Από sdna.gr
Τι είναι ο ΠΑΟΚ; Ξέρω 'γω; Ξέρω 'γω; Εντάξει...
Είναι κάτι άυλο. Άπιαστο. Υπερβατικό. Ως άυλο δεν μπορεί να ανήκει σε κανέναν. Δεν οριοθετείται, ούτε περιχαρακώνεται.
Είναι συναίσθημα. Ιδέα. Μα, κυρίως τρόπος ζωής. Είναι διδαχή. Είναι μνήμη. Είναι ολόκληρο ένα σύστημα αξιών.
Είναι ένα εντελώς προσωπικό βίωμα, πιστός συνοδοιπόρος στις ανηφόρες, αλλά και τις ευθείες.
Είναι μία εσωτερική πυξίδα, που στα εύκολα και στα δύσκολα δείχνει πάντα τον Βορρά.
Είναι σημείο αναφοράς και προσωπική μονάδα μέτρησης του χρόνου που περνάει.
Ο ΠΑΟΚ είναι ένα καταπραϋντικό για την ψυχή. Ένα φάρμακο διά πάσα νόσο.
Είναι η Μαλάμω, το Τούμπα Λίμπρε, το καλύτερο σιρόπι.
Είναι μια ουσία, ουσία μαγική.
Είναι ο καφές, το τσιγάρο, το φαΐ, η ανάσα, ο πόνος, το δάκρυ, η καρτερία, η προσμονή.
Είναι τα χιλιόμετρα που κάναμε πάλι. Η παρέα. Οι σκαστοί από την κλινική.
Είναι τρέλα, μες το μυαλό.
Είναι η πρώτη λέξη, μα συνάμα και μία άναρθρη κραυγή.
Είναι ένα διαρκές ΠΑΟΚολέ, είναι αλεό, αμπαλαέα και αμπαλουτσακέ.
Είναι Τούμπα, Ιράν, Καμπότζη, Βιετνάμ. Αετός με οκτώ κεφάλια.
Είναι το "σήκωσε το γαμημένο", αλλά και το "ΠΑΟΚ δεν γίναμε για τους τίτλους".
Μαζί!
Είναι το παιδί μας, ο φίλος μας, ο αδερφός, μας ο κολλητός μας, η καψούρα μας η πιο μεγάλη.
Είναι εξάρτηση.
Το καταφύγιο για τους κατατρεγμένους, τους ξένους, τους διαφορετικούς, τους μη έχοντες, τα αουτσάιντερ της ζωής.
Είναι κάτι για να πιαστείς, κάτι για να πιστέψεις.
Μία υπερβατική αυταπάτη και μία ουτοπία.
Ο ΠΑΟΚ είναι μία συνεχής αναζήτηση, μία ενδοσκόπηση, μία ειλικρινής και βαθιά ψυχανάλυση.
Ο δικός ΠΑΟΚ -bizim ΠΑΟΚ- δεν χάνει ποτέ. Διότι δεν εξαρτάται από τα αποτελέσματα στα γήπεδα.
Είναι ένα ταξίδι χωρίς καταληκτικό προορισμό.
Είναι μάχη και θυσία.
Είναι αυτό που κάνει τα μυαλά να πονάνε διαρκώς, μα την καρδιά να φτερουγίζει.
Είναι μία πανίσχυρη, στεντόρεια συνισταμένη από εκατομμύρια προσωπικές συνιστώσες.
Μία αέναη ισορροπία τρόμου, ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι. Το άσπρο και το μαύρο.
Μία ομάδα αλήτισσα. Κωνσταντινουπολίτισσα.
Ένας τρόπος ζωής (μας) από το '26...
Είναι πένθος. Είναι ευχή και κατάρα. Είναι ευθύνη.
Η ασπρόμαυρη ιδέα γεννήθηκε από έναν βίαιο ξεριζωμό, από το μηδέν, από το τίποτα.
Χτίστηκε από γυμνά χέρια και ροζιασμένα πρόσωπα.
Διαμορφώθηκε από τις κακουχίες, την στέρηση, την αδικία και το κυνηγητό.
Καμία άλλη, στην ιστορική της διαδρομή δεν εξοικειώθηκε τόσο πολύ με τον Χάρο. Τον εξανθρώπισε, τον έβαλε μέσα στο στόμα της, στα συνθήματα της. Όχι, με φόβο, αλλά με θάρρος.
Δεν μπορούμε να τα βάλουμε μαζί σου, μα δεν μπορούμε να κάνουμε και πίσω.
"ΠΑΟΚ, σ' αγαπώ κι όταν θα πεθάνω, θέλω τον Δικέφαλο στον τάφο μου επάνω".
"Κι όταν μια μέρα ΠΑΟΚ θα πεθάνω, κι εκεί ψηλά πουτάνα θα τα κάνω".
Η μοίρα για τον πιο εκδρομικό λαό του πλανήτη θαρρεί κανείς ό,τι είναι σακατεμένη. Ό,τι αγαπάει, αυτός, πεθαίνει.
Τα Τέμπη. Ο Κατσούρης. Ο Νάσος. Η Ρουμανία. Ο Κλεομένης. Και πόσοι άλλοι...
Η αλήθεια του διαδόθηκε ανεξέλεγκτα σε κάθε σημείο, οι οπαδοί του έγιναν οι κήρυκες που μετέδωσαν ένα παράξενο... μικρόβιο, που δημιούργησε αντισώματα στην ανισονομία, την αδικία.
Ο ΠΑΟΚ ιδρύθηκε σε συνοικίες και σε δρόμους ως Πανθεσσαλονίκειος, μα εξελίχθηκε, γιγαντώθηκε σε έναν Παγκόσμιο αθλητικό όμιλο.
Ένας αντισυμβατικός οργανισμός, ένα αντιστασιακό κίνημα, που μεγάλωσε από τις ήττες, τις πίκρες, τα φαρμάκια του, κι όχι απ' τις χαρές του.
Ο ΠΑΟΚ δημιουργεί ένα ατσάλινο ανοσοποιητικό σύστημα, χαλυβδώνει όλα τα ζωτικά όργανα και διαπλάθει πολεμιστές που δεν δειλιάζουν μπροστά σε καμία μάχη.
Αν είσαι ΠΑΟΚ, δεν μπορείς να φοβάσαι τίποτα, παρά μόνο να ελπίζεις.
Αν είσαι ΠΑΟΚ, δεν έχεις τίποτα να χάσεις, παρά μόνο να διεκδικήσεις.
Αν είσαι ΠΑΟΚ, έχεις το βαρύ ιστορικό φορτίο, να επεξεργαστείς την ασπρόμαυρη ιδέα, μα να την παραδώσεις ανόθευτη κι αμόλυντη σαν ιερό κειμήλιο στις επόμενες γενιές.
Μία ιδέα που γεννήθηκε μέσα από την Περηφάνια, ρίζωσε μέσα από την Αντίσταση και γιγαντώθηκε γύρω από το Όνειρο.
Μπαίνοντας στον δεύτερο αιώνα ζωής του καθιερώνεται, επεκτείνεται, παγιώνεται μέσα από την Κατάκτηση.
Ο ΠΑΟΚ είναι όλα αυτά και εκατοντάδες, χιλιάδες, εκατομμύρια ακόμα πράγματα.
Πάνω από όλα όμως είναι και παραμένει κάτι ανεξήγητο.
Ένα βαθιά εσωτερικό, προσωπικό βίωμα, που στην πραγματικότητα κανείς δεν μπορεί να εκφράσει με λέξεις.
Τι είσαι για μένα κανείς δεν ξέρει...