Ο Άρης του σήμερα δείχνει πως ξέρει καλά τις αδυναμίες του, παρουσιάζεται μυαλωμένος, βελτιωμένος και μοχθεί για το καλύτερο δυνατό. Καλά δε θα 'ταν να τα ήξερε όλα αυτά από τον Ιούλη; Για να μην βιώσουμε ποτέ μια τέτοια προβληματική σεζόν...

Απέναντι στον Βόλο οι κιτρινόμαυροι ήταν ...solid! Είχαν θέληση, έπαιξαν από το πρώτο ως το τελευταίο λεπτό με πλάνο και πείσμα και δεν σταμάτησαν μέχρι να φύγουν από το γήπεδο νικητές. Τα σκαμπανεβάσματα υπήρξαν. Προφανώς! Τα λάθη έγιναν. Εννοείται! Όμως, στο τέλος της ημέρας, οι παίκτες του Μιχάλη Γρηγορίου άξιζαν τη νίκη και την πήραν. Έπειτα από 172 μέρες ο Άρης θυμάται ξανά πως είναι να κερδίζεις στην έδρα σου. Μπροστά στο κοινό σου...

Το παιχνίδι ξεκίνησε με μια τρομερή ...πιλάλα για γκολ. Από τα πρώτα λεπτά είδαμε παίκτες όπως ο Γιαννιώτας, ο Γκαρέ, ο Πέρεθ και ο Καντεβέρε να πασχίζουν να τελειώσει νωρίς το μαρτύριο της σταγόνας και να μην υπάρξει νεκρό διάστημα, πάνω στο οποίο θα πατούσε ο Βόλος για να "χτυπήσει". Ήθελε το γκολ η ομάδα. Έκανε τριπλή χαμένη ευκαιρία, λες και είμαστε στο 90'... μόλις στο πρώτο τέταρτο του αγώνα. Τι να λέμε τώρα... 

Πρώτη σημείωση, για να μην το ξεχάσω' 

Μόνο εγώ δίνω, στο μυαλό μου, μια τελευταία ευκαιρία στον Πέρεθ του "άξονα"; Μόνο σε εμένα αρέσει αυτός ο παίκτης στο "10" με ξαφνικά ...πλαγιάσματα και βοήθειες στον Γκαρέ; Μόνο στη δική μου συνείδηση δεν έχει κλείσει η κουβέντα παραμονής του Ισπανού, αν και εφόσον πιάσει στο "10"; Γιατί εγώ τον βλέπω αρκετά δραστήριο και θετικό. Υπάρχει πλέον κουβαλητής μπάλας στην περιοχή. Υπάρχει το πρόσωπο να βασιστείς, μετά από 1μιση χρόνο δίχως τον Μανού. Μπορεί να μην αγγίζει ούτε στο ελάχιστο την απόδοση του συμπατριώτη του, όμως... αρέσει! 

Το λάθος του Άρη στο πρώτο ημίχρονο είναι πως χαλάρωσε. Όχι πως σταμάτησε να πιέζει και να ψάχνει το γκολ. Όχι, δεν χαλάρωσε με αυτόν τον τρόπο. Χαλάρωσε γιατί πίεσε με παραπάνω αφέλεια από το επιτρεπτό. Χαλάρωσε πιστεύοντας πως δε θα απειληθεί καθόλου, από μια ομάδα που διαθέτει επίθεση "φωτιά" και ταχύτητα για να σου φύγει στον σβέρκο και να μην το καταλάβεις. 

Αυτός ο Γκονζάλεθ τι παιχταράς είναι... Παρατήρησα όλες τις επαφές του με τη μπάλα, μιλάμε για τρομερή περίπτωση. 

Εκεί είναι που ισοφαρίστηκε η ομάδα. Αυτό έφταιξε - μαζί με το VAR, που μάλλον έπαθε... Λαζαρίδη (μιας και είναι επίκαιρος) και δεν έπαιρνε απόφαση να πράξει τα δέοντα. 

Μετά την ισοφάριση ο Άρης έπεσε σε ψυχολογία, όμως είχε πολλά παραπάνω να δώσει. Το 2ο γκολ, του Κάργα, είναι ξεκάθαρα μια τελευταία "νότα" του φετινού Άρη, ο οποίος απογοητεύεται και είναι ικανός για το χειρότερο. 

Ήταν όμως το τέλος και για την επιθετική δράση του Βόλου στο Βικελίδης. Ίσως αν δεν έμπαινε αυτό το γκολ η ομάδα του Μπράτσου να είχε πολλές παραπάνω πιθανότητες για βαθμό. Ο Άρης μπήκε στα αποδυτήρια με την πλάτη στον τοίχο, και δεν είχε άλλα περιθώρια. Αν το παιχνίδι ήταν στο "Χ" ίσως να μην έμπαινε τόσο "με το μαχαίρι στα δόντια". 

Όπως και μπήκε...

Στο 2ο ημίχρονο ο Άρης έπαιξε με μεγαλύτερη αφέλεια, ήταν όμως εξίσου αποφασισμένος να βάλει, όχι ένα, αλλά δύο τέρματα και να νικήσει. Τέλος! δεν έχει γυρισμό. Δούλεψε πολύ για να έχει τις απαραίτητες εντάσεις, έχασε πολλά ματς στο φινάλε, έφαγε πολλή γκρίνια, για να χάσει και αυτή την ευκαιρία. 

