Από sdna.gr
Αυτή είναι εικόνα πρωταθλήτριας ομάδας. Η ΑΕΚ έχει τρέλα για να το κάνει, έχει το fitness για να το κάνει, δεν έχει τραυματισμούς, το ποδόσφαιρό της έχει πληθωρικότητα και ισορροπία. Επέστρεψε στο γήπεδο ύστερα από μόλις 66 ώρες, το συνέχισε την Κυριακή από εκεί που το είχε αφήσει την Πέμπτη, έκανε τον ΠΑΟΚ...Ράγιο, για 3-0 ήταν το ματς και 3-0 ήρθε. Οι τύποι αρπάζουν με μανία τις δεύτερες μπάλες, οπότε κυριαρχούν στη ροή. Πίσω, οι δύο πύργοι σκεπάζουν τα πάντα. Το γκρουπ παίζει με στρατοσφαιρική πεποίθηση. Σε αυτά τα δύο ματς, έγραψαν 21+20 τελειώματα για γκολ. Τουλάχιστον τα 8+5, λογίζονται ξεκάθαρες ευκαιρίες. Εβαλαν, 3+3. Τόσα, μίνιμουμ, άξιζαν.
Ο πρώτος που "το συνέχισε την Κυριακή από εκεί που το είχε αφήσει την Πέμπτη" ήταν ο Ζίνι. Δεύτερος φορ και εξτρέμ, μαζί. Οποιος πλησίασε, κατάλαβε. Ο Σάντσες, στην πρώτη φάση (Πινέδα/Τσιφτσής). Ο Λόβρεν, στη δεύτερη φάση (Βάργκα/Τσιφτσής). Ο Ζαφείρης, στη φάση που οδηγεί στο ένα-μηδέν. Ο Ζίνι δεν έβλεπε κανένα, στο ευρωπαϊκό. Δεν έβλεπε κανένα, και σε αυτό. Νιώθει κανείς πως ό,τι κάνουν, πιάνει. Ο Περέιρα έχει πέντε συμπαίκτες μες στην περιοχή, για να επιλέξει σε ποιον θα στείλει τη σέντρα. Επιλέγει στο πρώτο δοκάρι, τον λιγότερο προφανή (Πένραϊς). Γκολ με κεφαλιά Πένραϊς… δεν μπαίνει ποτέ. Μπήκε, με κεφαλιά του Κεντζόρα!
Η φίζικαλ αδυναμία του Ζίβκοβιτς σε 1-v-1 με τον Πήλιο, σημείο εκκίνησης του τρίτου γκολ, είναι "η φωτογραφία της στιγμής" που περιγράφει και συνοψίζει το τρέχον έλλειμμα ανταγωνιστικότητας του ΠΑΟΚ. Η ορμή με την οποίαν ο Πινέδα πέφτει να κλέψει τη μπάλα και πηγαίνει all the way ως το τέλος, ή η απίθανη έκρηξη στα πόδια με την οποίαν ο Κοϊτά διεμβολίζει Μπάμπα+Καμαρά και σκοτώνει, αυτά είναι χαρακτηριστικά που σήμερα ο ΠΑΟΚ φαίνεται πως δεν είναι εις θέσιν να τα κοντράρει στα ίσα. Για πολλούς και διάφορους μικρούς-μικρούς λόγους, που συσσωρεύονται και κάνουν ένα μεγάλο.
Ολα βέβαια "αρχίζουν και τελειώνουν" στο θεμέλιο. Ο "τραυματισμένος" ΠΑΟΚ παίζει, μπροστά από τον τερματοφύλακά του, δίχως την ιδεατή αίσθηση ασφάλειας και λογικής. Δεν είναι σίγουρος, ούτε για το πώς αμύνεται εναντίον της μπάλας ούτε για το πώς βγάζει τη μπάλα, όταν την έχει, από εκεί προς τα εμπρός. Στην ανάπαυλα, κατεπείγουσα προτεραιότητα του προπονητή ήταν να ανατάξει, με δύο κινήσεις, την τετράδα της οπισθοφυλακής. Ηδη όμως, κυνηγούσαν σκορ. Σημαίνει, το να κυνηγάς σκορ, ανοικτό γήπεδο στην πλάτη. Προϊόντος του χρόνου, όλο και πιο ανοικτό. Το δύο-μηδέν και το τρία-μηδέν, είναι ασκήσεις σε αφύλακτο πεδίο βολής.
Η ΑΕΚ έχει, λοιπόν, σαφή εικόνα πρωταθλήτριας. Εδώ που το έφτασε πλέον, δεν της αρκεί. Χρειάζεται και...το σαφές τρόπαιο της πρωταθλήτριας, σε τέσσερις εβδομάδες. Η πείρα διδάσκει πως, στο φινάλε του δρόμου, συνήθως εικόνα+αποτέλεσμα παντρεύονται. Ο Νίκολιτς ορθώς ομίλησε, ότι τίποτα δεν έχει τελειώσει. Σαν να το 'ξερε κάπως, ότι ο Παναθηναϊκός θα πυροβολούσε τα πόδια του και ο Ολυμπιακός, έτσι, θα διευκολυνόταν να βρει το χαμένο αγαθό. Να βάλει αυτός σε παιγνίδι, το πρώτο γκολ. Ακόμη καλύτερο δε, αμέσως να βάλει και δεύτερο, ένα γκολ παιδικής χαράς. Μηδέν-δύο, όχι ιδιαιτέρως πειστικό μεν, προς στιγμήν χρήσιμο ωστόσο.