του την ζωή.
Για αυτό πολλοί από εμάς είχαμε αφίσα στο… πατρικό μας τον Αντόνιο Κόντε και τον Κορνήλιο Τόμσον, οι ΠΑΟΚτζήδες τον Μπομπ Μάκαντου, οι Αρειανοί τον Ιακοπίνι κτλ. Το θεωρώ απόλυτα υγιές. Τώρα έγινε ήρωας για πολλούς ο εμβληματικός αρχηγός της Ράγιο που πράγματι τελείωσε με άριστο τρόπο την μόνη τρανζίσιον επίθεση που έβγαλε και εκτέλεσε υποδειγματικά η ομάδα του σε όλο το ματς. Απόλυτα φυσιολογικό ιδίως σε μια περίοδο που ο Ολυμπιακός είναι στο κάτω του αδυνατώντας να βάλει έστω ένα γκολ και το τελευταίο αποτέλεσμα του είναι ήττα από την ΑΕΚ μέσα στο Φάληρο. Ωραία είναι αυτά και για να υπάρχει τόση χαρά στους άλλους πάει να πει πως κάτι πολύ καλό έκανε η ΑΕΚ και πως υπήρχε φόβος πως θα κάνει και περισσότερα…
Υπερήφανοι και γεμάτοι ένιωθαν όλοι τα μεσάνυχτα της Πέμπτης και την επόμενη μέρα γιατί πράγματι είδαμε μια εκπληκτική ΑΕΚ. Καλύτερη από αυτή που περιμέναμε. Όπως ότι κάνει από την αρχή της σεζόν είναι πάνω από αυτό που περιμέναμε. Όμως υπάρχει και το αποτέλεσμα. Η Ράγιο νίκησε 4-3 και προκρίθηκε στα ημιτελικά. Η ΑΕΚ δικαιούταν να είναι αυτή η νικήτρια όμως έμεινε με ένα τεράστιο “αχ” για την μεγάλη χαμένη ευκαιρία. Δεν υπάρχει όμως χρόνος ούτε καν να… κλάψεις. Ο Ρέλβας και ο Βάργκα, με μήνες στην ομάδα, έκλαψαν αλλά ήταν Πέμπτη μεσάνυχτα. Από Παρασκευή πρωί το μουντ έχει αλλάξει.
Κι αν κάτι έχει δείξει η ζωή είναι πως στα Αμοιβαία Κεφάλαια και στο ποδόσφαιρο οι προηγούμενες αποδόσεις δεν εξασφαλίζουν τις μελλοντικές. Έρχεται ο ΠΑΟΚ. Ο ένας από τους δύο διεκδικητές του πρωταθλήματος 15 μέρες μετά την πρώτη φορά που ΠΑΟΚ και Ολυμπιακός αναγνώρισαν και… επισήμως την ΑΕΚ ως ανταγωνιστή. Γιατί την ακρίβεια θέλουμε ή δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε κι εμείς οι ίδιοι για να μην αγχωθούμε η ΑΕΚ είναι πλέον φαβορί. Με πέντε βαθμούς παραπάνω, πέντε αγώνες πριν το τέλος οι άλλοι θα είχαν κάνει… απονομή. Εμείς εκτός των άλλων είχαμε ως τώρα όπλο μας την ταπεινότητα και το… επόμενο παιχνίδι. Το επέβαλε με τον τρόπο του και κυρίως με την συνέπεια του ο Νίκολιτς από την πρώτη μέρα. Έτσι επιβάλλεται να πάει η ΑΕΚ και στον αγώνα με τον ΠΑΟΚ. Στον επόμενο αγώνα που πάντα είναι ο πιο κρίσιμος και ο πιο δύσκολος.
Στον αγώνα της Κυριακής πρέπει σε όλη του την διάρκεια και όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα να θυμόμαστε τι αισθανόμασταν αλλά και τι λέγαμε την Πέμπτη τα μεσάνυχτα. Η ισοπαλία είναι πολύ καλό αποτέλεσμα. Η νίκη είναι φανταστική. Όμως υπάρχει και η ήττα. Και δεν είναι καθόλου δύσκολο οι ήρωες της Πέμπτης να γίνουν οι λούζερς της Κυριακής. Ακολουθούν 15 μέρες διακοπής και μετά ο αγώνας στη Λεωφόρο. Αν είχε ολοκληρώσει το έπος και είχε περάσει στα ημιτελικά θα ήταν διαφορετικά τα πράγματα. Τώρα δεν αργεί καθόλου να γυρίσει το πράγμα στην εσωστρέφεια. Αν χρειάζεται σε έναν αγώνα ΟΛΟΙ να δώσουν τα πάντα είναι αυτός της Κυριακής. Όσοι παίξουν και όσοι θα είναι στις γεμάτες εξέδρες του Ναού. Οποίο όμως κι αν είναι το αποτέλεσμα το πρωτάθλημα θα παίζεται ακόμη και η ΑΕΚ θα είναι πρώτη. Έχει το πρώτο match ball με τον έναν από τους δύο την Κυριακή. Δεν θα είναι όμως το τελευταίο…