Συγχαρητήρια σε όσους συμμετείχαν στο ντέρμπι της Λεωφόρου. Το τελευταίο της ιστορίας του Παναθηναϊκού κόντρα στον Ολυμπιακό. Κατόρθωσαν να… γράψουν τον επίλογο με μαύρο μελάνι. Δίνοντας στα χέρια του αιωνίου, κάτι για να καυχιέται.

Το ματς αυτό έπρεπε να είναι ψυχής. Κανείς δεν περίμενε να δούμε μπαλάρα από τους Πράσινους ή να αλλάξουν τα δεδομένα μιας σεζόν ή έστω της τελευταίας περιόδου. Το ίδιο όμως συνέβαινε και με τον αντίπαλο. Ο οποίος βρήκε το κίνητρο, πήρε τα «δώρα» και πανηγύρισε μια νίκη την οποία θα κάνει σημαία. Δικαίωμά του, ο Παναθηναϊκός έχασε. Κανείς δεν του φταίει πέρα από τον εαυτό του.

Απρέπεια. Απέναντι στο έμβλημα και στα χρώματα. Απέναντι στον κόσμο. Τίποτα λιγότερο. Το κίνητρο ήταν τεράστιο. Ίσο με το να διεκδικούσε τον τίτλο ο Παναθηναϊκός. Αντίστοιχα το συναίσθημα είναι ανάλογο με μιας τέτοιας απώλειας.

Αυτό το «αντίο» έπρεπε να είναι εντελώς διαφορετικό. Κανείς δεν περίμενε να γίνει ο όποιος παίκτης καλύτερος απ’ αυτό που ξέρουμε πως είναι. Η απαίτηση όμως, αφορούσε τη θέληση. Τη συγκέντρωση. Γιατί δεν έπαιζαν απλά για το γόητρο και τρεις βαθμούς. Έπαιζαν για κάτι ιστορικό.

Κόντρα στον Ολυμπιακό που είναι κακός μάλιστα. Ψάχνεις να βρεις πότε ήταν χειρότερος όταν είχε έρθει στη Λεωφόρο. Ο Γεντβάι του έδωσε το πρώτο γκολ και εκεί «έσβησε» το ματς. Ακόμη κι αν δεν έμπαινε το δεύτερο, δεν θα άλλαζε τίποτα. Ο Παναθηναϊκός δεν έδειξε να μπορεί, να έχει ούτε τον τρόπο ούτε την απαιτούμενη διάθεση που χρειάζεται να υπάρχει σε ντέρμπι. Ειδικά αυτών των συνθηκών.

Φυσικά είναι και ευθύνη του Μπενίτεθ. Πέρα απ’ το ίδιο το αγωνιστικό, το «διάβασμα», την τακτική αντιμετώπιση, η πνευματική προετοιμασία αποδείχθηκε ανεπαρκής. Κανείς δεν περιμένει από ξένους να «νιώσουν» τι είναι Λεωφόρος, τι σημαίνει ντέρμπι, όμως απ’ τη στιγμή που είναι στον Παναθηναϊκό έπρεπε να το κάνουν. Στις επαγγελματικές υποχρεώσεις τους είναι κι αυτό.

Από τη μία παίζεις τόσο ιστορικό ματς, από την άλλη παίζεις αγώνα με ευκαιρία να βάλεις τον αιώνιο στην εσωστρέφεια και τελικά βουτάς εσύ μέχρι το κεφάλι. Χωρίς να ευθύνεται κανείς άλλος πέρα απ’ τον εαυτό σου. Άλλωστε και στον ίδιο τον αγώνα, ο Παναθηναϊκός έχασε δεν νίκησε ο Ολυμπιακός. Όχι πως έχει καμία σημασία βέβαια, αυτά είναι σαχλαμαρίτσες σε επίπεδο προσπάθειας μείωσης του αποτελέσματος που παίρνει ο αντίπαλος. Απλά τονίζουμε με τον τρόπο αυτό, το γεγονός πως ένα τόσο ιστορικό ματς, χάθηκε από κακό Ολυμπιακό.

Δεν θα το θυμάται κανείς. Αυτό που θα θυμούνται όλοι όμως, είναι πως στο τελευταίο ματς της Λεωφόρου ήρθε αυτό το αποτέλεσμα.

Ψυχολογικά είναι ένα τεράστιο άδειασμα για τους Παναθηναϊκούς. Μιας σεζόν που ευτυχώς ολοκληρώνεται. Με την υπενθύμιση πως η ομάδα χρειάζεται και ποιότητα και προσωπικότητα για να μπει σε διαδικασία πρωταθλητισμού. Όταν αυτή η μορφή του Τριφυλλιού βγάζει αυτή την εικόνα και αυτή την ψυχοσύνθεση σε ιστορικό ματς χωρίς βαθμολογικό ενδιαφέρον, τότε κάθε μέρα που περνά χωρίς τις σωστές αποφάσεις είναι μια χαμένη μέρα.

Υ.Γ. Όσο κι αν ενοχλεί και «πληγώνει», ίσως για την επόμενη μέρα να είναι σημαντικότερο να βλέπεις το πόσο σου λείπουν και να μην έχεις την ψευδαίσθηση πως απέχεις ένα κλικ από το ιδανικό.

Πρωτότυπο άρθρο