Ράσιτς γκολ. Καντεβέρε - ψαλίδια, κεφαλιές, γονατιές και, στο τέλος, ένα απλό πλασέ - γκολ! Εδώ και καιρό το έψαχνε αυτό το ρημάδι το τέρμα. Ένας παίκτης με πλούσιο ρεπερτόριο, αθλητικός, γρήγορος για το ύψος του, με πείσμα. Πως γίνεται να είναι τόσο άστοχος; Ψυχολογία βλέπεις... 

Τώρα που το έβαλε, καλά θα κάνει να αλλάξει πρόσωπο. Θα είμαστε πιο αυστηροί πλέον.

Μετά το 3-2 ο Άρης χαλάρωσε για δεύτερη φορά. Σε αυτή την περίπτωση με τον... κακό τρόπο. Πίστεψε πως αρκεί. Ούτως ή άλλως δεν μπορούσε να τρέξει άλλο. Κατανοητό! 

Το είπε κι άλλωστε ο Γρηγορίου, πως η ομάδα δεν έχει φτάσει ακόμη στο επίπεδο να τρέχει 90 λεπτά με την ίδια ένταση. 

Εκεί ήταν που χτύπησε ο Κάργας, ξανά. Αυτή τη φορά όμως μίλησε ο Αθανασιάδης. Ο κίπερ του Άρη κράτησε ζωντανή την εστία του με την επέμβαση της αγωνιστικής και έδωσε στην ομάδα του άλλο ένα δώρο. 

Το ερώτημα όμως είναι το πότε θα κάνει το δώρο ο ίδιος ο Άρης στον εαυτό του, να βάλει μυαλό και να δουλέψει, όπως δουλεύει τους τελευταίους μήνες. Γιατι πρέπει να έρθει ένας άνθρωπος όπως ο Γρηγορίου, για να καταλάβουμε πως όταν έχεις προπονητή που νιώθει από τις απαιτήσεις, νιώθει ασφάλεια (επειδή ξέρει πως ούτως ή άλλως θα φύγει) και έχει το ελεύθερο να παίξει όπως θέλει, τότε η ομάδα αποδίδει. 

Πότε θα βρούμε την αλήθεια μέσα μας, για να καταλάβουμε πως ο Έλληνας προπονητής, ο οποίος θα ξέρει πως δε θα φύγει μέσα στη σεζόν, είναι μια άξια λύση; Πότε θα καταλάβουμε πως παίκτες όπως Γιαννιώτας, Δώνης, Αθανασιάδης πρέπει να υπάρχουν ΜΟΝΙΜΩΣ στην 11άδα, για να "ξυπνούν" τους υπόλοιπους; Πότε θα πάρουμε είδηση πως αν φτιάξεις 30+ φάσεις και μπορείς να τρέχεις για 90 λεπτά λυσασμένα, καμία διαιτησία δεν μπορεί να σε σταματήσει. Και... ακόμη και αν το κάνει, κανείς δε θα μπορεί να σου πει το παραμικρό. ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕΣ! Αυτό θέλει να δει ο κόσμος. Θέλει να σε δει να κατανοείς πως δεν υπάρχει επιστροφή αν δεν προσπαθήσεις! Αυτός είναι ο λόγος που το γήπεδο παραμένει άδειο. 

Όλα τα συνθήματα λένε "παίξτε". Δεν λένε "κερδίστε". 

Ο Άρης των τελευταιων ετών, σε πολλά παιχνίδια που κρίνουν την σύγχρονη ιστορία του... ΔΕΝ έπαιξε! Δεν προσπάθησε. Δεν ήταν λυσασμένος! 

Μπορεί να είχε τους παίκτες, μπορεί να ήταν η καλή ομάδα. Όμως ΔΕΝ...

Ο φετινός Άρης, δε, όχι μόνο δεν έπαιξε, αλλά δεν άφησε τον εαυτό του να βρίσκεται ΚΑΝ σε κατάσταση για να παίξει. Ήταν αγύμναστος, ήταν τραυματίας, ήταν ανοργάνωτος και ανήμπορος. 

Τώρα που το πήρε απόφαση να δουλέψει, δυστυχώς ίσως και να είναι αργά. 

...εκτός αν βάλει μυαλό και το καλοκαίρι βασιστεί σε αυτούς τους τελευταίους μήνες, πάρει τις σωστές αποφάσεις και δεν ξανακοιτάξει πίσω του, βαδίζοντας στη νέα εποχή με άλλα μυαλά. 

Μακάρι ένα από όλα αυτά τα σενάρια που ακούγονται να είναι αλήθεια. Όχι γιατί θα πάει η ομάδα πιο καλά. Αλλά γιατί ο κόσμος χρειάζεται να πιστέψει σε κάτι νέο. Σε κάτι ελπιδοφόρο. 

...όπως στο μπάσκετ. (winky face)

ΥΓ Γιάννη Γιαννιώτα σε ευχαριστούμε που είσαι ο Άρης που θέλουμε να βλέπουμε. Όσο μπορείς και λίγο παραπάνω, ΚΑΘΕ φορά! 

Πρωτότυπο άρθρο